یه وجب خاکِ اینترنت

می گن آدم باید توی زندگیش برنامه ریزی داشته باشه. اگه سری هم به کتاب فروشی ها بزنید هزاران هزار کتاب در این باره می بینید. بعضی کتابا که دیگه شورش رو در می آرن و برای دست تو دماغ کردن هم روش های برنامه ریزی یاد می دن. شاید بشه گفت که برنامه ریزی خیلی جاها خوبه اما زیاده روی در اون می تونه آدم رو به خاک سیاه بشونه چرا که سرعت عمل رو از آدم می گیره و تو مواقع بحرانی آدم نمی تونه اون طور که باید و شاید جوابگو باشه.

اکثریت ماها به دلیل بمباران اطلاعاتی که هر روز می شیم حالا به طرق مختلف مطمئنا گیج می زنیم. برنامه های ماهواره و تلویزیون و سریالهایی که جذابن و از شونصد کانال غربی پخش می شن. رسانه های نوشتاری مثل روزنامه ها و مجلات و بعلاوه عامل تبلیغات که کم مونده روی بند تنبان من و شما هم سبز بشه همه و همه باعث میشن که ما در روزمره احساس سرشلوغی بکنیم. چرا که حالا باید حتما یه ساعت تلویزیون ببینیم. هفته ای حداقل 3 فیلم خوب تماشا کنیم و حتما مجله کامپیوتری ماهانه و یا هفتگی رو مطالعه کنیم و در مورد خانومها آخرین متد کاشت سینه و سربالا کردن دماغ و شینیون و فرموژه باید خونده بشه و  خب همه اینا مستلزم وقته.

حالا می تونید این وسط مثل من خیلی وقتا صورت مساله رو پاک کرد و درگیرش نشد. مثلا من اصلا تلویزیون در خانه ام ندارم. قید سینما رفتن و فیلم دیدن رو هم زده ام مگر موارد معدود تا شاید بتونم وقت آزادی برای خودم دست و پا کنم. دانشگاه دست و پا گیر هم که کمرش شکسته شد و عملا فعلا آنچنان کاری باهاش ندارم بنابراین وقتم بسیار باز تر و آزادتر خواهد بود. اینجاست که بحث برنامه ریزی پیش میاد. از برنامه ریزیهای روزانه گرفته تا ماهانه و سالانه و آینده دور.

اما جالبه حتما دقت کردید ریختن برنامه خودش یه هنر می خواد و چسبیدن به برنامه و مطابق اون پیش رفتن حواله به حضرت فیل. حتما شده بارها و بارها گفتیم خب از فردا می چسبم به برنامه و یا مثلا گفتید به جان عذرا خانوم از اول هفته بعد مطابق برنامه پیش می رم و در آخر فردا یا هیچ وقت نرسیده یا اگه رسیده بعد دو سه روز غول تنبلی و وولوولک سرباز زدن از برنامه ریزی اومده سر وقتمون و باز روز از نو روزی از نو. نمی دونم این حس یاغیگیری و مطابق برنامه پیش نرفتن چه صیغه ای که هیچ بنی بشری ازش راحت نیست. خداییش چند بار شده که برنامه ریزی کردید یه کتاب رو بخونید ولی تا موقعش رسیده کتاب رو شوت کردید یه طرف و رفتید یه کار دیگه انجام دادید. ولی همون کتاب رو همین جوری بگذاریدش یه طرف خودتون هم نمی فهمید که کی شده که اون کتاب رو در وقت یه برنامه دیگه که ازش در حال گریز بودید خوندید!!!

به هر حال این قضیه برنامه ریزی کردن یا نکردن واقعا خودش سوالی در حد همون جمله معروف شکسپیر مرحوم. دنیای جالبیه و این گم شدن ما در اون به خاطر اینه که ذات آدمیزاد همش به دنبال بیشتر خواهیه. حالا این بیشتر خواهی صرفا مالی نیست بلکه معنوی و ارضای حس و حال شخصی هم هست. مثلا من یه زمانی آرزو داشتم یه لپ تاپ قراضه داشته باشم تا باهاش کار کنم. حالا دو ساله که لپتاپ دارم دنبال نوع جدیدشم و هی دوست دارم عوضش کنم. یا مثلا دوستان من در تهران خیلی دوست دارن بیان دوبی و یا حداقل یه شهر اطراف ایران رو مثل شهرهای ترکیه رو ببینن و مسافرت کنن ولی من حالا دوست دارم دور دنیا رو بزنم و به دیدن یه دونه شهر و دوتا بسنده نمی کنم.

این چیزا باعث میشه که ما بیشتر بدویم. عین یه باتلاق می مونه. خیلی باید مواظب بود که بفهمیم داریم چه می کنیم و از کاری که انجام میدیم لذت ببریم. هرچند این هم خودش هنر می خواد. متاسفانه در سیستم آموزش و پرورش ما دریغ از یک دقیقه صحبت راجع به این چیزا و اینکه بهمون یاد بدن چه حق و حقوقی داریم که تو سرشون بخوره حداقل بهمون یاد بدن چطور بکنیم یا نکنیم(حالا اینجا به معنای هر کردن و ناکردنی که فکرش رو بکنید!). امید به اینکه همه ما راهمون رو پیدا کنیم و دیگه نه من اینجا برای شما بنویسم و نه شما برای من عزیز دل برادر. ولله عالم.