یه وجب خاکِ اینترنت

 یه زمانی بود که سعی می کردم از مشکلات فرار کنم یا اصلا صورت مساله رو پاکش کنم. میشه گفت گاهی بزدل بودم، گاهی بچه بازی در می آوردم و گاهی عقده های درونی می ریخت روی سرم و هزار دلیل دیگه اما به هر حال نتیجه اش یک چیز بود؛ فرار از مشکلات و نپذیرفتن اونها. بعدش یاد گرفتم که مشکلات رو تا حدی بپذیرم ولی در عین حال سعی می کردم اون انرژی منفی که در درونم به خاطر شرایط حاضر ایجاد می شد رو با داد و بیداد و حرف زدن و گاهی ورزش و یا کتاب خوندن  و هر خلاصه چیزی که می تونست اون انرژی منفی لعنتی رو کمش کنه، کاهش بدم. بعدا که اومدم خارج از کشور و به نوعی باید جوابگوی خودم به خودم می بودم و می بایست معنای زندگی مجردی رو درک می کردم تا حدی البته، دیدم نخیر، اون چیزی که من قبلا مشکل می دونستم اصلا پشیزی نبوده و زندگی پر ماجرا تر از این حرفاس.

هرچه آدم بزرگتر میشه و تجربه اش بیشتر می شه متوجه می شه که زندگی بازیهاش داره زیاد تر میشه چون میزان و سطح تفکر و سوادت بالاتر می ره و دیگه اینکه محیط پیرامون، دوستان، آدمایی که می شناسی، محیط کار و غیرو و غیرو هی در حال انبساطه. بنابراین اگر آدمی باشی سکون طلب، و یا مخالف تغییرات ناگهانی گامت رو کم می کنی و 2 حالت پیش میاد. یا از زندگیت لذت می بری یا همیشه توسط دیگران یا خودت سرزنش می شی که چرا ببو بازی در آوردی و به یه زندگی ساده و ساکن( اگر که بخوایم این 2 رو مترادف هم بگیریم که نظر من دقیقا برعکسه) قانع شدی.

اما اگر آدم تغییرات سریع و خفن هستی که 3 حالت داره. یا تا آخر عمرت می دوی و علی رغم اینکه از دیدگاه بقیه به همه چی می رسی اما در دادگاه وجودت همیشه محکومی چون همش به دنبال هدفات بودی و لاغیر. عده ای دیگه وسط راه می برن و یاتاقان می سوزونن که شرح حال این عده هم جای خود داره. اما یه عده معدودی این وسط هستن که هم از هوش و استعدادشون برای گامهای سریع استفاده می کنن و هم از زندگی تمامیت لذت رو می برن. هرچند مبارزه و پشتکار همیشه جز لاینفک زندگی این گروهه.

این همه جون کندم که بگم باید تلاش کرد و گاهی ممکنه به گذشته نگاه کنی و افسوس بخوری که چرا این همه وقت رو تلف کردی اما بعدش باید لبخندی بزنی و بگی که اگر اون گذشته نبود این پشت کار کنونیت رو نداشتی. به مرحله ای رسیدم که نه مثل گذشته بخوام صورت مساله ای رو پاک کنم و یا از مشکلات فرار کنم بلکه تفکر و اندیشه به مشکلات و پیدا کردن راه حل یکی از لذتهای زندگیست. هر چقدر هم مشکل باشه. این هفته، هفته امتحانات منه و من از ساعت 7 صبح می رم بیرون تا 9 شب. یه چیزایی تو مایه های جسدم وقتی بر می گردم خونه. هشت ساعت کلاس فشرده تخصصی کار هر کسی نیست + اینکه عصر هم بری امتحان پایان ترم بدی. امیدوارم بقیه امتحاناتم رو خوب بدم و این ترم نمره هام همش " آ " بشه. اگه هم نشد فدای سرمون! عین شتر هم که خار می جوه من کتاب می جوم برای این دوره های فشرده و فقط امیدوارم وسطش کم نیارم. همیشه همین طور بوده که وقتی باید گامی بزرگ برداشته بشه سخت ترین مشکلات یک مرد هم همراهشه و رو سرش سرازیر میشه.

بی پولی، مشکلات عاطفی و احساسی و خانوادگی، گاهی مریضی، نداشتن تمرکز به خاطر بعضی مسائل پراکنده و خیلی چیزهای دیگه که باعث می شه آدم وسط راه ببره یا دلسرد بشه اما خب فکر می کنم یادگرفتم که بهشون تن بدم و بیفتم وسط گود. اینکه آدم غر نزنه و مشکلات باعث ایجاد انرژی منفی در درونش نشه می تونه آغاز موفقیتهای بسیار بزرگی براش باشه که من هم فکر می کنیم توی این جاده پر دست انداز دارم می دوم. هرچند گاهی نشستن روی یک تخته سنگ هم برای خودش لذتی وافر داره. یادتون می آد که چند ماه پیش چی نوشتم. تا آخر تابستون امسال زندگی دگرگون ست عزیر دل برادر!