یه وجب خاکِ اینترنت

دیشب که داشتم توی کیف سی دی هام رو نگاه می کردم چشمم افتاد به این فیلم و بس که این فیلم واسم جذابه یهویی دیدم همه اش رو دوباره دیدم! این فیلم به کارگردانی مارتین اسکورسیزی و بر اساس کتاب نویسنده معروف" نیکوس کازانتزاکیس" ساخته شده. نیکوس توی کتابش می خواد از دیدگاه خودش به خواننده بگه که عیسی مسیح قبل از اینکه بخواد بپذیره یه پیامبره، کلی با خودش کلنجار می رفته و شیطان مرتبا می خواسته از راه به درش کنه با وسوسه های مختلف.

"ترس" واژه ایست که مسیح مرتبا توی فیلم ازش حرف می زنه. مثلا یه جا به یکی میگه که من آدم نمی کشم، دزدی نمی کنم، چون می ترسم، نه اینکه ممکنه نخوام! مسیح سعی می کنه که هر کاری بکنه تا خدا از اون متنفر بشه و مسوولیت پیامبر بودن رو روی دوشش نندازه شاید برای همینه که برای سربازهای رومی صلیب می سازه تا هم وطنای خودش رو به صلیب بکشن.

نقش یهودا هم بسیار جالب به نظر می رسه. ظاهرا اون قوی ترین مرد از نظر ثبات نظر و فیزیک بدنی در بین حواریون عیسی ست و به درخواست خود عیسی محلش رو لو می ده تا او به هدف نهاییش یعنی مصلوب شدن برسه! مسیح بعد اینکه کلی کلنجار می ره و بالاخره می فهمه که باید نقش پیامبریش رو بپذیره اما  براش خیلی سخت می شه که بپذیره در انتهای ماموریتش می بایست مصلوب بشه. توی فیلم زمانی که می ره جایی که به یهودا گفته به سربازای رومی بگه بیان بگیرنش، می ره با خدا مناجات می کنه و گریه می کنه میگه که تو دریا رو برای موسی باز کردی، نوح رو با کشتیش نجات دادی و اسماعیل رو هم از قربانی شدن نجات دادی اما چرا من باید مصلوب بشم؟ و خلاصه اونجا هم می فهمه که خواست خداست و ازش می خواد که بهش ایمان قوی بده تا بتونه تحمل کنه.

جدای جدالهای روحی مسیح که باعث میشه تا بشینیم و فیلم رو تا آخرش ببینیم اما صحنه مصلوب شدن مسیح هم جالبه. زمانی که مسیح رو مصلوب می کنن توی آخرین ثانیه های عمرش شیطان به ظاهر "فرشته نجاتش" میاد و گولش می زنه و میگه تو امتحانت رو پس دادی و حالا می تونی به همون چیزی که خواستی برسی یعنی بری به زندگی دنیویت برسی. اینه که مسیح رو می کشه از صلیب پایین، به معشوقه اش می رسونه، بچه دار می شه و مثل یک انسان معمولی زندگی می کنه تا اینکه پیر میشه و هنگام مرگ. زمان مرگ حواری هاش میان بالا سرش و یهودا حسابی ناراحته چون میگه من با خودم جنگیدم که بقبولونم برم تو رو لو بدم حالا ببین چه بساطی واسه خودت راه انداختی. زن و بچه و یه زندگی معمولی. اونجاست که خود مسیح می فهمه که اون به اصطلاح فرشته نجاتش، شیطان بوده و بعد سینه خیز می ره از خونه بیرون و به خدا التماس می کنه که برش گردونه روی صلیب چون می فهمه زندگی دنیوی چقدر پسته. تو این سکانس برگشت می خوره به همون جایی که روی صلیبه و یه نگاهی به دو مردی که مثل اون مصلوب شدن و دارن زجر می کشن میندازه ولی می خنده از ته دلش و بلند فریاد می زنه" ماموریت من انجام شد".

به شخصه با دیدگاه های نویسنده داستان موافق نیستم چون معتقدم آدمهایی که قدیم می زیستن خیلی قوی تر از این حرفا بودن چه برسه آدمهایی که سیر و سلوک و پاکی ذاتی هم داشتن. تفکرات بشر نوین واقعا یه زباله دونی بیشتر نیست. مردمان قدیم به مراتب وقت بیشتری برای تذهیب خودشون داشتن. من یه برادر دارم که در زمینه متافیزیک و عالم غیر مادی مطالعه داره و تمرین می کنه. هر وقت ایران می رم زیاد باهاش بحث می کنم و کلی هم به اطلاعاتم افزوده میشه. برادرم می گه از عوالم روحی و متافیزیک همین رو بدونیم که آدمهایی قدیم خیلی خفن تر از الان بوده اند و یه دلیلش هم شهر نشینی و پر مشغله شدن فکر و ذهن آدماس و من هم باهاش به شدت موافقم. من هنوزم جدای از چیزهایی که ادیان می گن می تونم فکر کنم آدمی مثل مسیح رو که روح و فکرش خیلی بالاتر از این بوده که بخواد وسوسه های کوچکی مثل هم خوابگی با زن درگیرش کنه چرا که انسان هر چقدر روحش بزرگتر میشه، وسوسه هاش هم کمتر میشه اما عمقشون زیاد میشه. روحمون رو بزرگ کنیم.