یه وجب خاکِ اینترنت

این تولد ما هم، امسال بند و بساطی داشت وافر! باید بگم که هشت موتوره غافلگیر شدم و انواع نامه های رنگاوارنگ و تبریک و کارت پستال و نقاشی هایی که برام کشیده بودن از همه خداتر بود. واقعا نمیشه از تک تک دوستان تشکر واقعی به عمل آورد که جدا خوشحالم کردن و چشام در طول روز هی از تعجب گردتر می شد اما به هر حال امیدوارم که دوستی هامون همیشه دو طرفه باشه و انقدر روزمرگی خفمون نکنه که همه چی یادم بره.

وبلاگ نویسی درسهای بزرگی به من داده یکیش آشنایی با عقاید و رنجهای دیگران بوده که باید بگم یکی از این رنجها که همه توش هستن و همه هم ناراضی هستن همین روزمرگی هست. وبلاگی نیست که شخصی ننویسه و از این قضیه نگه. مورد دوم اینکه خیلی ها میگن که همیشه فراموش می شن و کسی به یادشون نیست. باید بهتون بگم که هر چیزی توی این دنیا باید براش زحمت کشید و تلاش کرد. من امیدوارم این آرشیو قبل رو بگذارم روی اینترنت تا بتونم راحت به نوشته های گذشته ام لینک بدم تا ببینید که چطور زندگی من برگهاش ورق می خوره و می گذره و جدا باید براش تلاش کرد. این که دوستی ها پایدار بمونه باید حواس آدم جمع باشه. حال دیگران رو بپرسه. همیشه در تماس باشه و این ها مستلزم وقته که باید برای دوستی قائل شد و گرنه خیلی زود گم می شی. هم توی نوعی و هم طرف مقابلت. گم می شید توی پوچی زندگی.

دوستی دارم که واقعا پسر خوبیه اما بدی که داره اینه که همیشه در کار غرقه. کار کردن عالیه. سخت کار کردن خیلی خوبه اما مثل هر چیز دیگه زندگی افراط که باشه هیچی توش نداره. می شی آلت دست خودت. همش سگ دو آخرشم از نظر روحی در فشاری. حالا همین قضیه اس. اون وقت بعد از مدتی میگه تنها مونده و کسی حتی حالش رو نمی پرسه باید توی گذشته خودش یه جستجویی بکنه. ببینه آیا خودش هیچ وقت به سلام کسی علیک گفته یا نه. به هر حال این چیزایی که من از توی همین نوشته های وبلاگرهای دیگه پیدا کردم و ازش درس گرفتم.

برای من توی زندگی نه پول مهمه اون قدر که بخوام خودم رو براش خفه کنم نه کار که بخوام سرش خودکشی کنم بلکه زودتر به موفقیت برسم و نه اینکه عجله ای برای رسیدن به آرزوهام دارم. یکی از مشکلات عمده فرهنگ ما که بارها هم گفتم همین رسیدن هاست. خب حالا دبیرستان تموم کنم. حالا برم سربازی. حالا دانشگاه رو تموم کنم. حالا ازدواج کنم. انقدر توی این پروسه می ریم جلو تا آخرش پیر می شیم و بعدش هم یه راست سر می خوریم توی گور مبارک. رسیدن به یک آرزو صبر می خواد و پشتکار و وقتی به قله موفقیت برسی، واقعا اون صبر شیرین می شه با تمام خاطرات خوب و بدی که داشته.

اینها رو گفتم که به شمای خواننده بگم برای دوستی ها وقت بگذارید و سعی کنید حرف دلتون رو بهم بزنید تا کدورتی پیش نیاد و توقع هم کمتر داشته باشید. اگر کدورتی هم پیش اومد زود بر طرف کنید. بارها شده که با دوستان صمیمیم مشاجره داشته ام و ناراحتی پیش اومده ولی چند دقیقه یا چند ساعت بعد از سر و کول هم رفتیم بالا. بازم این از مشکلاتیه که من خیلی می بینم. توقع و کوتاه نیومدن. جالبه که خیلی ها هم فکر می کنن جدا توقع ندارن یا کارشون درسته. همیشه مشکلی که پیش میاد برید پیش شخص ثالثی که شما رو می شناسه و از اون نظر بخواید تا اون راجع به شما نظر بده چون اصولا کمتر کسی پیدا بشه که بتونه راجع به خودش به قضاوت درست برسه.

کلام آخر اینکه بازم ممنون از همه دوستان و خوانندگان وبلاگ که بهم تبریک گفتن و اینکه من به همه شما افتخار می کنم و همیشه هم پز شما رو پیش کسانی دیگه می دم. هر وقت بحث تخصصی بشه و یا بحث دوستان باشه من همیشه چنته ام از دوستان خوبم پره و می تونم ساعتها اسماشون رو ببرم و بگم که چقدر استعداد دارن و چقدر در اجتماع مفید هستن. قربان همگی.