یه وجب خاکِ اینترنت

نوجوان که بودم خیلی راجع به مذهب فکر می کردم. می تونم بگم که در یه دوره هم بسیار مذهبی شدم. گوش دادن به موسیقی ممنوع برای مدتهای مدید. لمس کردن یک دختر ممنوع و هزاران چیز دیگری که در مذهب آقای معلم و ناظم من بود. من از خدا می ترسیدم. از گناه می ترسیدم. از خیلی چیزها می ترسیدم.  روزها فکر می کردم  درگیری پیدا می کردم. پدر نبود و مادر هیچ گاه نمی تونست من رو از این فلاکت و مارپیچ بیرون بیاره چرا که خودش هم مثل خیلی های دیگه مسلمون زاده شده بود و می بایست روزی هزاران بار استغفرالله می گفت و اصلا فکر کردن به خیلی چیزا ممنوع بود! بنابراین من گم شدم. مثل همیشه. معلمها و ناظم ها فقط ک***س شعر محض می گفتن و هم سن و سالهای من به دنبال دختر بودند تا عطش جنسی خودشون رو خالی کنن و دخترها به دنبال اون پسرها  و من همچنان عین خری که نشادر کرده باشن تو کونش می دویدم و می دویدم بی هیچ هدفی.

نماز خوندن رو از نوجوانی آغاز کردم اما بر خلاف اینکه دیگران رو یاد می دن که نماز بخونن به هزار و یک دلیل واهی من نماز رو برای آرامش خودم شروع کردم. چند بار نماز خوندم ترک شد تا اینکه یک روز که مثل روزای دیگه توی خونه نشسته بودم وقتی صدای اذان ظهر رو شنیدم انگار که چیزی در من حلول کرد و نماز خوندم و بعد از اون هم ادامه دادم و دوستش دارم. روزهای نوجوانی گذشت و من به شدت درگیر این مذهب لعنتی بودم. با اینکه در بعضی ابعاد به شدت مطابق مذهب رفتار می کردم اما همچنان ذهن پرسشگر من نمی گذاشت تا تن به خیلی کارها بدم مثل عزاداری و یا مثل مراسم محرم. شاید باورتان نشود اما این را قبل ها هم نوشته ام در تمام زندگیم من یک بار بیشتر در مراسم محرم نبوده ام و همان یک بار برای تمام دوران زندگیم کافی خواهد بود چرا که هیچ بساطی(دیگر اسمش را می گذارم بساط نه مراسم و یا سوگواری) مانند این بازارچه خیریه دختر و پسر ایرانی مسخره، استهزا کننده و بی احترامی به یک انسان نمی تواند باشد و محرم در ایران برای من سمبل به پایین کشیدن مقام انسانیست چرا که این بساط مهمانی برگزار کنندگانش برای پول، به دست آوردن مقام و یا لذت دنیوی مغایر با آن چیزیست که حسین (که سلام من بر او باد) از یارانش توقع داشت.

هر ساله راجع به محرم می نویسیم. وبلاگها رو که می خونم  می بینم که خیلی ها از محرم فراریند و خیلی ها ناراحتن که مراسم محرم اسمش شده"حسین پارتی" در ایران و این واقعا جای تاسف داره.  اگه بی انصافی نکنم معدود آدمایی هم هستن که برای عقیده شون راجع به حسین اشکی بریزند و با خلوص نیت و در راه خدا کاری کنند. من هم نمی خوام راجع به محرم بنویسم. راجع به اینکه اون شب چه ها دیدم.   اما خوشحالم که دیگه اون پسر گیر کرده قدیم نیستم. من بعد از خدمت سربازی سنگهایم رو با خدایم وا کندم و دیگه هیچ چیز پنهانی بین من و او نیست چرا که خودم شجاعتش رو پیدا کردم که بگم و حالا خودم می دونم چی به چیه و این یکی از مهمترین اتفاقات زندگی من بوده. راستی می خواهم در این مدت یک بازنگری به زندگیم داشته باشم. از الان تا تولدم. کمتر از یک ماه و نیم دیگه به تولدم مونده و اون موقع باید بگم با یک ربع قرن تجربه در خدمت شما هستم. دلم می خواد این مدت رو خوب فکر کنم. مخصوصا نوشته های قبلی بلاگم رو توی این مدت بخونم و تغییراتم رو متوجه بشم . اگر وقت بکنم حتما آرشیو دو سال پیش رو میگذارم باز روی اینترنت، تا سندی باشه بر تمام سختی ها و مرارت ها و مشکلاتی که داشتم و صد البته خوشی ها.