یه وجب خاکِ اینترنت

من هرگز اهل کتاب نبوده ام و هیچ وقت خودم رو در کتابهای دیگران گم نکردم. تمام مطالعات من به کتب تخصصی رشته ام برگشته و دیگر هیچ. چه زمان نوجوانی و چه زمان حال. اما گاهی فی البداهه و بی برنامه ریزی شرروع می کنم گوشه ای از کتاب یا مجله ای رو خوندن. جالبه هرچه که اینان می نویسند و بقیه سعی در هضم کردنش رو دارند انگار جایی در من حک شده و بارها به صورت مستقیم و غیر مستقیم توی همین وبلاگ با زبان خودم بهشون اشاره کرده ام. کسی نمی دونه حقیقت چیه اما شعفی که به یک آدم دست می ده از اینکه رشد روحیش رو متوجه بشه، وصف ناشدنیه. امیدوارم این بار آخرین امتحان من برای زندگی و آزمایش روی این کره خاکی پر از زجر و عذاب باشه.

"این ما هستیم که وحشت انگیز یا آرامش بخش بودن محیط خود را تعیین می کنیم. زمانی این کار را با فریاد کشیدن می توانیم انجام دهیم و زمانی دیگر تا سرحد جان مقاومت کردن و بر عکس زمانی دیگر با آرام بودن و بی حرکت ماندن!مهم شکل حرکت و یا نوع رفتار ما نیست. بلکه مهم اینست که باور داشته باشیم این ما هستیم که دنیای اطراف خود را کنترل می کنیم.
.
.
.
تو ممکن است آرزو داشته باشی که شاگرد اول بزرگترین دانشگاه بهترین کشور دنیا شوی اما وقتی پای عمل به میان می آید یک شاگرد متوسط دانشگاهی معمولی می شوی. این پایین آوردن رضایت و سطح توقع عملا به معنای تسلیم و شکست خوردن نیست. بلکه بر عکس به این معناست که تو با واقعیات زندگی و کائنات هم خوانی پیدا کرده ای. این باور نادقیق بودن دنیا و پذیرفتن اندکی خوب در کنار بد و برعکس باعث می شود که اولا با مشکلات دنیای واقعی بهتر کنار بیایی و ثانیا موقع برخورد با تضادهای اجتماعی وادار به گوشه گیری و افسردگی و حتی خودکشی نشوی."