یه وجب خاکِ اینترنت

مطلبی باعث شد که با خودم فکر کنم جدی اگر من در یه جامعه ای با رشد سرسام آور، مثل جامعه آمریکا بزرگ می شدم و اون همه امکانات داشتم چه طور پژمانی از آب در میومدم. آیا بازم به اخلاقیات و خانواده پایبند بودم یا یک هرزه ولگرد بار میومدم. آیا بازم از وول خوردن در کتب تخصصی و درسی ام کیف می کردم یا اصلا سراغ خوندن یه خط نامه هم نمی رفتم و خیلی سوالات دیگه از این قبیل.

حتما تا به حال  سرویس های دوست یابی معروف رو در اینترنت دیده اید و یا حتی عضوشون هستید، هرچند که این انجمن های دوست یابی عملا جز در آمریکا که مرکزیت و اولویت اول این مراکز دوستیابیه و کانادا و بعضی از کشورهای غربی، در سایر کشورها جا نیفتاده و یا به نوعی ازش سو استفاده میشه. مثلا شاید بارها از این مساله شاکی بودیم که در کانالهای دوست یابی اینترنتی خیلی ها در ایران آداب و رسوم احترام به یک شهروند اینترنتی رو بلد نیستند و باعث از بین رفتن هدف اولیه این سایتها و کلابها می شن.

در اکثر این سایتها و کلوپها، پس از ثبت نام {که می تونه مجانی هم نباشه} بر اساس علاقه مندی که دارید می تونید خودتون رو کاندیدای ارتباط با دیگران بکنید. مردی که علاقه به ازدواج داره در پروفایلش قید می کنه که قصدش ازدواجه و به راستی چنین خواهد بود و مردی که قصدش فقط همخوابگی یک شبه با یک زنه خیلی راحت این رو در پروفایل خودش بیان می کنه تا قصد و هدف هرکس در ابتدای کار مشخص باشه. متاسفانه این فرهنگ نه تنها در ایران نیست بلکه در کشورهای خاورمیانه و حتی هندی ها و پاکستانی ها هم دیده نمی شه( بر اساس تجربه ای که در این 3 ساله زندگی خارج از کشور پیدا کردم می گم ). همین عدم صداقت و نادرست استفاده کردن از اینگونه سایتها موجب میشه که عملا ملیتهای آمریکایی، کانادایی و بعضی کشورهای اروپای غربی در راس قرار بگیرن و سایرین عملا در انزوا بیفتن.

بحث من طرز کار این کلوپها نیست بلکه بحث من امکاناتیه که چنین سایتهایی برای آدمها بوجود میارن. با وجود پیشرفت سرسام آور تکنولوژی که باعث شده به ظاهر آدما به هم نزدیک بشن مثلا تلفن همراه داشته باشن و هر لحظه در دسترس اما به واقع و درونی آدمها تنها شدن و این قضیه باعث شده که به دنبال یک مونس، هم صحبت و رفیق شفیق و شخص مورد علاقه شون باشن. مردم در اجتماع کم حرف تر شدن و بنابراین می بایست راه های دیگری رو برای دوستی انتخاب کنن و چنین کلوپهایی یک نعمت به حساب می آد.

تصور بکنید که من در آمریکا زندگی می کنم و آدمی خجالتی هستم و یا اینکه دارای یک سری پارامترها هستم که برام در یک رابطه مهم هستن و نمی تونم از صبح تا شب یک پلاکارد دستم بگیرم که من چنین دختری و یا پسری رو برای دوستی می خوام! بنابراین خیلی ساده با پرداخت آنلاین بسیار جزیی، عضو سایتی می شم که چندین میلیون نفر( بله اشتباه نکردید، چند میلیون انسان) درش عضویت دارن و دارن از خدماتش استفاده می کنن. اولین چیزی که جلب توجه می کنه حفظ حریم شخصی کاربره و بعد امکانات فوق العاده. به نوعی هر چیزی که شما فکرش رو بکنید قبلا تعبیه و پیش بینی شده. پروفایلم رو تکمیل می کنم. مشخصات دختر ایده آلم رو برای یک رابطه بلند مدت دوست پسر، دوست دختری مشخص می کنم و بعد کافیه کلید enter رو فشار بدم. حتی نیازی نیست که با اسم اصلی من باشه یا حتی عکسی رو به پروفایلم ضمیمه کرده باشم.

تنها در عرض یک تا 3 روز اولین نامه های منطبق بر خواسته من پدیدار می شن و من حق انتخاب دارم. می تونم قرار بگذارم و برم ببینمشون. اونها هم همین طور و هرکسی بر اساس هر علاقه مندی که داره می تونه زوجش رو پیدا کنه و از تنهایی دربیاد و لذت ببره. هرچند خیلی از این سایتها و معروف ترینهاشان اکثرا به عنوان یافتن یک شریک سکس بوجود اومدن اما بعضی ها هم وجود دارن که علاوه بر خوابوندن عطش سکس، دنبال گنج محبت و صفا هم هستند. مثلا یک سایت روسی وجود داره که اکثریت پروفایلها به منظور ازدواج و یا ایجاد رابطه صمیمانه طولانی مدته.

خب با این وجود آیا هنوزم می تونه تنهایی به سراغ آدمها بیاد؟ یا آیا هنوزم کسی هست که از کمبود سکس رنج ببره. این شبکه های دوست یابی خیلی عالی هستند. مثلا کسی که دوست داره هر شب با یکی بخوابه خیلی راحت می تونه توی پروفایلش قید کنه و دقیقا یه آدم مثل خودش به تورش می خوره و جفتشون ارضا میشن. اما کسی که نیاز به یک رابطه بلند مدت داره اونم فرد مورد نظرش رو پیدا می کنه. حتی گاهی در این شبکه های دوست یابی، میزان اعتماد هم درجه ای برای خودش داره و اگر کسی بخواد ناجنس بازی دربیاره( که اصولا به دلیل کثرت عضوها و کثرت علاقه مندی ها در هر زمینه این اتفاق نمی افته) از درجه اعتمادش کم میشه و بنابراین اعتبارش یه جورایی به گند کشیده میشه و بقیه باهاش ارتباط برقرار نمی کنن جالب بود نه؟!!!

توی این مملکت خراب شده سالها زجر کشیدم. زجر تنهایی و بی زبونی. هرچند الان به یمن وبلاگ، دوستان خیلی خوبی دارم که قدرشون رو می دونم و عاشقشون هستم اما به راستی اگر چنین امکاناتی سالها پیش در اختیار من قرار داشت و یا در جامعه ای بودم که روابط صادقانه و مستقیم بیان می شد و خواسته ها زیر پرده پوشی و تعارفات له نمی شد، آیا پیشرفت من و شما و هزاران نفر دیگر بیشتر نبود؟ از این سایتهای دوست یابی در ایران هست اما واقعا فرهنگ ما این رو می پذیره؟ من هنوز نمی تونم انتقاد تند و تیز دخترهایی رو درک کنم وقتی که دم از آزادی می زنند اما از پسرهایی که فقط به سکس فکر می کنند متنفرند؟ خب ما می تونیم ژانر پسرهایی رو داشته باشیم که به سکس فکر می کنن. و می تونن بگن من فقط دنبال هم خواب می گردم. این کجاش جرمه؟ کجاش خلاف آزادیست اگر که به کسی به زور خورونده نشه و تجاوزی به حریم کسی صورت نگیره؟ آیا پسرهایی نداریم که پایبند به اخلاقیات و خانواده هستن؟ من به شما می گم داریم. خیلی ها رو می شناسم که پایبند هستند و در کنارش زندگی انسانی خودشون رو هم دارن.

مطلب گفته شده فقط بخشی از امکانات اینترنتی هست که در اختیار اون ور آبیها قرار گرفته. وجود انواع سالنهای ورزشی، دیسکو ها و کلوپها، کمپهای مسافرتی جنگل و دشت و صحرا(!)، و محیط آزاد مطبوعاتی و فرهنگ بالای زندگی باعث میشه که اگر کسی بخواد واقعا بتونه زندگی متعادلی داشته باشه و با سطح دیگری از مشکلات زندگی دست و پنجه نرم کنه. حالا فقط این سوال رو میشه مطرح کرد که اگر زوجی در اینگونه سایتهای دوست یابی فعال باشند چقدر مشکل خواهد بود نگاه داشتن حریم خانواده و عشق تا نسبت به مرد ایرانی که حداکثر آزادیش دید زدن پر و پاچه زنهای دیگه در خیابون، دید زدن زنهای فامیل در میهمانی ها و عروسی و عذا و یا خیلی پیشرفت کنه لاس زدن با منشی شرکته! البته ناگفته نماند که امکانات مکان و خونه خالی اخیرا به دلایل استراتژیک در ایران بسیار زیاد شده و مشاهده میشه که نهاد خانواده داره میره که ریدمونش رو بزنه. قربون خودم برم که هرچی پیش بینی کرده بودیم دوران نوجوونی داره به بار میشینه. ایول. من نیاز شدید به اسپند دود کردن دارم. جان خودم من باید پروفسور یه چیزی می شدم ؛)