یه وجب خاکِ اینترنت

یه چرخی توی اینترنت و موضوعی برای نوشتن. آدمیزاد از وقتی که به وجود اومد یه مشکل آزار دهنده ای داشته به نام تنهایی چرا که ذاتش موجودی اجتماعیه و دوست داره با دیگران نشست و برخاست کنه و اونچه رو که توی چنته داره به معرض نمایش قرار بده، خوبی کنه و خوبی ببینه. بار تکنولوژی و پیشرفتهای اون در چند دههه اخیر مخصوصا از موجی که ما اواسط دهه 70 میلادی در قرن گذشته شروع شد باعث شده که اون نسل الان بزرگ و جوان بشه ولی بدون قید و پایبندی به اصول گذشته و چه بسا در چالشهای بسیار بزرگتری که خودش درگیرشه و تازه باید باهاش دست و پنجه نرم کنه.

طبیعتا این خوی طغیانی نسل جدید که هر روز هم بیش از قبل میشه و فاصله اش بین نسلهای جدید هم بسیار کم شده، باعث شده که جوانان قدیم و میانسالان و کهن سالان امروزی زجر بیشتری از بابت تنهایی رو تجربه کن. امروزه دیگه تکنولوژی وابسته به یک کشور و سازمان نیست. به یمن اینترنت و صنعت آی تی، به یمن تحقیقات شرکت های غول کامپیوتری و الکترونیک، جدیدترین تکنولوژی ها به ارزان ترین قیمت در بازار یافت میشه و این در حالیکه جامع شناسان و روان شناسان فرصت کافی نداشته اند و نیازمند تامل بیشتر بر فهمیدم تاثیرات فن آوری بر زندگی انسان هستند. مسلما در بعضی کشورهای پیشرفته تر، زودتر به این نتایج و پیش بینی ها می رسند و یکی از اون کشورها ژاپنه.

در خبرها می خونیم که ژاپن و دولت ژاپن در صدد تحقیقات گسترده برای درست کردن روباتها و عروسکهای سخنگویی هست که بتونن تنهایی پیرها و کهن سالان اون کشور رو پر کنن و به نوعی از اونها مراقبت هم بکنن. تصور زنی 70 ساله که گرد پیری و ناتوانی بر او نشسته بدون اینکه فرزندانش به او توجهی بکنند یا بهتره بگیم انقدر در طغیان نسل خودشون و یا فن آوری اطرافشون غرق شدن که دیگه توجهی به اسلاف خود ندارند ولو اینکه نزدیک ترینشان یعنی همون پدر و مادر باشه، باعث میشه که نگرانی یه دولت رو ایجاد کنه.

هرچند که این بجث دو روی سکه داره و تکنولوژی همیشه هم باعث دوری نسلها نشده و مثلا مواردی مثل تلفن از روی ایترنت(برای کاهش هزینه های بین الملل)، دوربین های دیجیتال ارزان و خوب، دوربین های فیلمبردای ارزان و کارا و اینترنت و موبایل باعث شده که خیلی وقتها هم به نزدیکی خانواده ها انجامیده اما متاسفانه از دیدگاه من چیزی که باعث دوری نسل جدید میشه طغیانی هست که در ما بوجود اومده و همه اش در حال فریاد اون هستیم.

از جامعه ای مثل ایران که واقعا درمانده و عقب مانده س در استفاده از تکنولوژی و امکانات نه به واسطه کمبود نیروی کارا بلکه به واسطه عدم سیاست گزاری مناسب تا جوامع پیشرفته اروپای غربی و آمریکا و کانادا، هر نسل در یک سطح و رده در حال کشتی با این طغیان درونه. اگر خواسته ها و نگاه های نسل قدیم رو ببینیم متوجه می شیم که چقدر با گامهای آرامتر و نرم تر حرکت می کرده اند و گویی انگار هیچ عجله ای نیست. تکنولوژی باعث شده که ما برای تحقق به آرزوهامون بدویم و این دویدن خیلی از زیبایی های زندگی رو ازمون می گیره. بعدا در این باره بیشتر می نویسم.