یه وجب خاکِ اینترنت

دوبی که دم خونه فقط بروشورها و روزنامه های تبلیغاتی میومد. صندوق پستی که پیش کش، ساختمونا پلاک هم نداشتن! نمی دونم قبلا اینو نوشته بودم یا نه ولی تو امارات ساختمونا رو به نام اسمش می شناسن. مثل تهران هست که می گن برج سایه، برج زعفران و غیرو... اونجا هم ساختمونا اسم دارن و اصلا پلاکی وجود نداره. حالا این تیکه رو تو پرانتز گفتم واسه محض اطلاع. ایران هم که وضعیتش مشخص بود. هیچی نمیومد اگر هم چیزی بود به دست آقای پستچی پرتاب می شد تو حیاط. حالا کجای حیاط بیفته، زمین خیس باشه یا نباشه و غیرو هم که به آقای پستچی اصلا مربوط نمی شد.

اما اینجا حکایت دیگه ای داره این صندوق پستی ها. اولا هرکسی صندوق پستی خودش رو داره. یه کلید هم بهت می دن که بتونی درش رو باز کنی و چیز میزات رو برداری. من اولش که اومده بودم اینجا خدا خدا می کردم یه چیزی توی این صندوقه بیاد. البته فکر می کنم همه این طوری بودن. یه ذوقی داشت در صندوق رو باز کردن و مثلا در یه نامه ای رو که نمی دونی چیه باز کنی و بفهمی که همش سوئدی و مثل این بابا بزرگای قدیی که بعضا سواد ندارن بدی یکی واست ترجمه کنه. کلی ماجراجویی بود واسه خودش. یه مدت که گذشت دیدیم عجب خیال باطلی. حالا هر روز صبح که پا می شم و می رم بیرون یه نگاه تو صندوق پستیم می ندازم و دعا می کنم مثل آینه صاف و صیقلی باشه!

توی غرب نامه در صندوق پستی یعنی مصیبت. یعنی فاکتور، قبض های مختلف که باید از حساب بانکی جنابعالی پرداخت بشه و با هر کدومشون لرزه می افته تو اندامت. مهمترینشون هم پول خونس. لامصب تا ته جیبت رو می مکه. دیگه حالا با ترس و لرز می ریم سراغ صندوق پستی یه وقت گربه شاخمون نزنه. فهمیدیم که بابا نامه ای دست خطی چیزی بهمون نمی رسه هرچی هست می خواد یه شیلنگ بندازه ته جیبمون و تا کرون آخرش رو خالی کنه. البته نه اینکه تو ایران هم قبض نمیومدا. ولی اونجا مادر گرام مسوول قبوض بود و اینجا من فلک زده. امان امان :)