یه وجب خاکِ اینترنت

از وقتی خودم رو شناختم حلقه ای از تنهایی به دور من بود. از همون کودکی. تنها وقتی 9 سال داشتم فهمیدم که چقدر تنها هستم و چقدر دور از همه. عصرهای دلگیر و بی پناهی و یه بغضی که همیشه توی گلو موند و هیچ وقت تبدیل به اشک نشد. سالهای سال گذشته و من همون کودک 9 ساله ام. تنها و در هم تنیده با تمام مشکلات روزمره بزرگسالی و روحی آزرده. روزگاری فکر می کردم که می تونم فریاد بزنم این انباشته ها رو. فکر می کردم که می تونم اینها رو با کسی در میون بگذارم اما الان می فهمم که زندگی من سخت تر از چیزیست که تصورش رو می کرده ام.

یادمه مادرم همیشه میگفت سرنوشت بعضی همیشه سرشار از بغض و اندوهه و چه راست می گفت. مهم نیست که کجا باشم. فقیر باشم یا غنی، مریض باشم یا سالم، با تمرکز یا گم گشته هرچه که هست انگار چیزیست که از درون من رو می خوره. دورانی بود که خواستم این حس درون رو با دیگرانی تقسیم کنم اما بعدها فهمیدم که چه خیال عبثی کرده ام. یکی حرفها رو احساس ترحم دونست. یکی سخت گرفتن شرایط زندگی و دیگری احساسی بودن و ضعف من اما می دونم که هیچ کدوم از اینا نیست.

وقتی که دیدم محبتی نمی بینم سعی کردم که محبت کنم و این عطش محبت کردن بیشتر از ندای درون من برای محبت دیدن شد اما افسوس که برای آن نیز سالها گشته ام. همیشه سنگ صبور بوده ام اما هیچگاه ندیدم که کسی سنگ صبورم باشد. ادعا و ادعا و دیگر هیچ. اینها رو توی همون سالهای بعد از گوشه نشینی خونه تجربه کردم. گفتم بگذارم کمی هم مانند دیگران باشم و هر آنچه که می گویند اما نشد که نشد.

حالا رسیده ام به عنفوان جوانیم. غنچه شکفته شده ام اما با هزار آرزو و حسرت معنوی که بر دلم مانده است. خسته ام از این همه توجه به دیگران. از اینکه بایست همیشه سنگ زیرین آسیاب بود و حتی یک نفر تو را نخواهد برای وجودت. برای حتی دیده شدن کوچکترین مهربانیت و برای این بار سنگین بر دوشت که حتی خود نیز نمی دانم که چیست. چیست که انقدر مرا شکننده می کند و از درون می تراشد. چیست این بغض همیشه بر گلو که مرا در خفا آزار می دهد.

عشق. این واژه اسطوره ای. همان واژه که در مقابلش سجده کرده ام و در تمام زندگیم دوستش داشته ام. می دانی عشق که می گویم قلبم برایش می زند و یاد تمام قولهایم می افتم. یاد تمام مهربانی هایی که باید برایش انجام دهم تا بشود مرحم زخمش اما می دانی چقدر سخت است وقتی که فکر کنی روزی خواهد رفت چرا که تو سرنوشت خود را می دانی. می دانی که شاید هیچ وقت کسی نباشد، لحظه ای نباشد که به تو بگوید دوستت دارد فقط برای خودت. برای آنکه دلت شاد شود و این را از ته دل بگوید. می دانی که اگر سالها هم صبوری کنی آخرش با جمله ای تو را خواهد کشت و تیک تاک ساعت تو را به گورستان غم می برد. همانجا که هجمه پژمان های زیادی بر سرم فرود می آید.

نمی دانم شاید سهم زیادی می خواسته ام از مهربانی. شاید که من اشتباه کرده ام و لایق عتاب. شاید که من نمی توانم هرگز کسی را پیدا کنم تا بشود کمی از این آتشفشان انباشته شده از سالها دربه دری و غربت را برایش نمایان کنم تا گونه هایم را با لبانش لمس کند و بگوید که مرا با غمهایم دوست دارد.انگار که در این دل شب تیره کسی به من ندا می دهد که این تویی و نام تو پژمان است. پژمان یعنی افسرده و غمگین مثل من. مثل سرتاسر زندگی من که در اندوه بوده است. آه چقدر این شعر را دوست دارم از آن شاعر عزیز که گفت قایقی خواهم ساخت / خواهم انداخت به آب / دور خواهم شد از این خاک غریب. خاک غریب، خاک غریب....