یه وجب خاکِ اینترنت

"بغض گلويم را مي‌فشرد و اشك دائم در چشمهايم جمع مي‌شد ـ اين احساس را مي‌توانستي در صورت تك تك خبرنگاران حاضر مشاهده كني ـ ديدن افرادي با لباس‌هاي آبي پررنگ كه بهترين سال‌هاي زندگيشان را - كه مي‌توانستند در كنار خانواده، اقوام و يا در محيطهاي كار يا علم‌آموزي باشند - اما در اتاق‌ها، راهروها و پله‌هاي ساختمان آبي كمرنگ سپري مي‌كنند، فكرش هم آدم را ديوانه مي‌كند چه برسد به اينكه...!!

به هر اتاق كه مي‌رفتيم، خود را به خواب زده بودند، نمي‌خواستند ما را ببينند، حق داشتند. ما آمده بوديم و خودخواهانه مي‌خواستيم كه بيدار باشند و از علت جانباز شدنشان، درصد جانبازي و وضعيتشان بگويند و در نهايت با يك “خدا شفا بده“ آنها را به صندوق‌خانه‌ي فراموشي بسپاريم و برويم سراغ تخت بعدي، اتاق بعدي و طبقه‌ي بعد. هر كدام از اين افراد كوله‌باري از خاطرات تلخ و شيرين از دوران مبارزه، حماسه و افتخار جنگ دارند، هرچند كه امروز درگوشه‌اي از اين شهر پر هياهو به ظاهر ماوا گزيده‌اند و ما مي‌خواهيم تمام دردشان را در چند جمله خيلي كوتاه و خلاصه بگويند، اگر خوشمان آمد روي يك برگه كوچك سياه كنيم و بعد آن را به هر دليلي گم كنيم و يا به كناري گذاشته تا شايد روزي به درد يك گزارش بخورد.

جانبازان اعصاب و روان آرامند و به سوالات خيلي كوتاه جواب مي‌دهند، و مانند ديگر جانبازان از بيان مشكلات معيشتيشان امتناع مي‌كنند. يكي از آنها با ديدن حدادعادل، با صداي لرزان و گرفته از وي ‌خواست تا وقتي جهت ديدار با مقام معظم رهبري برايش بگيرد و اين را حق خود مي‌داند. از وزير بهداشت هم وقت ملاقات با خاتمي را در خواست كرد، او اطمينان مي‌دهد كه ماشين، خانه و امكانات نمي‌خواهد؛ “همين لباس كه به تن دارم براي من كافيست، فقط دلم مي‌خواهد و آرزو دارم اين بزرگان را از نزديك ببينم و با آنان حرف بزنم“.

مناعت طبع‌شان ستودني است، چيزي براي خودشان نمي‌خواهند، به اين دنيا و همه دارايي‌هايش فكر نمي‌كنند، گويا آن را سه طلاقه كرده‌اند، هيچ كس به آنها نگفته بود كه از مشكلات معيشتي و زندگي‌شان حرف نزنند، آنها خود اين كار را نمي‌كردند، هدفشان از حضور در جبهه و جنگ چيز ديگري بود، بيشتر آرزوي معامله با خدا و شهادت را در سر داشتند، اما نمي‌دانستند «شهيدان زنده» پس از جنگ مي‌شوند تا هر لحظه در انتظار و آرزوي وصل باشند.

شهيدان زنده‌ايي كه مي‌دانند چند سال، چند ماه و يا حتي چند روز بيشتر در اين دنياي خاكي حضور نخواهند داشت، لذا نمي‌خواهند با درخواست‌هايي، زمان وصل را طولاني‌تر كنند. تعدادي هم كه از وضع‌شان گله داشتند، مشكلات همسر و فرزندانشان را كه چندين سال، راه بيمارستان‌، خانه و محل كار را پيموده‌اند، را مد نظر داشتند، گويا هنوز خودشان را مديون زحمات آنها مي‌دانستند.

آنها، پدراني كه مي‌توانستند بعد از اتمام جنگ به سر كار خود برگردند و مانند هزاران ما به امور روزمره خانوده خود بپردازند. اما اكنون 000!؟ آنها از همسراني كه به خاطر رفت و آمد و حتي كاركردن براي معيشت خود و فرزندانشان، اكنون دچار بيماري شده‌اند و فرزنداني كه به دليل مشكلات زندگي نتوانسته‌اند ادامه تحصيل بدهند، شكوه نه، كه اشاراتي دارند.

وارد يكي ديگر از اتا‌ق‌ها شديم جانبازي را ديديم كه به پهلو خوابيده بود يك دستش از مچ قطع شده و دست ديگرش حركت نمي‌كرد، آنقدر لاغر و نحيف شده بود كه توان صحبت كردن نداشت، وقتي رئيس مجلس حالش را پرسيد به زحمت گفت خوبم و وقتي پرسيد چه مدت در بيمارستان بستري هستي، گفت چند روز است، عجيب بود، چطور اين 7، 8 سال براي او چند روز به نظر مي‌رسيد، شايد به زبان ديگري صحبت مي‌كرد و شايد ما مفهوم حرف او را نفهميديم شايد منظورش آن بود كه چند روز ديگر زنده است و شايد كل زندگي‌اش را چند روز بيشتر نمي‌دانست. خدايا، چقدر انسان‌ها با يكديگر متفاوت‌اند. ما اگر خودمان يك سردرد ساده ...! بگذريم. "

خب اگه متن کامل گزارش رو می خوان این آدرسشه. من درسته که 3 سال و اندیه خارج از کشور زندگی می کنم و شاید در مملکتم هزار تا انگ لاابالی و بی مصرف و هرزه و غرب گرا و چیزای دیگه بهم ببندن، اما می خواستم از توی همین یه وجب خاک اینترنتیم بازم بگم که همیشه به یاد و خاطره کسانی که از وطن دفاع کردن بودم، براشون دعا کردم و اشک هم ریختم. شاید یکی از چیزهایی که من رو وادار می کنه خوب درس بخونم و کمتر نا امید باشم و جون بگیرم واسه ادامه راه همین دینی باشه که بر دوش من و همه ماست. باشد که روزی بتونیم گوشه ای از زحمات و فداکاری های این عزیزان رو جبران کنیم. شماها فراموش نشده اید. در دل من و بسیاری جا دارید. راستی چرا بچه های وبلاگ نویس که خیلی هاشون روح لطیف دارن و اکثرا تو کارهای خوب پیشگامن سری به این عزیزان نمی زنن. فکر می کنم خیلی خوب باشه یه عده ای، خیلی آروم و بی سر و صدا و تو بوق و کرنا کردن، برن هر از چند گاهی سری به بیمارستان مربوطه بزنن. من توی دفترچه کارهام نوشتم برای وقتی که اومدم ایران. با یه دیدار و گپ کوتاه و کمی نیروی جوونی میشه کلی به این عزیزان و خانوادشون شادی و امید داد.