یه وجب خاکِ اینترنت

الان که دارم می نویسم، توسط اینترنت بی سیم پر سرعت دانشگاه می خوام آپدیت کنم. دانشگاهی که 4 ماه پیش برای پذیرش، یک مصاحبه اختصاصی با مسوول رشته مون داشتم. امروزم بعد از اینکه کارتمون رو گرفتیم و کلی گم شدن در پیچ در پیچ بخشی از این دانشگاه بزرگ، بالاخره موفق شدیم هماهنگ کننده تمامی برنامه های رشته مون رو ببینیم که من رو خوب یادش بود.

دوست هم رشته ایم هم که دست بر قضا اتاقش روبروی اتاق من در بلوک دیگس  با من بود و کلی از تعجب شاخ در آورده بود که چطور یه استاد انقدر راحت و روان برای دانشجوش کار می کنه و انقدر رلکس و خوبه. حرفهای من رو باور نمی کرد که بهش می گفتم این بشر آخر باحاله. حالا با چشمای از حدقه بیرون اومده و با یه خنده بلند و کشدار حرفام رو تصدیق می کرد. حالا داریم می بینیم که اینجا اگر کسی هم اشتباه کنه، اشتباهش رو از دیده خنده و رفع اشکال می بینه. کسی دید منفی نداره و من به خودم هی نهیب می زنم که باید هرچی دید منفی و گند و کثافتی که توی ایران و دوبی تجربه کردم رو بریزم بیرون و در عوضش کلی چیزای خوب هم یاد بگیرم.

اما نقش تو خیلی مهمه. همین که به من پیشنهاد چیزای نو میدی. همین که تجریبات این چند ساله زندگیت رو در اختیارم قرار می دی کلی در وقت من صرفه جویی میشه. انگار که سالهاست اینجا مقیم هستم. انگار با جای جای طبیعت اینجا آمیخته ام. خودت خوب می دونی که اتاق من بدون قدمهای تو هیچ ارزشی برام نداره. یه روز بدون تو یعنی هیچ. خوشحالم. خوشحالم و هر روز خدای خودم رو شکر می کنم. از این به بعد راجع به سوئد و دانشگاه و خیلی چیزای دیگه بیشتر خواهم نوشت. اینجا زندگی من اصلا قابل مقایسه با دوبی نیست. می دونم که اینجا برای من حکم سرسبزی و موفقیتهای بزرگ رو داره. این رو مطمئن هستم. پس پیش به سوی روزهای بهتر و از همه به خاطر کامنتهای زیباتون سپاسگزارم.