یه وجب خاکِ اینترنت

یادم میاد اوایل وبلاگ نویسی مادرم می پرسید که این نوشتهای بیهوده به چه درد می خوره اما من می دونستم که به نوعی با این نوشته ها و فیدبکهایی که از خواننده هام می گیرم مسیر زندگیم رو هموار می کنم و خیلی زود به تجربه هایی خواهم رسید که دیگران به مراتب در زندگیشان یا هرگز نمی رسند یا خیلی دیرتر از من خواهند رسید و این در دنیای امروزی یعنی یک برد و پرش نهایی به سوی هدفی که داشته ام.

بعد از سه سال و اندی وبلاگ نویسی شاید این متن به مثابه خداحافظی با خیلی گره های فکری باشه که قبلا من مطرح کرده ام و شما خوانده اید و نظر دادید.گاهی حساسیتهای شما رو هم ایجاد کرده و پاسخهای تندی هم داده شده و بسیاری مواقع ابراز همدردی و هم سو بودن با نوشته ها من. این مدت از نظرات شما استفاده خیلی زیادی کردم و به قولی اون جوهره ای که می بایست بهش می رسیدم رو از طریق همین دنیای دیجیتال و ماتریکس صفر و یک که حتی گاها منزجر کننده شده بوده و بارها به اعتیادش هم پرداخته ایم، به دست آوردم. ضمن آنکه شعار همیشگیم را نیز فریاد زده ام. زندگی در کتابها و نوشته های نویسندگان تمام و کمال نیست. زندگی تجربه عملی هم هست.

خودشناسی رو هممون راجع بهش خوندیم و شنیدیم. همه ما سعی می کنیم که خودمون رو بشناسیم و وقتی توی آینه نگاه می کنیم بفهمیم که چی در زندگی می خوایم. قراره به چه اهدافی برسیم و خلاصه این شانس زنده بودن رو (چه به دید مثبت نگاه کنیم چه به دید منفی و یا هردو) چگونه مصرفش کنیم چون چه بخواهیم و چه نخواهیم ما هستیم. حتی اگر چیزی مجازی باشیم اما به هر حال حس می کنیم و می بایست از اون به جایی رسید و تمام تلاش بشر و بودنش در همین خلاصه میشه که به کجا؟

مکتبهای ایسمی اومدن و رفتن و خیلی هاشون هم موندگار شدن. ایدئولوژی ها متولد شدن. مذاهب اومدن و خیلی جاها مثل ایران با زور به خورد آدمها در تمامی اعصار خورونده شدن اما این انسان سرکش هیچ وقت زیر بار زور نرفته و نمی ره و همیشه می خواد چیزی رو انجام بده که خودش می خواد. باری به هرجهت باید آموخت و فهمید که چی می خوایم وگرنه مثل خیل عظیمی از انسان ها در یک دایره ناخودفهمی و ناخود آگاهی غرق می شیم و مبهوت می مونیم و این صرفا هیچ ربطی به سنی که درش قرار داریم نداره. می تونید در قالب یه نوجون دغدغه های خودتون رو داشته باشید، یک جوان و یا حتی یک سالخورده.

شاید بشه گفت که خودشناسی من از اسفند 79 رقم خورد و من شروع کردم این پژمان رو شناختن و تواناییهاش رو دیدن. اینکه حالا چه بر من گذشته و چه شده تکه های کوچکیش رو قبلها نوشته بودم و روایت کامل داستان از حوصله چند پاراگراف و صفحه خارجه اما به هر صورت من خودم رو یافتم و سعی کردم هر روز بیشتر و جلوتر رو نگاه کنم ضمن اینکه جلوی پای خودم رو هم دیدم. زندگی در خارج از کشور بعدهای بیشتری از زندگی و جهان بینی رو برایم باز کرد. مطالعاتی که در مذهب کردم. آشنایی با دین های مختلف، آداب و رسوم مختلف و قوم های مختلف. دیدن روزمره آدمهایی که هر کدوم از یه طرف کره خاکی اومدن و همه همه به من کمک کرد تا توی این راه باز نمونم و خودشناسی خودم رو بیشتر کنم.توی همین مدت مدتها اخبار میهن رو هم دنبال می کنم. وبلاگهای دوستان، آشنایان دیده و نادیده رو می خوندم اما هر بار چیزی بیش از قبل بهم ثابت میشه.

وبلاگ من و وبلاگ خیلی از دوستان دیگرم سرشار از شکستن تابوها، فریادها و فغان ها و گلایه مندی از شرایط روز و اجتماع جامعه کنونی ایران بوده و هست. وبلاگهایی هستند که شما می تونید مشکلات عدیده و روزمره هم وطنامون رو توش بخونیم و بعضی هاشون هم مثل من بارها و بارها به دیواره فرهنگیمون حمله کردن و اشکالات و نامردمی ها رو زیر سوال بردن. از طرفی من دنیای این ور را هم داشته ام. خواندن مجلات و روزنامه های روز آمریکایی، اروپایی و ملیت هایی که به پیشرفتشون می نازن و به مراتب مشکلاتش در سطحی دیگر از مشکلات ماست.

جالبه که بعضی مشکلات یکسانه چرا که جوهره هر انسان یکیست و همه ما خواهان یک چیز هستیم و بعضی از مشکلات هم زاییده شرایط و فرهنگ و اجتماعه. بگذارید مثالی بزنم. یک مساله خیلی مهم در تمام دنیا مشکل ترافیک شهری. توی تهران ترافیک بیداد می کنه و در دوبی هم بیداد می کنه.تصور کنید فاصله بین شارژه در اتوبان اصلی به دوبی تا خود میدان اصلی دوبی و یا سیتی سنترش تنها 10 دقیقه است در حالیکه شما صبح برای رسیدن به مقصد دقیقا یک ساعت و چهل دقیقه در راه هستید. چیزی معادل 10 برابر زمان معمولی و این قضیه وقتی هر روز تکرار می شه تهوع آوره. حال تفاوتش رو ببینید در کجاست. سالهاست که در تهران هر روزه روزنامه ها درباره ترافیک می نویسند و ما می خونیم و سرتکون می دیم یا حتی ممکنه به دفتر روزنامه و مجله زنگ بزنیم و از دولت انتقاد کنیم. از ترافیک عکس می گیریم. از وقت های تلف شده میگیم و غیر و غیرو اما اونچه که در این مملکت و جاهای دیگه اتفاق می افته بسیار متفاوته.

در روزنامه های اینجا این طیف رو خبرنگاران منعکس می کنن که مشکل ترافیک وجود داره و برای مردم آزاد دهندس. متخصصی شهرسازی و راه سازی طی جلسات متعدد با هم بحث می کنن و در آخر با تخصیص بودجه و سایر مسائل قانونی و دولتش راه ها ساخته میشن، اتوبانها گسترش پیدا می کنن و پلهای جدید احداث میشه. در واقع در طول این مدت ساخت و ساز دیگه شما خبری از غر زدنهای مدام و خود درگیری مردم نمی بینید چرا که می پذیریند دولت در حال انجام کاره و با دانستن تاریخ دقیق اتمام پروژه ها برای زندگی خود برنامه ریزی می کنند. اینان می دانند که در انتهای سال 2006 مثلا ترافیک بین این دو شهر حل خواهد شد و حالا به نوعی پایه زندگیشون رو بر این اساس می ریزن. مثلا آیا کشور رو ترک کنن؟ یا محل سکونتشون رو از شارژه ببرن دوبی و خیلی مسائل دیگه.

این تفاوتیه که بین ایران و خارج از کشور وجود داره. تازه تصور کنید اینجا یک کشور پیشرفته نیست و تنها در حال پیشرفته. این قضیه باعث میشه تا فشار روانی بر مردم کم بشه و بسیاری ازمسائل که مربوط به دولت هست و وظیفه قانونی دولت هست که انجام بده صورت می پذیره و مردم هم به دغدغه های روزمره خودشون می پردازن.

به عنوان یه نظر شخصی با خوندن وبلاگهای ایرانی من دنیایم بسیار کوچک، تهی و سیاه میشه و روحیه ام انقدر پایین میاد که حتی برنامه فردام رو هم فراموش می کنم. این جو تاریک و سیاه و خفقان آور محصول همون جامعه ایست که من تصمیم به ترکش کردم تا شاید بتونم در جای دیگه و به نوعی دیگه به مردمم خدمت کنم. در وهله اول با کسب دانش و در وهله دوم با استفاده کردن از دانشم در دنیای تجارت و یا صنعت.

حالا به مرزی رسیدم که می دونم جز کدام دسته هستم و باید برای اهدافم برنامه ریزی و تلاش کنم.شاید بتونم آدمها رو به دو دسته از یک نگاه تقسیم کنم. آدمهایی که دنبال خودشناسی خودشون هستند. آدمهایی که به دیگران هم کمک می کنن تا خودشون رو بشناسن! آدمهای دسته دوم در قالب خیرها، کارفرماها، معلمها و یا حتی رهبران معنوی مطرح میشن و من تصور می کنم که در دسته دوم قرار دارم چرا که مدتهاست که تجربه اش می کنم.

از امروز به نوعی دیگه از وبلاگ نویسی روی می آرم. وبلاگ نویسی که در اون کمتر از خقان و مشکلات جامعه بحث میشه مگر که چیزی مشترک و جهان شمول باشه چرا که من هیچ کاری در راه تغییر اونها نمی تونم انجام بدم. یک اجتماع برای عوض شدن پایه های اصلیش نیاز به تغییر آموزش و پرورش و اختصاص بودجه متناسب با اون داره تا پا بگیره. نیاز به ایجاد قانون و پایبندی به اون داره و اینها از کنترل من خارجه. من در عوض می تونم به نوعی دیگه رسالتم رو نشون بدم. به نوعی شما خواننده و دوستم رو با زاویه دیگه ای از زندگی آشنا کنم که شاید اصلا یا متوجه اش نشدید و یا اصلا بهش اهمیت ندادید و توی این راه باز باهم تبادل نظر خواهیم کرد و هرکسی سهم خودش رو بر می داره.

بنابراین خداحافظ فلسفه بافی. خداحافظ شکست های فرهنگی و خداحفظ انتقاد. بگذارید از امروز یا از چیزهایی انتقاد کنیم که یا می تونیم کاری راجع بهش انجام بدیم یا اینکه راجع به نقشه ها و دنیای آینده صحبت کنیم. دنیایی که برای هیچ کس مشخص نیست و پر از ماجرا و داستانه. از روزگار سخت زندگی گرفته تا داستان عشق و عاشقی و جوونی و پارتی های شبانه و یا حتی گاهی تنهایی های ممتد و بی پولی! دغدغه های مشترکی که می تونیم داشته باشیم و از همه چیز مهمتر نوروزی که در پیش داریم. از الان خودمون رو برای یه سال جدید آماده کنیم. به استقبالش بریم و با هم فریاد بزنیم که ما انسانیم و از همه مهم تر جوونیم. پس هنوز پامون روی پدال گازه نه ترمز.گاز بده عزیز جان فقط به پا نری تو دیوار.