یه وجب خاکِ اینترنت

ساعت 4 و 15 دقیقه صبح. از صدای بارون بیدار شدم. دیشب از اون شبایی بود که باطریم تموم شد. بعضی وقتا اینجا از صبح زود شروع می کنم به کار کردن روی یه پروژه یا درس خوندن و به کوب می خونم. بدون استراحت و کمی به خودم مهلت دادن که البته باید اعتراف کنم کار احمقانه ای انجام می دم چون تجربه بهم ثابت کرده این طوری خیلی غلطه اما خب عادتهای چندین ساله قبل باعث میشه که گاهی مثل دیروز بزنم تو جاده خاکی و فشرده بشینم پای کاری که دارم. اون وقته که دیگه یهو باطریم تموم میشه و باید پاشم برم خونه و با گاهی از خستگی دیگه نای غذا درست کردن هم نداشته باشم و گروپی بیفتم رو تخت و چشم که باز کنم ببینم فردا صبح شده.

داره بارون میاد. عاشق بارونای اینجام. میز اتاقم رو طوری تنظیم کردم که روش به پنجره بیرون باشه. پنجره اتاقم رو دوست دارم چون میشه از پنجره جنگل کنار اتاقم رو دید. دیگه مثل قدیما وقتی بارون میاد دلم نمی گیره. دلم پر نیست. اینجا خواب و خوراک شده دانشگاه یعنی اکثر موقع ها از صبح تا شب دانشگاهم. اما بعضی وقتا هم زودتر میام خونه و شام می خورم و بعدش اتاقم رو تاریک می کنم، شمعهای روی میزم رو روشن می کنم و چراغ مطالعه این ور رو هم روشن. صحنه ای که همیشه توی ذهنم از بچگی داشته ام. لپتاپم رو هم می گذارم جلوم و درس می خونم. هوم. مثل یه رویای قدیم می مونه که حالا لمسش می کنم ولی گاهی انقدر پیچ در پیچم که فراموش می کنم بهش رسیدم.

تو کتابا می خونیم که وقتی شکست می خورید پا شید. بلند شید و حرکت کنید. می دونم سخته اما رمز پیروزیه. توی همین مدتیه که اومدم اینجا باز یه شکست رو تجربه کردم. توی یه کاری شکست خوردم. کاری که ساعتهای متمادی براش وقت گذاشتم و روش زحمت کشیدم. اما کلی چیز هم یاد گرفتم. حالا تجربه های اون کار رو گذاشتم در یه پروژه جدید. این بار آهسته و پیوسته روش کار می کنم و تکمیلش می کنم. می دونم که حتی یه روزم ممکنه هیچ کسی من رو پشتیبانی نکنه اما نا امید نیستم. می جنگم. هنوزم عاشق صدای بارون پاییز اینجام. راستی اینجا هوا از چهار و نیم تاریک میشه و صبح ها هم ساعت هفت و نیم هوا روشن میشه! تازه این اولشه. خدا به داد زمستون برسه. اون موقع همش دیگه تاریکه!