یه وجب خاکِ اینترنت

خب به سلامتی هر روز که یکی از روزنامه های در پیت مملکت اسلامی رو خریداری کنیم به شوق اینکه خیر سرمون محض رضای خدا خبر گرفتن یه دونه طلایی، برنزی یا یه تیکه حلبی توسط ورزشکاران عزیز مشاهده بشه، نمی شه که نمی شه. آخرشم  روزنامه رو پرت می کنم یه گوشه. گاهی دلم به حال این ورزشکارا می سوزه. با کمترین آمکانات باید بسازن. نه اردوی درست حسابی براشون می گذارن نه باشگاه درست حسابی دارن، نه مربی های به آدمیزاد رفته دارن یا اگر مربیاشون هم خوبن انقدر کمبود امکانات هست که اون مربی فلک زده آخه چه بکنه.

قیافه ورزشکارامون رو که توی تلویزیون می بینم می خوام پقی بزنم زیر گریه عین این بچه ها. اینا هم یه سری جوونن که زحمت کشیدن، خون دل خوردن بیان المپیک اون وقت چه تسهیلاتی بهشون دادن؟ هویج. آخرشم مجبور میشن وقتی بر می گردن و مصاحبه با مطبوعات دارن از ممد آقا آبدارچی باشگاه تا رییس فدراسیون شلغم شلغمی تشکر کنن که یه گوشه عنایتی بهشون داشته دریغ از اینکه معلوم نیست توی دلشون واقعا چی می گذره. ولله خوب روحیه و غیرتی دارن که باز به مسابقات می رسن و تمام تلاششون رو می کنن. وقتی دغدغه کشور من اینه که تنها شرکت کننده زنش در رقابتهای المپیک لای بقچه پیچیده بشه یا نه دیگه چه انتظاری می شه داشت. دارم فکرش رو می کنم پاکستانی ها که توی دین، خر مذهب تشریف دارند گاهی متوجه نمی شن که چرا در ایران شرایط این طوریه. یعنی براشون عجیب می زنه!!!

امیدواریم لااقل بچه های وزنه بردار بتونن با زحمتی که کشیدن یه چند تا مدالی برامون بیارن مخصوصا رضا زاده که واقعا لیاقتش رو داره. هنوزم دلم واسه جودو کارمون می سوزه. عکسش رو وقتی می بینم توی روزنامه که چه برقی توی چشاش بوده وقتی خودش رو آماده می کرده واسه رقابتهای المپیک حالم جدا گرفته میشه.