یه وجب خاکِ اینترنت

الان که دارم اینا رو می نویسم یک ساعت و بیست دقیقه به استامبول مونده!حالا چرا استامبول عجله نکنید میگم بابا. حدود 3 ماه بود که برای ویزای شنگن لعنتی دویدم. وقتی که هیچ امیدی برای به دست آوردنش نبود نمی دونم یهو تیر غیب از کجا اومد و خدا چطوری کمکم کرد که همه چیز یه جورایی ماورایی دست به دست هم بدن تا مدارکم جور بشه و واقعا توی تک تک مواردش اختیار من نبود. یه جورایی انگار باید اتفاق می افتاد.

علی ایها حال داستان غمها و استرس های ویزا هم یه مثنوی معنویه که بگذاریم بمونه توی دل من و دل اون. صبح ساعت 4 به همراهی دوتا دوست خوبم رفتیم ترمینال شماره یک دوبی. ترمینال شماره یک دوبی واقعا بزرگه. خیلی بزرگ. بعد از خداحافظی از دوستان به سمت گیت 8 که برای پذیرش مسافران هواپیمایی ترکیه بود راه افتادم. ارزونترین و مناسب ترین پروازی که مخصوصا تاریخش خیلی به دردم می خورد و حداکثر استفاده از این ویزا رو می تونستم بکنم همیین هواپیمایی ترکیه  بود که از دوبی به استامبول و از استامبول به استکهلم.

وقتی داشتم به طرف گیت می رفتم آدما رو می دیدم. واقعا از هر تبار و نژادی بودن. چینی ها و چشم بادومی های دیگه، آفریقایی، اروپایی به مقدار متنابه. این اروپایی ها خداییش خیلی گور بابای دنیاین. با لباس خوابم میان تو فرودگاه! خلاصه duty free مشهور دوبی رو هم مشاهده کردیم( همین جا بگم تمامی پروازهای من از تهران توی این 3 سال و اندی به دوبی به ترمینال دو می رفته که فوق العاده کوچکه و اصلا قابل مقایسه نیست).راستش اولش کمی و فقط کمی استرس داشتم ولی بعدش دیگه همه چی عادی شد.

باید اعتراف کنم که توی مدت زمان پرواز و نشست و برخاستها گول خوردم. من نمی دونستم این استامبول لعنتی 2 ساعت اختلاف زمانی با دوبی داره و فکر می کردم پرواز اولم خیلی کوتاه تر باشه اما 5 ساعت پروازه. دیگه کونم کپک زد روی صندلی. هواپیما کوچیکه و جای نفس کشیدن نیست.این صفحه مانیتور لپتاپ رو هم به زور باز کردم. بغل دستیم یه ترکه و بقیه دور و بریا سوئدی شانس من ؛)

مهماندارهای ترکیه چه مرد و چه زنشون خوشکلن. صبحانشون بدک نبود. خاگینه خوشمزه بعلاوه 3 قطعه کمپوت و مربا و کره و پنیر که البته کم بود و یه نون.اه دارن دوباره غذا می دن. بقیش واسه بعد لمبوندن!... ای بابا گفتیم می خوان غذا بدن.همش یه بسته کوچولو بادوم زمینی دادن بی انصافا. خب بگذریم. از امکانات هواپیما بگم اینکه دارای 10 کانال رادیویی هستش که با هدفون یه بار مصرف که برای همه مسافرا گذاشتن می تونید توی زمان پرواز آهنگ گوش بدید. یه تلویزیون  حدود 6 اینچ هم یک در میون از بالای سر مسافر باز میشه که اولش من رو ترسوند. گفتم این چیه دیگه داره باز میشه. یه فیلم هم گذاشت که من ندیدم و خوابیدم حالا هم که اطلاعات پرواز رو نشون میده. جالبه که از کنار مرز غربی ایران وارد ترکیه شدیم و الان داریم می ریم به سوی مقصد. که به صورت گرافیکی و اطلاعات دیجیتالی توی تلویزیونا نشون میده. دمای هوای بیرون منفی 56 درجه و سرعت هواپیما تقریبا 800کیلومتر در ساعت. یه ساعت دیگه مونده به استامبول. اونجا باید یک ساعت توفق کنیم و هواپیما رو عوض کنیم و بعدش به سمت استکهلم. پروازای طولانی واقعا آدم رو کلافه می کنه مخصوصا اگه هواپیما کوچیک باشه. نفس نمیشه کشید.

یه چیز جالب راجع به دعوای یه عرب سیتی زن سوئد و یه سوئدی اصل. یهو همین صندلی جلویی دیدم مشاجره شروع شد سر زن یارو عربه که نمی دونم سوئدی چی بهش گفته بود. حالا نمی دونم چرا چون داشتن سوئدی حرف می زدن. جالبه عربه یهو قاط زد و بعدش که دیگه خیلی عصبانی شد به عربی به سوئدی فحش ناجوریم داد بهش گفت کثافت خارکس***ده. سوئدی هم گنده و کت و کلف پا شد و خلاصه نزدیک بود دست به یقه بشن که مهموندارا جداشون کردن. به هر حال ببینید بعضی کشورهای اروپایی همین شانس رو به شهروندان کشورهای توسعه نیافته دادن که یارو بتونه سر چیزی که فکر می کنه حقشه با حتی یه اورِژینال وطنی کشور مقصد دعوا کنه و براش شاخ و شونه بکشه. حالا اینکه چرا به این عربا اقامت و شهروندی می دن وقتی فرهنگشون همون شتر سواریه الله و اعلم. اوکی من برم یه خورده بازی کنم تا اولین قسمت این پرواز خسته کننده تموم بشه. توی اون هواپیما عمری بافی بود و می شد بقیه اش رو می نویسم.

{این فسمت توی هواپیمای دوم نوشته شده}...الان که دارم می نویسم یه ساعت مونده که هواپیما بشینه تو فرودگاه استکهلم. تقریبا پرواز خالیه و مسافراش کم و هرچقدر هواپیمای اولی خفه بود این بوئینگ 737 کلی جا داره و آدم می تونه نفس بکشه. اوایلش دیگه داشت حالم بهم می خورد ولی قرص ضد تهوع کار خودش رو کرد.توی فرودگاه استامبول چون باید سریع هواپیمای دوم می شدم وقت نشد چرخ بزنم اما برای برگشت چهارساعت وقت هست مابین دو پرواز که یه میشه یه سر و گوش تب داد.

استامبول از بالا به نظرم شهر سرسبزی اومد مخصوصا اطرافش و یه چیز خیلی باحال راجع به این شهر اینکه انقدر مرتب ساختموناش ساخته شده که از بالا فکر می کنید دارید به یه شهری نگاه می کنید که بالا لگو درست شده بعلاوه اینکه ساختموناش رنگی بود. از سبز و نارنجی گرفته تا فرمز و آبی! خلاصه خیلی باحال بود و انشالله خدا قسمت کنه میام یه سر از نزدیک گشتی توش می زنم. در ضمن جالبه که این پرواز مشروبات الکلی و آبجو هم سرو می کرد با غذا.دوست دارم زودتر برسم. دیگه طاقت ماقت یوخدی. قلبم بوم بوم می زنه.