یه وجب خاکِ اینترنت

همه آدما تعلق بسیار زیاد به جایی دارن که در اون آب و خاک بزرگ شدن. جایی که در اون رشد کردن، سختی و راحتی داشتن، شکست و موفقیت داشتن و خاطرات خوب و بد. اما گذشته از همه اینها انگار که چیزی در این خاک هست که آدم رو به طرف خودش می کشه.چیزی که اسمش هست" عشق به وطن". عشق یه نفر به وطنش از جنس عشق مادر به فرزنده. پاک و بی آلایشه و هیچ خدشه ای بهش وارد نمیشه.

سرزمین مادری ما، ایران یکی از پر قدمت ترین مهدهای بوجود اومدن تمدن بشر و توالی رشد انسانها در طول قرنهای متمادیه. ایران، سرزمین بزرگیه که در دل کوه های البرز و زاگرس، بستر رودخانه هاش و سوسو فانوسهای آویزان در سردر خانه های گلی اش، پر از داستانها و ماجراهاست. من سرزمینم رو دوست دارم و بهش عشق می ورزم. مهم نیست در چه شرایطی بوده و هست، مهم اینه که اون آب و خاک رو می پرستم.

متاسفانه خیلی ها این قضیه رو با مسائل دیگه قاطی می کنن و از درک و هضمش عاجزن یا ممکنه پوزخندی به این مساله بزنن اما هرکسی آمال و آرمانی داره. اگر در خاک غربت به سوگ هجرت نشسته ام اما در رگهام خون ایرانی جاریه. امیدوارم یادمون نره که فرهنگ ما تکه های خوب هم داره. تاریخ ما، مردان بسیار بزرگی هم داشته. آهنگ زیر که خیلی هم قشنگه رو تقدیم به همه شما دوستان. حتما بشنوید. این آهنگ از "افشین" هست به نام "ایران من" که در لینک مربوطه ترک دهم رو بیید کلیک کنید. به امید داشتن ایرانی آباد و سربلند.

.
.
.
تشنه ام / تشنه آبهای شمالم
عاشقم / عاشق ریگهای کویرم

آرزوم مردن در رود بزرگه
سنگ قبرم باشه از البرز پیرم
آه / سنگ قبرم باشه از البرز پیرم

خفته بر خوناب غم ایران من
ای دریغ از غرش شیران تنگستان من
شیر و شلاق، ردای خواب همخونان من
زخم گوله بر دل یاران من