یه وجب خاکِ اینترنت: هفته سرنوشت ساز

من یه عادتی دارم که انگار توی جونمه و بیرون نمیره. حالا نمی دونم بده یا خوبه ولی به هر حال توی وجودم هست و خیلی جاها ازش سود بردم و گاهی هم به خاطرش با مغزم رفتم توی سنگ! عادتم اینه که یه کاری رو انجام نمی دم وقتی هم می خوام انجامش بدم انقدر سریشش می شم و بیست و چهار ساعته می افتم بجونش که از خواب و خوراک و همه چی می افتم و دیگه خودکشی می کنم پاش. حالا هم یه چند روزی هست که تنها شدم و فرصت رو مغتنم شمردم که یه پروژه کاری رو تموم کنم غافل از اینکه خودم دارم تموم میشم! اصلا هم این مدت بیرون نرفتم. تو بگو اصلا رنگ نور افتاب دیدم می گم ندیدم. فقط تنها قسمت خوب ماجرا این بوده که غذاهای خوشمزه مادر گرام رو راه به راه نوش جان کردم ولی در عوضش به شدت مشغول کار بودم.

یه چند باری هم نیت کردم واسه این کار جدید و خلاصه جواب مثبت اومد. امیدوارم که بگیره و انگیزه ای بشه برای ادامه اش. لامصب زندگی خرج داره و من هم باید یواش یواش پولدار بشم دیگه خیر سرم. راستی این هفته قراره یه خبر سرنوشت ساز بهم برسه که کلی مسیر زندگیم رو عوض می کنه و به خاطرش خیلی زحمت کشیدم. تک تک ثانیه های مسیر و حرکتم رو واسش جون کندم و طبق معمول خدا هم کمک کرده. این جور موقع ها هم که هی پاچه می گیریم که واسم دعا کنید و اینم به تبع بقیه. امیدوارم کارم درست بشه و بی دغدغه و با خیال راحت برم دنبال مسیر زندگیم( از الان بگما نرید مختون رو بگذارید روی ازدواج او این حرفا. من به این زودیا دم لا تله نمی دم:)).

دلم واسه دوستام تنگ شده و این پروژه ام که یه سر و سامونی بگیره، بازم می رم دنبال عیش و نوش. وقت هم انقدر سریع می گذره که حد و حساب نداره. باور کنید هنوز نصف بیشتر رفیقام موندن و ندیدمشون و حتی وقت مناسب نبوده که بهشون زنگ بزنم و بگم من اینجام! تهران هم به شدت گرمه و من همش در حال عرق ریختنم. یه بنده خدایی هم رفته واسه خودش عشق و صفا و دست ما رو گذاشته توی حنا. آخه تو نمیگی من دلم تنگ میشه توی این بلبشو و باز قاطی پاطی می کنم؟ پاشو زودتر بیا که طاقت فینیتو.

یه وجب خاکِ اینترنت

یادداشتهای من درباره سایبراسپیس، اجتماع و جوانیم که مثل باد دارد می رود

هفته سرنوشت ساز

TrackBack

Comments

Post a comment