یه وجب خاکِ اینترنت

خب این یه مدت که خبری ازم نبوده شروع کردم به کار کردن هرچند که نمی شه گفت کار کردن دلیلی بر ننوشتنمه. یه جوون رو در نظر بگیرید که قراره روی پای خودش بایسته، دست خالی و با یه کیف و یه دست لباس رسمی معمول باید بره کار پیدا کنه. اونم توی این مملکت که اگه رابطه ای وجود نداشته باشه عملا پروسه پیدا کردن کار واقعا عذاب آور و منزجر کننده میشه. ایران کشوریست که بازار بسیار بزرگی داره، اما متاسفانه عدم لیاقت مدیران و سطح سوادشون باعث می شه که گند بزنن به هرچی که زیر دستشونه. اینجا فقط غبغب و قمپوز زیاده.

خب از کار بزنیم بیرون باید بگم که چیزی حدود 2 ماهه که اومدم ایران، به ندرت بیرون رفتم و برعکس پارسال به قول خودمونی عیشی نکردیم جز مواردی معدود که حالا به هفته ای یه بار هم نرسیده. به قولی جوونی نکرده ایم. گاهی فکر می کنم زندگی عجب جالبناکه. هر وقت آرزویی داری بهش نمی رسی و وقتی رسیدی دیگه خیلی دیر شده. البته عمومیتش نمی دم ولی غالبا برای من این طوری بوده. الان دوست داشتم کار می کردم و بعد کار می شد رفت کلی شیطونی ولی فعلا چون اول کاره، انقدر درگیر مطالعه و پیگیری هستم که دیگه نمی رسم فعالیت دیگری انجام بدم. قراره که این پروژه که در نوع خودش می تونه خیلی جدید باشه توی ایران، به عنوان محک زدن من مطرح بشه و اینکه آیا واقعا سواد سازمانی که ازش صحبت می کنم رو می تونم عملی کنم یا نه!!!

باری به هر جهت، من جوونم و پر شور. لامصب این سن هم که هی میره بالا و سر به زیر تر می شیم. هیچ از سر به زیری خوشم نمیاد. دوست دارم هنوزم شیطونی کنم البته به نوعی دیگه ولی فعلا بحث ها همش جدیه. سر قرار هم که بری، بازم از کار و بار و زهرمار حرف زده میشه. من نمی دونم آخه اون همه سگ دوندگی کممون نیست بعد تایم هم بازم راجع به کار حرف بزنیم. این دیدگاهیه که این امپریالیسم خائن کرده تو مخ ملت که می بایست همیشه و همه جا در اختیار کار بود ولی این از دیدگاه انسانی به هیچ عنوان درست نیست. ما انسانیم نه روباتهای بی احساس. راستی نمی دونم چرا هی اشتیاقم برای بالا زدن آستینام هر روز بیشتر میشه، شما می دونید؟