یه وجب خاکِ اینترنت

تصورش رو بکن یه جمع چهار نفره که هر کدوم یه جای این کره خاکی زندگی می کنن. یکی هلند کشور گلها و زیر سطح دریا، یکی هند قاطی باقالیا و درختا، یکی قاطی عربها و شتر و این حرفا و یکی هم در مملکت گل و بلبل لنگر انداخته هی بهش میگیم بیا از این روتین دربیا، برو پی کارت به خرجش نمی ره که نمی ره. بعدش تصور کن بعد یه سال باز بری توچالی که یه عالمه توش خاطره داری. بری بالا و با یه دوستی که مدتهاست وبلاگش رو می خونی ولی هیچ وقت ندیده بودیش و حالا انگار واست پرده برداری شده همش از این در و اون در بگی و اصلا به زمان بگی برو گمشو که اینجا زمانی نیست. فضای کوه و گپ میون راه و توچال. آدم رو جدا خل می کنه.

بعد همچنان بساط قلیون تو وسط کوه به راه. یه ماالشعیر خنک و باز حرف زدن از تموم دنیا. غذا خوردن با این جمع کاری می کنه که تا مدتها انرژیش توی بدنت وول بزنه و من همیشه پیش خودم فکر می کنم کجای دنیا میشه این چیزا رو پیدا کرد. اینجا شهریه که همیشه بهش فحش دادیم و بد و بیراه بهش گفتیم و از همه چیش نالیدیم اما وقتی خسته از تکاپوی روزانه با کسایی باشی که هر لحظه از بودنش داری لذت می بری به قول خودمونی داری حالزشو می بری، داری می ترکی از خوشحالی، اون وقت می فهمی که چرا هر بار می ری اون ور آب باز دلت واسه این خراب شده تنگ میشه. فقط اینکه یاد تمام دوستایی که الان دیگه توی ایران نیستند رو همیشه سبز نگه می داریم و امیدوارم روزی بشه باز تماممون دور هم جمع بشیم.