یه وجب خاکِ اینترنت

سال 82 رو می تونم بگم واقعا سال پرباری برای من و دوستان و اطرافیانم بود و بهتر از اون پیدا کردن دوستان جدیدی بود که الان خیلی با هم صمیمی هستیم. تابستون 82 رو فکر کنم تا ابد در ذهنم حک کرده باشم چون لحظه های به یاد موندنی داشت و انقدر عکس و خاطره دارم که بخوام ازش همیشه صحبت کنم. از سال 82 خیلی راضیم و با اینکه خیلی توش سختی هم کشیدم و خیلی موقع ها واقعا عاجز و درمونده بودم اما به کمک بقیه که شامل خواننده های همین وبلاگ هم میشه، با هر بار شکست پا شدم و دوباره حرکت کردم و به قول معروف کم نیاوردم.

امروز آخرین روز ساله. باید اتاقم رو تمیز کنم و نقشه های امسال رو که توی کله ام و دلم هست بریزم رو کاغذ و مطابق اونا پیش برم. میدونم که امسال سال خیلی عجیبیه. سال 83 رو گفتن سال میمون و من فکر می کنم جدا میمون خواهد بود. توی خارج از کشور که باشی مخصوصا یه جای مرده ای مثل امارات بعلاوه اینکه دانشجوی وامانده هم باشی بوی عید نمی آد. هیچ جنب و جوشی نمی بینی برای همین ممکنه خودت رو هم فراموش کنی یا غصه بخوری و دلت بگیره. اما من دلم گرفته نیست. دوست دارم زودتر برسم به سال 83. می دونم که عمر مثل باد می گذره پس باید باهاش ساخت ولی عمری که با عشق و محبت و صفا بگذره هیچ وقت غصه اش رو نخواهم خورد.

دوستی که توی آژانس توریستی کار می کنه می گفت که پروازای ایرانی کیپ تا کیپ پره و مسافرای ایرانی هستن که ریختن توی دوبی. توی عید سعی می کنم حتما دوبی سر بزنم و ببینم چه خبره هرچند که امتحانات میان ترمم هم هفته بعد شروع میشه و خلاصه کلی دردسر. عید به آدم تازگی می ده و من دوست ندارم اینجا دلم بمیره مثل خیلی های دیگه که وقتی آدم می بیندشون یاد قبرستون میفته! فکر می کنم اگر قراره بر این باشه که هر کسی پیش خودش بگه چی کار کرده توی سال گذشته من باید بگم که بنیان زندگی نوینم رو پایه گذاری کردم و امسال زیر بناش رو با سیمان سفت می کنم که یه وقت زلزله ای چیزی نیاد خفتمون کنه.  این بلاگ رو بخونید تا ببینید چطور یک نفر مثل من بارها شکست می خوره و باز بلند میشه و حرکت می کنه.