یه وجب خاکِ اینترنت

امروز اولین روز دانشگاه(مدرسه) برای رشته ما بود. اولش همین قدر توضیح بدم که تو دوبی هم مثل اینجا خیلی وقتها ممکن بود به دانشگاه یا کالج بگن مدرسه و این لفظ مرسومه بنابراین اگه دیدید منم استفاده می کنم بدونید قضیه از چه قراره. ما هر ترم چهار یا پنج درس می تونیم برداریم که دو تا از این درسها اجباری و مخصوص هر رشته و بقیه اش بین چندین درس هرکدوم رو که دوست داشته باشیم انتخاب می کنیم حالا راجع به سیستمهای فوق العاده منعطف اینجا کاملا می نویسم تا کف کنیم که چقدر اینجا راحت میشه درس خوند و چیز یاد گرفت. چیزی به شما تحمیل نمیشه. همه چیز قابل تغییر و یا چونه زدنه.هر ترم به دو تیکه تقسیم میشه که در هر تکه دو تا از اون درسها رو باید پاس کنیم. یه جورایی که نه بلکه خیلی زیاد بهمون فشار می آد چون در واقع به جای اینکه چهار تا درس توی کل ترم داشته باشیم باید دو تا دو تا توی نصف ترم پاس کنیم و این یعنی چشم بهم بزنی، خروار کویز و تست و امتحان و پروژه رو سرت ریخته با اون حجم زیاد شوخی برندارش!

کلاس اولمون چیزی حدود 60 نفر بودیم که مثل بقیه کلاسها صندلی های فوق العاده شیک و راحت داره عین صندلی های سینما، بعدش هم تخته وایت بورد هست هم صفحه ای که در واقع اسلایدهای لپ تاپ استاد از اونجا قابل رویت میشه. تقریبا هر یک ساعت یا چهل و پنج دقیقه (بسته به تعدا کل ساعت کلاس داره) یه زنگ تفریح 10 دقیقه ای داریم چون بعد این مدت دیگه جدی جدی مغزه منفجر شد س. کلاس اول بیشتر جنبه خیلی جدی واسم داره چون هم تعداد دانشجوهاش زیاده و  همموضوعش اصلا شوخی موخی نداره با کسی. حسابی جدیت می خواد ضمن اینکه از همین روز اولش مشقامون شروع شد :))

کلاس دومی که خیلی خوبه و دقیقا در راستای درسای رشته لیسانسم هست و کلی به دردم می خوره یادگیری درباره چگونگی مدیریت و تغییرات در سازمانها به سمت و سوق آی تی ست.استادش رومانیایی و جالبیش اینه که این درس اصلا امتحان نداره ولی پروژه و تحقیق داره که همین روز اول گروه ها معلوم شدن و توی گروه ما یه پسر آلمانی، دو تا سوئدی، یه پسر یونانی و دو تا هم ایرانی که یکیش هم خودم هستم و این طور هم که بوش میاد ممکنه من بشم سرپرست گروه.

توی کلاس دوم ملیتها خیلی مختلفن و جالب میشه اون مباحثی رو که در دوبی در مورد فرهنگهای مختلف توی کورسهای دانشگاهی خوندم اینجا به چشم کاملا ببینم. مثلا پسر آلمانیه که ما باهاش گرم گرفتیم دقیقا همون فرهنگی رو داره که توی کتابا خوندم. اگر باهاش رفیق باشی می تونی راحت باهاش حرف بزنی و شوخی کنی که وارد حریم شخصیش باشه ولی اگر باهاش رفیق نباشی و باهاش شوخی کنی سریع عصبانی و بر افروخته میشه. چیزی که توی کلاس وقتی فرانسویه باهاش شوخی کرد نپذیرفت و همچین یه اخمی کرد و خیلی چیزای باحال دیگه.

قصدم اینه که به زودی وقتی ذهنم از مسائل مادی کمی آسوده شد خیلی خوب اینجا درس بخونم تا بشه برای دکترا یه کاری کرد. دوست دارم پایان نامه قدری رو تهیه کنم و این مستلزم اینه که تنها بعد از چیزی حدود دو ماه شروع به نوشتنش کنم! موضوعش رو می دونم اما می بایست امکان سنجی کنم که در این مدت کوتاه و حجم عظیم کار می تونم تمومش کنم یا نه. اونچه که مشخصه اینه که تمام تلاشم رو خواهم کرد تا در مقطع دکترا وارد بشم حالا یا اینجا یا اگر بتونم کانادا و آمریکا. دیگه آینده رو خداوند چطوری برامون رقم زده بماند تا اگر عمری باقی بود به نگارش دربیاد.