یه وجب خاکِ اینترنت

دم شیخ محمد گرم که دوبی رو داره به چه سمت و سوقی می کشونه. یه وجب خاک خدا رو گرفته دستش، توی اون بر و بیابون که بیست سال پیش توش شتر سواری می کردن، برجهای بلند و مراکز خرید آنچنانی و فرودگاه عظیم که راه انداخته هیچی، حالا می تونید توی صحرا اسکی هم بکنید چون که سالن اسکی دوبی افتتاح شده. هرچند دوبی خیلی کوچکه و مشکلات خیلی بزرگی داره، هرچند ترافیکش داره همه چیز رو خفه می کنه و شاید خود شیخ و دار و دسته اش فکر نمی کردن با این سیل عظیم مهاجر و رونق تجاری و سرمایه گزاری روبرو بشن برای همین توی شهرسازیشون یه جاهایی خفن به بن بست خوردن، اما رشد و سرعت ساخت و ساز در این نقطه از دنیا سرسام آوره.

هنوز یادم نمی ره که صبح زود، ظهر گرمای چله تابستون، نصف شبهای خاموش هم که سر پروژه های عظیم دوبی می رفتم می دیدم که کارگرهای هندی و بنگلادشی بیست و چهار ساعته مشغول کار هستند. به نظر من  اگر کسی می خواد بره و دوبی زندگی کنه بگذاره واسه سال 2010 به بعد. این چند سال هرکی بره حسابی خاک و خل می خوره و مشکلات زیر ساختاری این شهر رو باید تحمل کنه. تا اون موقع متروی دوبی راه می افته. تا اون موقع فاز بعدی فرودگاهش تکمیل شده، اتوبانهای جدید و شاهراه های جدید بهش اضافه شدن، ترافیکش روون تر می شه، و مراکز خریدش حسابی جا می افتن و باهم به رقابت می افتن. قسمتهای اون ور اینترنت سیتی حسابی رشد می کنه و شهر گنده تر می شه. البته اینا چیزایی هست که ادعا می کنن حالا باید دید و نظاره کرد که این صحرای کوچک که الان آرزوی خیلی ها برای زندگیست به کجا خواهد رسید. اگه دوبی رفتید جای من هم اسکی کنید. برف توی صحرا باید خیلی مزه بده.