یه وجب خاکِ اینترنت

یادمه اولین باری که چهار راه استامبول رفتم چیزی حدود 11 یا 12 سالم بود. توی دنیای کودکی خودم بودم. فقط می دونستم چهار راه استامبول جاییه که آدمایی که خارج زندگی می کنن می رن که پول خارجی بگیرن. دلار بدن و تومان بگیرن یا برعکس. می دونستم که بازار نقره و چیزهای عتیقه ش داغه و گبه و فرش و خلاصه هرچیزی که مربوط به سنت ایران باشه با پولای هنگفتی به ایرانی های مقیم خارج فروخته میشه. قدیما می شد خانومایی رو که از خارج اومده بودن از روی روسری های شلشون و ناخن های لاک زده و پاهای بدون جوراب شناخت ولی الان دیگه شناساییش سخته.نمیشه فهمید کی اون ور زندگی می کنه و کی این طرف بس که خانوما به خودشون می رسن!

حالا از اون موقع مدتها گذشته و اون بچه بزرگ شده و امروز رفته بود که مثل اون آدمای قدیم پول خارجی بگیره و اگه بشه خریدی کنه. خیابون لاله زار و جمهوری و منوچهری. همون جا که مرکز چمدون و کیف های چرمه. چه چیزایی توی مغازه ها بود. انواع و اقسام سنگهای جواهر و انگشتر و تمثال و عتیقه. دلال ها همین طوری کنار خیابون صف کشیدن و همشون هم اعصاب معصابشون تعطیله. واسه آدمایی که هر روز اونجان واقعا جای خفنیه. همش استرس و دردسر و قسم و آیه واسه دو قرون پوله. راستی یه سری هم پول نو می فروختن. مثلا بسته 200 تومانی نو رو که کلا میشد 20 هزار تومان می فروختن 21500 همه پولا اتو کشیده نوی نو. اینا رو هم برای ثبت وقایع بنویسم. کرون سوئد : 118 تومان، دلار آمریکا 902 تومان، پوند انگلیس 1600 تومان و درهم امارات 247 تومان همگی قیمت فروش!

از چهار راه که کارم تموم شد، پیاده رفتم زیر پل حافظ و پاساژ علا الدین. چقدر تغییر کرده. چقدر همه چیزآشفته و بی قانون شده. آدم احساس می کنه پاساژ در حال منفجر شدنده. این همون پاساژی بود که پاییز سال 79 مدت دو هفته توش کار کردم. تچربه فوق العاده ای هم بود. بعدها رفیق هم خدمتم رو معرفی کردم  جای خودم که اونجا کار کنه و هنوزم توی پاساژه و الان تقریبا برای خودش کار می کنه. طبقه اولش کلا شده دوربین فیلم برداری و موبایل. بقیه طبقات هم همه مغازه ها تا سقف جنس چیدن. چک و تراول و پوله که رد و بدل می شه. پاساژ به اون تمیزی از شلوغی شده آشغال دونی.

از دم سفارت انگلیس هم رد شدم. خیابون کناریش(بابی ساندز) رو کلا بستن و یه بتونهای گنده گذاشتن کنارش و دور تا دورش ماموره که وایساده. خدا کارش به این سفارت نیفته که خیلی جای شلوغ پلوغیه. یه دو قدم اون ور تر آب شاتوت فروشی های دست فروش هم هنوز هستن که معلوم نیست این آب شاتوتشون جوهر نمکه، اسیده چیه. لامصبا معلوم نیست چی درست می کنن می دن خورد ملت.

واسه ناهار رفتیم یه سفره خونه سنتی هم خیابون کنار ساختمون بورس که جای دوستان خالی خیلی حال داد و هم قلیون کشیدم و هم یه دست جوجه کباب مشتی با پلو خوردم. چقدر خیابون جمهوری عوض شده. اکثر مغازه های کوچک اون موقع حالا شدن نمایندگی های بزرگ سامسونگ و ال جی و پاناسونیک و سونی. خلاصه ملغمه ای واسه خودش. دود و کثافت و موتوری هم که جای خود داره. بازم روز شمار معکوس واسم درست شده. امیدوارم زودتر تموم بشه. تابستون امسال هم بشه خاطره ای خوش. یه تابستون به یاد ماندنی. امیدوارم موفق بشم توی کاری که شروعش کردم.