یه وجب خاکِ اینترنت

خیلی دلم می خواست از برفهای اخیری که تو تهران اومده عکس ببینم تا اینکه بالاخره یه شیر پاک خورده ای این کار رو کرد و من هم همشون رو بلعیدم. میگم بلعیدم واسه این که دلم برای تهران کلی تنگ شده. این عکس رو هم که دیدم دیگه چشمون رو خیس کرد. پارک ساعی، پارکی که نیمکتهاش یادگار دوران تنهایی نوجوانی، حسرت بی انتهای کسی رو داشتن و آه کشیدنه. پارک ساعی واسه من خیلی خاطره س مخصوصا 3 سال اخیر. تنها با خونه ما 15 دقیقه پیاده فاصله داره و با تاکسی فقط 5 دقیقه اگر که پشت ترافیک چراغ قرمز تخت طاووس از قائم مقام گیر نکنی.دلم واسه محلمون تنگ شده.

دلم می خواست تهران بودم می رفتم تو برفا قل می خوردم و این دختر دبیرستانی ها رو می دیدم یاد دوران نوجوانی خودم و خاطرات دبیرستانی می افتادم. یاد روزایی که بهم گوله برفی می زدن و من بی توجه در دنیای خودم غوطه ور. یاد روزایی که توی هوای سرد فقط با یه آستین کوتاه و کاپشن بهاری تو دل زمستون می رفتم بیرون و مادرم از دستم کلی حرص می خورد.

خسته شدم بس که از این پنجره اتاقم از توی این چهار دیواری که اسمش خونس بیرون رو نگاه کردم. نگاهم رو به آب انداختم و یادم افتاد که من یه مهاجر آواره ام که اسمش دانشجوئه. تا یادم بیاد هیچ باکی از گشنگی و تشنگی و تنهایی نداشتم و آوارگی رو به جون خریدم برای به دست آوردن خیلی چیزا و خیلی چیزا رو هم از دست دادم. دلم واسه خونمون تنگ شده. همون خونه ای که همیشه ازش فرار می کردم. دوری و دوستی خوبه. خوبه 2 هفته ای میشد می رفتم خونمون. پیش برادرام که دلم واسشون تنگ شده. پیش مادرم.

درسته که بازم دعوامون میشد. درسته که حرفهای مادرم بعضی وقتا میره تو اعصابم اما بازم دوست داشتم می رفتم تو دل برف بیرون دوستام رو می دیدم و می بوسیدمشون بعدش میومدم خونه. یه قرمه سبزی خوش مزه می خوردم و یه چای و یا نسکافه گرم و میوه هایی که آماده به زور اصرار مادرم بهم خورونده می شد و اون تلویزیونی  که توی حال داشتیم. خونه ما کوچیکه. می نشستیم کنار هم من سرم رو می گذاشتم روی پای مادرم و بازم لوس می شدم. که می گفتم بازم دوست دارم مثل بچگی دست توی موهام بکشه و من چشام رو ببندم و دیگه به هیچی فکر نکنم جز مهر مادری و فرزندی و مهربونی که بینمون هست.

حیف نمی تونم برم تهران. اگر می شد شنبه پاسپورتم رو می گرفتم و می رفتم.مجبورم به خاطر عزیزی، به خاطر خواسته ای بمونم که پیش وجدان خودم آسوده باشم. که بفهمه آدم وقتی چیزی رو می خواد باید از خیلی چیزای دیگه بگذره. باید حتی از آرزوهاش، از خواسته هاییش که فقط یه بار ممکنه توی زندگیش بوجود بیاد بگذره و تازه شاید به اون هدفش برسه یا نه. تا بهش بگم زندگی برای بعضی آدمها مفهوم صبر و خون جگر خوردن بسیاره. شادی همیشه در سطحه نه در عمق.

پارسال که تهران اومدم زمستون خیلی خوش گذشت. واقعا خوش گذشت ولی هیچی برف نیومد. هوا تازه دم ظهر گرم هم می شد. امسال ولی برفه. همون برفی که خیلی ها ازش می نالن اما من همیشه برف رو دوست داشتم. بارون رو. حتی موقعی که خیابونا پر آب میشد. آخرش این بود که کفشت پر آب می شد یا از شدت سرما نوک انگشتات یخ می زد. اون وقت میومدم خونه می رفتم توی حموم آب گرم می گرفتم روی پاهام و بعدش می چسبوندمش به بخاری. شعله های آبی رنگ بخاریمون رو همیشه دوست داشتم. مادرم زحمت بخاری رو می کشید و هر سال وقتی هوا سرد می شد راش می نداخت و ما هم از گرماش حال می کردیم.

اینجا دیگه خسته شدم. دلم می خواد برگردم ایران و کار کنم و کار کنم و دوستام رو ببینم. از وقتی اومدم خارج از کشور و چند بار برگشتم ایران سیستمش دستم اومده. می دونم باید چی کار کنم. می دونم باید چه انتظاراتی داشته باشم. می دونم کجا راحت می تونم کار پیدا کنم. می دونم چطوری زندگیم رو بسازم. هرچقدر هم که از دود و کثافتش متنفرم. هرچقدر مردم با کاراشون می رن توی اعصابم. هر چقدر که کلی مشکلات هست که همش رو میدونم اما دلم خوشه که یه سنخیتی با مردمش دارم.

وقتی ایران بودم اگر کسی از خارج بر می گشت یه نگاه عاقل اندر سفیه بهش می کردم و تو دلم بهش فحش می دادم و می گفتم خاک بر سرت که برگشتی اما من یاد گرفتم که هر انسانی معیارش با دیگری فرق می کنه. نمی شه هیچ آدمی رو به خاطر یه گزینش در زندگیش در یه لحظه سرزنش کرد. هرکسی پتانسیل و ظرفیت و خواسته ای داره. وقتی به دوستام می گم می خوام برگردم فحشم میدن میگن می خوای بیای تو خوک دونی چی کار.

من شرایط ایران رو می دونم عین کف دستم. توش بزرگ شدم. 3 سال و اندیه توی غربت دارم نون تو خون می زنم. بچه مایه دار نبودم که اوتول بابام زیر پام باشه و هر روز تو مک دونالد و پیتزا هات و رستوران های گرون ایرانی دوبی شکمم رو سیر کرده باشم. دانشجوی آس و پاس بودم و خیلی چیزا یاد گرفتم. انقدر تجربه دارم که اگه با یه شلوارک و یه یه تی شرت بندازنم وسط نیویورک بلدم چطور شکمم رو سیر کنم یا چی کار کنم که زندگیم بچرخه. ببو گلابی نبودم که از دنیا هیچی نفهمم.

اگر پذیرشش دانشگاه اروپایی نشه بر می گردم ایران. ازش لذت می برم. تو ایران برای من کار خوب پیدا میشه. اصلا بهتره بگم هست. یعنی می دونم کجا کار دارم. خیالم راحته. حقوق خیلی بالاس. بیشتر واسه دوستان شبیه رویا می مونه تا واقعیت ولی واسم هست. این همه زحمت نکشیدم که باز آخرش نون خشک بخورم. روزهای روز وقتی بقیه تو دیسکوها پرسه زدن و با دخترا لاس خشکه زدن من توی اتاقم پای اینترنت مطلب می خوندم و کتاب می خوندم و سوادم رو زیاد کردم. حالا دلم می خواد برگردم مملکتم. همونجا که با مردمانش یه سنخیتی دارم. حتی اگر اون دهاتی از پشت کوه اومدش باشه که توی میدون ونک تهران کوپن می فروشه.

اینجا من با پاکستانی ریش حنا بسته و هندی و بنگلادشی و عرب و انگلیسی و آمریکاییش هیچ سنخیتی ندارم. اینا حرفای من رو نمی فهمن. فرهنگ خودشون رو دارن. دغدغه های خودشون رو. چقدر نوشتم. دلم حسابی گرفته. دلم هوای برفی تهران رو می خواد که توی همون برف زیاد برم بیرون. یقه کاپشن رو بدم بالا. توی خیابون قدم بزنم. خیابون ولی عصر رو از میدون ولی عصر تا خود پارک ملت پیاده برم و عین شتر دود بدیم تو سینمون مثل قدیما و اگر کسی هم باشه همراهی کنه چقدر خوب میشه. دلم واسه کافه نشینی ها با دوستام تنگ شده.

آقا چی میل دارید؟ لطفا یه کاپوچینو. برا منم یه اسپرسو بیارید. کیک شکلاتی هم یه دونه. محیط گرم و صمیمی و گپ طولانی با یه دوست. گه گاه زیر نظر داشتن دخترهای خوشکل که دل آدم رو می برن و تو دوست داری بری بهشون بگی ببخشید خانوم میشه ماچتون کرد. یا میشه باهاتون دوست شد. تریپ رفیق شدن توی این جور جاها رو خیلی می پسندم. چیزای خوبی به تور آدم می خوره. قدر برف تهران رو بدونید. برید زیرش حال کنید. با زنتون، با دوستتون با رفیقتون برید زیر برف. برف بازی کنید. آخه چقدر دلم واسه آدم برفی و برف بازی تنگ شده. تهران زیبا شده با برف. قدرش رو بدونید. ما که محرومیم ازش.