یه وجب خاکِ اینترنت

آقا عحب روزي شد اين بيست و نه اسفند. خيلي بهم خوش گذشت. انقدر زياد که مي خوام خودم رو بکشم! برنامه از صبح شروع شد که با ماشين رفتيم سينماي کروي استکهلم. کلي هيجان انگيز بود. از مشخصات اين سينما همين بس که مساحت صفحه نمايشش ۷۶۰ متر مکعب و ۲۳ متر قطر!!! ما بليط گرفتيم و زودي رفتيم که بتونيم وسط بشينيم تا فيلم رو بهتر ببينيم. بايد بگم که سيستم صوتي و تصويريش فوق العاده بود و کلي حال داد. تصورش رو بکنيد يه فيلم ببينيد دور تا دورتون. مثلا يه صحنه اش همون ابتدا بود که دوربين از هليکوپتر داشت پايين رو نشون ميداد و از بالاي کوه به سمت دره در حرکت بود من يه آن حس کردم دارم پرتاب ميشم پايين. فقط تنها بدي که داشت اين بود که فيلمش خوب درست نشده بود و با امکانات اين سينما خيلي بهتر از اينا مي تونستن روش کار کنن. اسم فيلمي که ما انتخاب کرديم قدرتهاي طبيعت بود که درباره آتشفشان و زلزله و تورنادو بحث مي کرد. فيلم به زبون سوئدي بود ولي دوستم از مسوول فروش بليط يه گوشي گرفت که به پشت صندلي مي خورد و من ترجمه انگليسيش رو مي شنيدم. يه چيز باحال به قول دوستم من فيلم رو به زبون انگليسي مي ديدم اون به زبون سوئدي و به زبون فارسي راجع بهش صبحت مي کرديم. آخر گلوباليزيشن!

بعد فيلم همون توي ساختمون اين سينما انواع و اقسام نمايشگاه ها بود که يکيشون قسمت دايناسورها بود و کلي عکس گرفتم. خيلي باحال بودن. فسيل هاي واقعي بعلاوه دايناسورهاي عظيم الجثه رو بازسازي کرده بودن. خدا بود. يه ماموت بود که من بغلش عکس گرفتم. ماشالله ماموته ها. انسان هاي اوليه هم داشتن که خيلي کوچولو موچولو بودن و مرداشون بيشتر شبيه گوريل. با اونا هم عکس انداختم.

خب بعد عياشي توي سينما و اطرافش رفتيم شهر که غذا بخوريم.شانس آورديم که جاي پارک زودي گيرمون اومد وگرنه از گشنگي هلاک شده بوديم. اين قضيه پارک ماشين وسط اين شهر اروپايي هم براي خودش داستانيه. علي اي حال يه رستوران ايتاليايي پيدا کرديم و ۲ تا غذاي مشتي زديم تو رگ. يکي هم اين وسط صورتش از شراب سفيد٬ قرمز قرمز شد انگار که تاول زده باشه. بعدشم رفتيم کتابخانه مرکزي شهر. يه چيز باحالش اين بود که کلي از ققسه هاش مربوط به زبان فارسي بود بعلاوه اينکه کتابدار اون طبقه هم ايراني بود. خيلي حال کردم. تازه راهنماي استفاده از کتابخونه به زبون فارسي هم داشت که ديگه من کف کردم. راستش اينجا توي استکهلم درسته همه انگليسي راحت حرف مي زنن اما توي علائم و تابلوها و نوشتارهاشون فقط زبون سوئدي رو به کار مي برن و اصلا مثل دوبي نيست که مثلا زبان انگليسي هم کنار زبان رسمي اول کشورشون قرار داده شده باشه براي همين کف کردم که توي اين مملکت چقدر ايراني ها نفوذ دارن يا جمعيتشون زياده که خيلي جاها متنهاي فارسي هم براشون چاپ ميشه.

بعد کتابخونه من رفتم خونه کمي استراحت تا اواخر شب که براي اولين بار چشمم به جمال ديسکو روشن شد. راستش خود دوبي هم تا حالا ديسکو نرفته بودم. فرض کنيد توي هواي منفي ۶ درجه بري نصفه شبي٬ اونم شب سال نو ديسکو ايراني. توش خيلي گرم بود و اناث محترمه با پرو پاچه ريخته بودن توي هم ديگه. البته يه چيزاي جالبي از فرهنگ ايرانياي اينجا کشف شد که حالا سر فرصت مي نويسم راجع بهش اما من که تنها نرفته بودم و کلي بهم خوش گذشت و کمي هم جنبوندم اون ماتحت عزيز رو. راستي کنار بار کنار من دو نفر هم افتادن به جون هم تا مي تونستن همديگه رو زدن که البته با مداخله برادران جان بر کف امنيتي داخل ديسکو از همديگه جداشون کردن و ديگه نفهميدم چي شد. ظاهرا اين ديسکو از ديسکوهاي معروف اينجاست ولي اصلا دي جي خوبي نداشت. آهنگاي باقالي زياد مي گذاشت. اما کلا خيلي بهمون خوش گذشت. بعدشم يه سر رفتيم دم درياچه يخ زده تقريبا نزديک خونه و کمي زير نور ماه تريپ گذاشته شد. حدوداي ساعت ۴ صبح رسيدم خونه و تا ساعت ۱۱ خوابيدم. اينجا با آرامش مي خوابم. واقعا با آرامش.