یه وجب خاکِ اینترنت

انقدر اینجا وقت زود می گذره و کیف در کیفه که اصلا نفهمیدم این مدت تعطیلاتم چطوری گذشته و فردا هم که جشن بزرگ چهارشنبه سوری بر و بکس ایرانی مقیم سوئد برگزار میشه که ظاهرا بزرگترین جشن چهارشنبه سوری ایرانیان مقیم خارج از کشوره. خلاصه که فردا میرم ببینم چه خبره. الانم که توی دانشگاه نشستم و از صبح داره برف میاد و تمام جاها رو دوباره سفید پوش کرده. واقعا زیباست. عاشق این برفم.

خب امروز می خوام راجع به مراکز خرید اینجا صحبت کنم. اول باید بگم که سیستم کلا با سیستم دوبی فرق می کنه. در دوبی مراکز خرید بسیار بسیار بزرگتر هستند و از نظر اندازه و ظرفیت پذیرش مشتری هم قابل مقایسه با این جا نیست شاید یک دلیلش به خاطر علاقه مندی مردمان مقیم دوبی و امارات به طور کلی به خرید باشه و دیگری وجود توریستهای مختلف در اونجا. در اینجا به مراکز خرید سنتروم(centrum) می گن که به واقع هر محله یه سنتروم داره. بعضی ها کوجکتر و بعضی ها بزرگتر.

از نظر دکوراسیون داخلی مغازه ها و نحوه جلب مشتری می تونم بگم اینجا هنر بیشتر توی نظر میاد تا دوبی و به طور کلی ویترین مغازه ها رو توی بعضی سنترومهای اینجا زیباتر از دوبی دیدم از لحاظ چیدمان و دکوراسیون داخلی. جالبه که اینجا سنترومها دارای چندین در ورودی هستند که به پل یا محله های نزدیک خودشون راه دارند و اصلا ایزوله نیستن. توی دوبی به عنوان مثال اگر بخواید برید مرکز خرید اصلی شهر می دونید که چند در اصلی داره و این درها اصولا به پارکینگ ختم میشن اما اینجا درواقع سالنهای مراکز خرید می تونه مثل یه راه ارتباطی بین قسمتهای مختلف یه محله یا خیابونها باشه!!!

مراکز خرید اینجا خیلی زود یعنی راس ساعت 7 می بندن. معدود مراکز خریدی تا ساعت 8 یا 9 شب باز هستند. البته باز جالبه که وقتی می گیم مراکز خرید بسته میشن به این معنا نیست که در ورودی بسته میشه بلکه مغازه هاش می بندن و مثلا اگر نصفه شب به خاطر سردی هوا مثل من خواستید از داخل مرکز خرید راه میانبر بزنید می تونید بیایید داخل ساختمون و از سر دیگش خارج بشید. مراکز خرید کوچکتر پارکینگ سرباز دارند و بزرگترها پارکینگ مسقف که چندین طبقه ست و توش میشه پارک کرد. جالبه اینجا یه مقوای دایره ای هم دارن که روش ساعتهای روز نشانه گذاری شده و  می گذارن جلوی شیشه ماشین که به بقیه بگن مثلا از کی اومدن مرکز خرید و قراره حدودا کی ماشین رو بردارن. به این می گن احترام و ارزش گذاری به وقت خود و دیگران.

مغازه  دارها مثل سایر مردمان سوئد انگلیسی رو به راحتی صحبت می کنن و به محض اینکه بگید سوئدی بلد نیستید و انگلیسی صحبت کنید اشتیاق بیشتری هم برای صحبت با شما پیدا می کنن. بنابراین سوئد مثل خیلی کشورهای دیگه نیست که مردمانش یا روی زبونش تعصب داشته باشن و یا اصلا انگلیسی بلد نباشن. اینجا همه انگلیسی بلدن. تذکر اینکه اینا مشاهدات من از استکهلم و در حد همین چند روزه. حالا ممکنه همه اش هم درست نباشه!

یکی از جاهای مورد علاقه مردم سوئد قسمت غذاها یا همون فود کورت هست که باید بگم تنوع غذایی توی این مملکت واقعا قابل مقایسه با دوبی نیست. یکی از موارد بسیار مهم اینجا اینه که به غذا اهمیت زیادی میدن و وقت زیادی رو صرف غذا خوردن و گپ زدن سر میز غذا می کنن. بر خلاف دوبی که همه زودی می خوان یه چیزی بخورن و برن سراغ کارشون. فرق دومش اینه که اینجا به پروتئین و کالری و محتویات غذا خیلی توجه می کنن و مثلا بیش از اینکه توجه کنن چقدر گوشت دارن می خورن، به مخلفات کنار غذا مثل پودینگ و سیب زمینی و انواع و اقسام سبزیجاتش توجه می کنن و همین باعث میشه تا غذاشون مقوی تر و با انرژی تر و بسیار متنوع تر باشه. حالا راجع به غذا و خورد و خوراک بعدا می نویسم.

واحد پول سوئد کرون هست که تقریبا من معادل نصف درهم حسابش می کنم و تمامی مقایسه هام رو روی درهم انجام میدم.تولارنس قیمت بین 125 تومان تا 130 تومان به ازای هر کرون تا این زمان بوده و آینده رو الله اعلم.یک چیزی که اینجا هست و توی دوبی نیست مالیاتیه که روی قیمتهای اجناس می کشن و زیاد هم هست. توی دوبی چون بدون مالیات هست برای من همچین زیاد جا نیفتاده که بخوام مالیات بدم ولی خب وقتی جنسی رو می خرید روش مالیاتش هم اضافه میشه که توی کاغذ خرید می تونید ببینید چقدر قیمت خود جنس شده و چقدر مالیات خورده. البته دوستم میگه برای منی که توریستی اومدم مثلا اگر یه کاپشن بخرم از اینجا می تونم از فروشنده بخوام که توی کاغذ رسید بنویسه که این جنس بدون مالیات فروخته شده  و در زمان برگشت  به دوبی توی فرودگاه استکهلم برم و مقدار پولی که بابت مالیات حساب شده رو پس بگیرم. خب اینش باحال بود.سری بعد راجع به حمل و نقل توی استکهلم و شرایط کلی شهر بحث می کنم. راستی فردا با مسوول اصلی پذیرش دانشگاهی که اقدام کرده بودم وعده ملاقات دارم. اگه بشه مخش رو خوب زد و خود واقعیم رو بهش نشون بدم که بهم پذیرش بده دیگه از این بهتر نخواهد شد و یه جورایی هدیه عیدم رو می گیرم. امیدوارم که قبولم کنن. تا چه پیش اید.