یه وجب خاکِ اینترنت

آدم تا وقتی با پدر و مادرشه و یا حتی اگر هم از خونه بیرون زده باشه اما پشتش گرم باشه که اونا هواش رو دارن هنوز نمی فهمه چه خبره و دنیا دست کیه. اما از وقتی که این دوزاری کج بیفته که دیگه باید کارهات رو خودت انجام بدی و این به معنای شستن شورت و عرق گیرت نیست! بلکه وقتی می گم کار یعنی کارای خیلی خیلی جدی و دردسر ساز که باید حواست باشه یه وقت کلاهت پس معرکه نره مثل خونه اجاره کردن، خونه خریدن، ماشین خریدن،کار و مشکلات کاری و خیلی چیزای دیگه.

فکر می کنم امروز دیگه از خوابگاهم بعد 2 سال که مهمانش بودم و همیشه هم در یک اتاق( اتاق 307) باید خداحافظی کنم. این چند روزه درگیره گرفتن خونه بودم و از اونجا که همه اتفاقاتی که توی زندگیمون میفته یه حکمتی داره، من هم از این قاعده مستثنی نبودم و دقیقا همه چیز حکمتش رو هم فهمیدم! و باید بگم که آدم خوش شانسی هستم و هر چند بعضی جاها خدای من خیلی گیر می ده ولی بعضی وقتا شدیدا کارم رو راه می ندازه.

خلاصه کلید خونه دستم هست و امروز هم آب و برقش رو از شهرداری میان وصل کنن و چند روزی هم طول بکشه تا خط تلفن رو مخابرات بکشه و این اینترنت DSL لکندی رو هم بگیرم دیگه می دونم باید چه بکنم و چه جوری خیلی بیش از پیش از وقتم استفاده کنم. خدا رو شکر می کنم که توی این 2 ماه  و اندی که از تهران برگشتم دقیقا چسبیده بودم به برنامه هام و فقط کمی تنبلی کردم و از این به بعد هم همون مقدار کم تنبلی رو می گذارم کنار.

این تجربه ها لازمه تا آدم بفهمه که اون بیرون، بیرون از چهار دیواری فیزیکی و معنوی که واسه خودت تعریف کردی دقیقا یه باغ وحشه. اگه حتی یه سکه به ناشناس و گاهی حتی به رفیقت میدی باید رسیدش رو دریافت کنی تا بعدا بتونی ادعا کنی! اگه قرار داد می بندی باید چشمات رو باز کنی چی رو قراره امضا کنی و چی رو داری امضا می کنی.

این 3 هفته رو باید روی پایان نامه نیمه تمامم کار کنم و به امید خدا تمام سختی ها از نظر درسی فکر می کنم همین 1 ماهه باشه که در پیش دارم تا کلا این ترم رو تموم کنیم و ترم بعد هم که مسخره بازیه و بیشتر به کارم می رسم. راستی یک یخچال LG خوشکل هم خریده ام که کلی با رنگش حال می کنم. حالا عکسای خونه رو وقتی وسایل رو چیدم چندتایی می گذارم تو بلاگ. نگران شیرینیش هم نباشید. یه مسابقه می گذاریم که هرکی برنده شده جایزه اش همین شیرینی خونس. حالا می گذارم اعلامیه اش رو.

کلام آخر اینکه زمانهایی بوده که من حتی نصف درهم هم توی جیبم نداشتم و هیچ کس هم نبوده کمک بگیرم. زمانی بوده که وسایلم 3 جای شهر غربت پخش باشه و خودم جای خواب نداشته باشم و زمانی بوده که گرسنه به تخت خواب رفته ام. اما اگر الان سرم رو روی بالشت می گذارم و آسوده می خوابم یادم نره که هستند آدمهای بسیاری که در مملکتم و در هرجای این کره خاکی سر گرسنه و بی پناه روی زمین می گذارن پس اگر روزی دستمون به دهنمون رسید فکر نکنیم این پول رو ما به دست آوردیم. مسلما تلاش ما بوده اما این پول امانتی ست برای بخشیدنش به آدمهای مستمند و لذت بردن از این از سر باز کردن امانت. فراموشکار نباشیم.آمین.

پ.ن. گاهی نمیشه زحمات یه دوست رو توی چند تا خط نوشت و حتی اگر تشکر کرد از صمیم قلب چون ارزش کار خیلی بیشتر از این حرفاست. طاهای عزیز امیدوارم که پاسخ تمام کمک هایی رو که به من کردی از خدا بگیری. از عباس آقا آبدارچی هم ممنونیم که اصلا واسمون چای نیاورد. خانم منشی صحنه هم که دیگه بعلهههههه....