یه وجب خاکِ اینترنت

من تازه دارم لمس می کنم چرا هرچی آدما بزرگتر می شن، علاقه بیشتری نسبت به بچگیشون پیدا می کنن. بدون حاشیه و توضیح فقط میشه گفت چون هرچی بزرگتر می شیم دیدمون وسیع تر میشه و مسوولیت بیشتری پیدا می کنیم. و مسوولیت یعنی استرس و فشار و هزاران کوفت و زهرمار دیگه اونم توی این دنیای عجق وجق امروزی. متاسفانه باز ما از 2 جهت دهنمون سرویس شده. یکی اینکه نسلمون نسل سوخته س و بر می گرده به اتفاقات کشور خودمون و دیگری نسلیه که کل دنیا باهاش در حال کلنجار رفتنه.  برای یه بچه دوازده ساله امروزی، کامپیوتر و اینترنت و پیشرفتهای تکنولوژیک خیلی راحت قابل پذیرفتنه تا من نوعی که 7 سال قبل از اینکه سال 2000 بشه در وصف یخچالهایی که به اینترنت وصل می شن و یا کامپیوترهای بسیار کوچک و ماهواره و سایر قضایا در مجله و روزنامه می خوندم و بعضا توی تلویزیون می دیدم و چشام از حدقه می زد بیرون و میگفتم عجب دنیایی بشه! ما از یک برهه بدون کامپیوتر وارد عصر دیجیتال شدیم و این بیچارمون کرده.

شدیم عین موش آزمایشگاهی. هر خدمات ویژه و تکنولوژی جدیدی که بیاد این ما هستیم که باید تاوانش رو پس بدیم و آزمایشمون کنن. سیستم عامل جدید، موبایل جدید، خدمات ویژه جدید روی اینترنت چیزایی مثل اورکات و خدمات دوست یابی و حتی سرویس های مختلف ایمیل. این ما هستیم که جدا فکر می کنیم اینها مجانیه ولی دریغ از اینکه بدونیم عمر و ذهن و وقتمون رو می گذاریم تا اینکه ارائه دهندگانش متوجه بشن که آیا این سرویس جوابگو هست یا خیر و خیلی چیزهای دیگه. یه جورایی سردرگمی عجیبی رو حس می کنم نه برای خودم بلکه با بقیه هم که حرف می زنم همین طوره. فقط جواب یه چیز می تونه باشه که هرکسی بهتر بتونه خودش رو تطبیق بده راحت تره وگرنه فاتحش خوندس.

 دنیا انگار خیلی کوچیک شده. اینترنت به جاش روز به روز داره بزرگ میشه. اینجا راحت میشه تور هفت روزه اروپا رفت به شرط اینکه اندک پول پس اندازی داشته باشی( شرایط کاملا با مسافرت رفتن از داخل ایران فرق می کنه). اینجا میشه خط پر سرعت اینترنت داشت و تند و تند به منابع حجیم اطلاعاتی صوتی و تصویری دسترسی داشت. ماهواره و اینترنت و هوش مصنوعی که زمانی خمیر مایه داستانهای تخیلی بوده اند امروزه چیزهای دور از انتظاری نیستن. امروزه به حدی رسیده ایم که اگر در نمایشگاه ماشین دوبی یک ماشین بی.ام.و. را در چند متر بالاتر از سطح زمین ببینیم، بدون اینکه فکر کنیم ممکنه این ماشین یک مدل بادکنکی باشه، برای سازندگانش کف مرتبی می زنیم و احتمال میدیم که این غول ماشین سازی آلمانی حتما تکنولوژی حرکت ماشین تا چند متر بالاتر از سطح زمین رو هم به دست آورده! چرا که انقدر گام پیشرفت انسان سریع شده  که مردم عادی هرگونه جهش و دستیابی به آرزوهای دیرین رو دور از دسترس نمی دونن.

لب کلام اینکه ما پلی بوده ایم برای اتصال نسل قدیم به نسل جدیدی که تا چشمش رو باز کرده، اینترنت و ماهواره و تلویزیونهای پلاسما و خیلی چیزهای دیگه رو تجربه کرده و هیچ گاه به مخیله ذهنش خطور نخواهد که کار با یک کمودور 64 یعنی چه. یا اینکه بازیهای 64 بیتی دستگاه اسپکتروم یعنی چه. مانیتورهای سیاه و سفید چه معنایی دارند و یا واقعا ما بدون اینترنت چگونه زندگی می کرده ایم!گاهی از این مسوولیت خطیر در کنار سایر مسوولیتهامون می ترسم و گاهی هم بسیار خسته ام می کنه. حداقل افکار من با این عصر دیجیتالی آنچنان خو نگرفته است.