یه وجب خاکِ اینترنت

تازه از بیرون اومدم و بدجوری حس نوشتن دارم. آخر هفتس و با تو یه روز عالی رو پشت سر گذاشتم و می خوام کمی از دلم بنویسم. از اعماق همون جا که می تپه. شمع ها رو روشن می کنم، پنجره رو باز می کنم و آروم روی صندلی لم می دم انگار نه انگار که از صبح زود کلی فعالیت کرده ام. امروز رو رفتیم مرکز شهر چون یه دوره برنامه سه روزه برگزار شده که موسیقی زنده اجرا می شه و ملت هم چون آخر هفته س ریخته بودن بیرون. دختر و پسر، کوچک و بزرگ و همه شاد شاد.  هر کسی برای خودش خوشه. دختر و پسرها همدیگه رو بغل کردن و تا می تونن با هم معاشقه می کنن و چقدر خوبه که من و تو کنار هم هستیم و دیگه حس بد و نفرت انگیز تنهایی سراغمون نمیاد.گپ زدن توی یه قهوه فروشی که قهوه اش سفارشی برامون درست شده واقعا لذت بخشه به خصوص اینکه با اون رو انداز آبی که می خواست گرمت کنه تو بغل من جا خوش کرده بودی. حالا هر کی ما رو دید پرید تو بغل یارش . از من گفتن بعدا به جرم تحریک دیگران به عشق ورزی می گیرنمون :))

بگذار بگذار الان بگم که همیشه وقتی میام ببینمت، وقتی روی اون نیمکت چوبی جلوی خونتون می شینم حس می کنم که کی دستت رو می ندازی روی دستگیره که در رو باز کنی. هیچ وقت سرم رو بلند نمی کنم تا خودت صدام بزنی و اون لبخند همیشگیت رو ببینم. کلید رو بندازی و بریم به دنیایی که فقط مال من و توئه. ای کاش بدونی که چقدر حضورت پر رنگه. که چقدر حرفات برام نیازه. که زندگیم رو عوض کنم. که بیشتر به فکر خودم باشم. که بدونم راه های دیگری هم برای زندگی هست. از غذا خوردن و لباس پوشیدن تا نگاه و دید به زندگی.

گاهی خنده ام می گیره وقتی که می بینم چقدر برای آرزوهامون و خواسته هامون عجله داریم. قراره یه شبه تمام کافی شاپها و رستورانهای استکهلم رو بریم. قراره یه شب شونصد بار بریم زیر نور ماه کنار دریاچه. قراره کلی جا رو بریم با هم بگردیم و جواب همیشگی من که باید صبر کرد و آرام آرام تجربه. عجله برای هیچ چیز ندارم. از وقتی که اسم تو در زندگیم اومد همه چیز مقدس تر و بهتر شد. انگار که دستی پشت من هست و ازم راضیه. انگار که هر چقدر دل تو رو به دست میارم یه نیرویی خوشنود می شه و کارام رو می ندازه جلو. خرافات نیست. وهم نیست. حقیقتیه که هر روز می بینم. انگار حس می کنم که خدای من هر روز صبح به من لبخند می زنه و می گه پاشو که یه روز پر کار و عالی رو در پیش داری.

می دونم که چقدر قبل ترها تلخ بوده ام. چقدر تاریک و سیاه. حالا دارم عوض می شم. حالا می تونم بشینم با خیال راحت از خوردن شام و ناهارم در کنار تو لذت ببرم. حالا همون دانشگاهی می رم که تو می ری و خیلی دلم تنگ بشه می تونم بیام دم در کلاست و برات دست تکون بدم. حالا وقتی قراره اون 10 دقیقه راه رو پیاده از میون درختهای سر به فلک کشیده و سبزه های خوشکل و قاصدکهای مژده دهنده خبرهای خوب بگذرونم تا به تو برسم حتی حواسم هم جمع می شه که مبادا حلزون بی آزاری رو زیر پام له کنم. منی که روزها و ماه ها حتی خودم رو فراموش می کرده ام. این یعنی پیشرفت.

این روزها می فهمی که چه چیزی ذهنم رو به خودش مشغول کرده. جدای از دانشگاه و جا افتادن توی سیستمش، یه دغدغه دارم که گاهی ممکنه با تمام اطمینانم بهش نگرانم کنه. اما امشب که صندوق پستی ام رو باز کردم و یه چیزی دیدم که چشام هم باورشون نمی کرد فهمیدم که انگار باز اون نیروی عظیم بهم گفت که پژمان مگه یادت رفته که هدفت چیه. پس بلند شو. استراحت بسه. وقت تلاش و حرکته. برای همین بود که امشب ازت خواستم به من آرامش بدی. پشتیبان من باشی تا کار نیمه تمام رو به سر منزل مقصود برسونم و بعدش خیال جفتمون راحت شه و تو در کنار من طعم شیرین موفقیتش رو بچشی. یادت باشه برای من بانوی آرزوها، بانوییست با موهای بلند، صبور و مهربان و گرم. آغوش او همیشه به روی عشقش بازه. راستی عاشق این جفت شمع قرمزی هستم که کنار میز تحریرم گذاشته ای.