یه وجب خاکِ اینترنت

تهران شهریه که واقعا دوام آوردن توش سخته. با تمام زیبایی های نهفته ای که داره اما انقدر زشتی آشکارا داره که اگه مثل من مدتی ازش دور باشی و برگردی خیلی راحت بوی تعفنش رو حس می کنی. جدای از امکانات ضعیفی که در کشور ما وجود داره و جدای از اینکه کشوری جهان سومی هستیم( حالا اگه به کسی نخوایم بر بخوره باید بگیم در حال توسعه)، اما به طور کلی زندگی در یک کلان شهر بی در و پیکر به نام تهران واقعا با هر خویی سازگار نیست.

فکر می کنم اکثریت کسانی هم که توش ساکن هستند فقط به یه دلیل عمده دوام میارن و اون همه وجود امکانات عدیده در تهرانه. ظاهر امر اینه که در شهرستانها امکانات رفاهی بسیار محدوده و هرچه این شهرستانها از مراکز استانی دور هم میشن سطح زندگی مردم و استفاده از امکانات رفاهیش هم کمتر میشه.امسال گرمای تهران واقعا آزار دهنده بود و غیر طبیعی. نا سلامتی این شهر خراب شده توی دره س و باید خنک باشه نه اینکه این طور مردم از گرما انواع و اقسام مریضی ها رو بگیرن.

جدای از دو ماه اول که واقعا لذت بردم از بودنم توی این شهر بزرگ اما متاسفانه به دلیل مشکلات شخصی و اون زشتی های آشکار بازم مثل اینکه باید کوله بار رو بست و رفت. با دوستی صحبت بود که آیا می تونم در کشوری دور دست زندگی کنم به طوری که نتونم مثلا ماهی یک بار بیام ایران! مثل دوبی که این امکان وجود داره. خب جواب من هم این خواهد بود که حداقل ها و تعیین سطح زندگی هر کسی با دیگری فرق می کنه. برای من حداقلهام به مراتب حتی از دوبی هم بالاتره. همین شهری که خیلی ها برای زندگی در اون دست و پا می شکنن.

من از کودکی عاشق آرامش بوده ام و جایی که تهی از هرگونه سر و صدای اضافیست. طبیعتا انتخاب شهری که بتونه آرامش و امکانات رفاهی مناسب رو برای زندگی آینده ام تامین کنه و از سویی شهری مرده هم نباشه کار آسونی نیست ضمن اینکه من یک ایرانیم و نمی تونم مثل یه شهروند اروپای غربی خیلی راحت ویزای کشور مورد علاقه ام رو بگیرم و برم هرجا خواستم خونه بگیرم! یواش یواش دوست دارم از این شهر شلوغ و کثیف با تمام خاطرات خوشش، با خیابون ولی عصر و میدون ونک و خیابان همیشه شلوغ تخت طاووسش خداحافظی کنم. گردو فروشا و شاتوت فروشهای دربند، درکه و فرحزاد دوست داشتنی رو باید به خاطره ها سپرد. شبهای خاطره انگیز شمال رو باید در ذهن حکاکی کرد و تموم کافی شاپهای این شهر بزرگ رو باید به دوستان سپرد و راهی شد. شاید این بار سفرم کمی طول بکشه. همیشه وقتی میگفتن سفر به سلامت رو دوست داشته ام.اندکی صبر سحر نزدیک است.