یه وجب خاکِ اینترنت

از کل بازی فوتبال 15 دقیقه آخرش رو از تلویزیون یه آبمیوه فروشی میدون ولی عصر همراه دوستم در حالیکه یه کیسه کتاب خریده شده دستم بود دیدم. ملتم وایساده بودن تماشا و وقتی سوت لامصب زده شد همه کف زدن و بعدشم پراکنده شدن. راستش اصلا یادم نبود که اگر ایران این بازی رو ببره می ره جام جهانی برای همین اصلا با دوستام هماهنگی نکرده بودم که بخوام شبش برم الواتی. در عوضش از مصاحبت با یه دوست خیلی خوب لذت بردم و بعلاوه اینکه کلی کتاب سوگولی کرد تو پاچمون که بخونیم. من هم که قربونش بریم از این کتابا سالی یه دونه می خونم بنابراین تا چند سال آینده کتاب دارم :)

خیلی خسته شدم و رفتم خونه. جای همه خالی یه شام دبش زدم و یه چایی خونگی داغ داغ قند پهلو. ولی انقدر پاهام درد می کرد دیگه نای بیرون رفتن نداشتم. کمی استراحت کردم و تلویزیون و اخبار ورزشی دیدم تا اینکه دلم طاقت نیاورد و زدم بیرون. یه سر میدون هفت تیر بودم که زیاد خبری نبود ولی عوضش تا دلتون بخواد ولی عصر شلوغ بود. اگر قرار بر پاچه خواری نباشه باید بگم دست نیروی انتظامی واقعا درد نکنه. شاهکار کردن. نه به ملت گیری دادن. نه درگیری ایجاد کردن و نه اصلا مزاحم می شدن. ایستاده بودن که فقط نظم برقرار باشه و مردم هم بدون هیچ ترس و واهمه ای به کارشون مشغول بودن. خیلی ها می رقصیدن، خیلی ها بوق و شیپور می زدن. خیلی ها جلوی ماشینها رو می گرفتن و برف پاک کناشون رو بالا می زدن و خلاصه خر تو خری بود. بساط تلفن رد و بدل کردن و زید بازی هم که به راه.

خب شاید واسه عزیزانی که خارج از کشور هستن این حرفای من کمی غلو باشه ولی حقیقته محضه. هرچند که می گن شاید خیلی از این آزادی ها به خاطر انتخابات باشه ولی تو این یه هفته ای که اینجا بودم، خیلی جوونا راحتن و بدون دغدغه به جوونی کردنشون می رسن. تا دلتون بخواد موتوری ها تک چرخ می زدن و گاز و گوز می دادن. همه و همه خوشحال بودن. پلیس راهنمایی و رانندگی هم شاهکار کرد و خوب ترافیک رو کنترل می کرد. از همه مهم تر این بود که با مردم محترمانه صحبت می کردن. حالا نمی دونم جاهای دیگه تهران هم، این طوری بوده یا نه.

یادم میاد اون باری هم که ایران رفت جام جهانی من بازم میدون ولی عصر بودم. به مراتب قضیه فرق می کرد. اون موقع بگیر و ببند بود. نمی گذاشتن جوونا راحت برقصن و عقده ای بازی زیاد بود. ولی در عوضش امشب من هر چی چشم چشم کردم اثری از اون خاطرات مزخرف گذشته نبود و همه خوشحالی و شادی می کردن. فشفشه و ترقه هم تک و توک زیر پای ملت قل می خورد!

یه جورایی وقتی یاد گذشته افتادم بدجوری دلم گرفت. انگار که بازم اون خاطرات پلید خودشون رو نشون دادن. هرچی سعی کردم نگذارم بیان و اذیتم نکنن، نشد که نشد. خلی خوب یادم میاد اون موقع پشت کنکوری بودم.کلاس تایپ می رفتم. تنهای تنها بودم. تنهایی انزجار دهنده ای که همیشه باهام بوده. اما بدون جات اینجا خیلی خالی بود. دلم سوخت که نبودی  واسه همین به خودم قول دادم که تمام تلاشم رو بکنم تا بریم حداقل یکی از بازی های ایران توی جام جهانی رو ببینیم حتی اگه شده براش کلی دردسر بکشم. به شوخی هم به مادرم گفتم شاید تلویزیون وقت پخش تماشاچی های ایرانی بازی های جام جهانی به عنوان تهاجم فرهنگی نشونم داد. پس تا اون روز.