یه وجب خاکِ اینترنت

من هر روزی که چشام رو باز می کنم کلی هیجان و تغییر می تونم توی این تهران ببینم. عصری رفتیم که خیر سرمون بلیط فیلم "ماهی ها عاشق می شوند" رو از سینما فرهنگ بگیرم ولی کلا برای همه سانسهاش تموم شده بود و مجبور شدم برای روز شنبه بلیط بگیرم. عجب سینما فرهنگ خوشکل شده. کلی باکلاسه. بغلشم یه سی دی فروشی باز شده که جای ایول داره. فیلمها و سی دی های موسیقی رو با چه کاورهایی خوشکلی تازگی ها می دن بیرون. قبلا اصلا این طور نبود ولی حالا خیلی خوب روی کاورها و طرحهای روی سی دی ها هم کار می کنند و دقیقا مثل نمونه های خارجی شده. من که کلی کیف کردم توی فروشگاش چرخ زدم.

دیدار یه دوست دبیرستانی هیچ وقت خالی از لطف نیست و بعدش پیش به سوی یه کافی شاپی که قلیون هم میده! آخ که چقدر بودن با کسی که دوستش داری خوبه. انقدر وقت زود می گذره که نمی فهمی کی شب شده و باید بپری بری پارک ملت. چه هوای خنکی بود توی پارک ملت و خوبیش این بود که زیاد هم شلوغ نبود. دریاچه و قایق سواری و اون آقاهه که بوم کوبید به قایق سفید ما. اون غذاخوری داخل پارک ملت که غذاهاش مزخرفه با اون سیستم راه اندازی مشتریش که مثل غذاش بود.دقیقا مثل اون سوپر استار که نوشابه هاش مزه شربت سینه می ده و گرمه و غذاش هم بی مزه. فقط چون جاشون خوبه خوب فروش دارن.

چه می کنن این مردم پنج شنبه شبا. همه می ریزن بیرون. جوون و پیر، پولدار و بی پول همه خوش خوشن.دوپس دوپس ماشینها و صدای جوونها که با هم شوخی می کنن توی خیابون پیچیده. پلیس راهنمایی رانندگی ایستاده که نظم بر قرار کنه. بساط بلال فروشی های جلوی پارک ملت و بستنی فروشی ها حسابی به راهه. هر کی دست یارش رو گرفته و به سویی. آدم نفس می کشه. از شادی دیگرانم شاد می شه. اما ترافیک دیوونه کننده. انقدر ترافیک بود که مجبور شدیم فاصله پارک ملت تا چهار راه پارک وی رو پیاده بریم و چقدر بهمون خوش گذشت.

دیگه از چی بگم که هر ثانیه اش خاطرس. از اون تاکسی دربستی بگم که روی پیکانش یه سیستم خفن پخش انداخته بود و همچین می گازوند که انگار پشت فراری نشسته یا شایدم هی از آینه بالای سرش ما رو می پایید که فکر کردیم ایرانم اروپاس!از تاکسی برگشتم بگم که راننده یه مسافر رو هم سمت چپش سوار کرد؛یعنی چهار نفر آدم جلو اون وقت دنده چهار هم تو اتوبان مدرس می روند!!! خدا وکیلی رو دست راننده های تهران راننده نیاد. با یه چراغ و یه بوق و یه معکوس و یه شاه فرمون، سلطان خیابونا و کوچه هان.

 وقت می گذره. زود زود و من هربار فکر می کنم که در رویایی بیش نبوده ام. شاید که تمامی زندگی یک رویاست. رویایی که با همه خوبی ها و بدی هاش، لحظات شیرین و تلخش روزی تموم میشه اما یادگار آدمها و خاطراتشون می مونه و چشمهای تو. تویی که هر بار می بینم تداعی گر تپش قلبهای من در هنگام غرق شدن در اولین نگاهت بوده ام. به خاطر چنین شبی از تو ممنونم. راستی دستهایم هنوز بوی تو رو می دن مهربون ترین و دوست دارم بنویسم که هنوز هم به خاطر نا آرومی هایی که کردم شرمنده ام. ارزش بودن با تو بیش از اینهاست. انقدر که از نوشتنش عاجزم.