یه وجب خاکِ اینترنت

یه هفته دیگه عیده. هیچ کاری هم برای عید نکردم. نه به خودم رسیدم. نه هنوز نقشه های سال آینده رو چیدم کنار هم. خلاصه اینه که مثل همیشه گیج می زنم. من نمی دونم محض رضای خدا چرا اینجا همه وقت زیاد دارن انقدر که وقت رو می کشن من بدبخت همیشه باید به دنبال وقت بدوم! از قدیم ایام همین بوده حالا که دیگه دانشجو هم هستم واویلاس. خداییش درسم نمی خونم که لااقل دلم نسوزه. مطالعه دارم ولی نه مطالعه درسی. به هر حال اینم یه جورشه دیگه.

دیدید وقتی یک کاری می خوای بکنی و به هر دری می زنی می خوره به بن بست. دقیقا شرایط حال حاضر منه. مثل اینکه چرخ فلک داره حسابی بازی بازی می کنه ولی نمی دونه که داداش ما بیدی نیستیم از این بادا بلرزیم. برای سال جدید کلی نقشه دارم و کلی مسیر زندگیم عوض خواهد شد همون طور که توی سال 82 این اتقاق افتاد. بعدا یک کارنامه از سال  82 براتون می نویسم فقط می خوام بدونید اگر به چیزی ایمان داشته باشید و اگر براش تلاش کنید حتما بهش می رسید. مهم نیست که چقدر سختی بکشید. مهم نیست که چقدر شکسته بشید و یا حتی گاهی رمقی براتون نمونه، مهم اینه که آخر بهش برسید و چه زیباست وقتی که بوسه های شبانه از لب معشوق چیده بشه و بهش بگی که عزیزم برای رسیدن به تو هرکاری کردم و الان ثمره اش رو می بینیم. موفقیت لغت ارزشمندی ست و من دیروز جمله ای خوندم که باز جرقه های امید رو توی این روزهای ناامیدی که هیچ کسی ازش خبر نداره الی خدای من، توی دلم روشن کرد. این جمله میگه" مکان مهم نیست، انسان و آرمانش مهم هستند." یادمون باشه که زندگی رو با مفهوم لبخند دیگران و کسانی که به هم عشق می ورزند تجربه کنیم. اینم یه دعا برای تمام جوونهای دم بخت مثل خودم که امیدوارم خنده ای هم بر لباشون بشونه.

اللهم به حق گندگی راس المبارک، اعطنی واحد زوجه الخوشکل و التوپول والجیگر کالذی ارید جانب الحقیر مع الضعیفه صغیر ذهب الی المسافرت و العیش و النوش و نوم علی سریر الحجله متبرک وتجربتنی اللیل زفاف! و شاهد الرجال و الامرات من الاصدقائی فوج فوج ولزوج زوج دخولون من الصبح الی الیل!و تبارک الله احسن الخالقین!