یه وجب خاکِ اینترنت

یادش بخیر بچه که بودم و تو قیطریه زندگی می کردیم همچین که برف میومد فرداش صدای این برف پارویی ها بلند می شد. برف پارو می کنیم. همشون م دهاتی بودن و "ک" رو یه طوری تلفظ می کردن. یه زمانی نرخ رو بر حسب پشت بوم حسبا می کردن و حریص هم نبودن اما همچین که یه خورده کارشون گرفت دیگه متری حساب می کردن و تازه قهر هم می کردن اگه باهاشون چونه می زدی! خدا هم که دید دیگه خیلی پر رو شدن یه بیلاخ خوشکل نثارشون کرد و الان سالهاست که حداقل تو تهران نونشون آجر شده.هاها...

انقدر من اینجا غر زدم که چرا برف نمیاد آخرش بعد چند روز هی موس موس کردن از دم دمای سحر همچین برفی داره میاد که آدم حالشو ببره. از اونجا هم که اینجانبان با دیدن سپیدی برف قاطی می کنم از کله صبح دارم همش درس می خونم. روح آدم شاد میشه به خدا. حالا روانمون پاک نشه جای شکر خواهد داشت. یه هوای سردی هم شده که مپرس. حالا یه دو ساعت دیگه برم دانشگاه ببینم چه خبره. کلاس امروز امنیت شبکه هم که اگر خداوند قبول کنه دودر می کنم و جاش می رم بشینم مثل آدمیزاد ادامه درس خوندن.

شبها هوای زیر صفر درجه حال می ده واسه پیاده روی و دویدن. باید به فکر پخش کننده ام پی سه( فارسی رو پاس بداریم؟!) باشم. دیشبم که رفتیم پیاده روی کلی حال داد. هر چقدر مردم اینجا از سرما می چپن تو خونه من دوست دارم برم بیرون. نمی دونم شایدم یه جورایی جنون سرما دارم. یکی از دوستان قدیمی خانوادگی پدر گرام هم در همین استکلهم زندگی می کنه که دیروز باهاش حرف می زدم. اونم ازم پرسید که سرمای اینجا رو چی کار می کنم؟ منم شاکی بازی در آوردم و گفتم آخه این چه مملکتی که همه میگن سرده و هیچ خبری نیست توش. ایشون هم در جواب من مثل بقیه گفتند که سرما از اواسط دسامبر شروع میشه. قضیه حرف زدن با دوست پدر من رو در نتیجه گیری شخصی که داشته ام بیشتر کمک می کنه که کسانی که هم سن و سال من بودن و سالهای پیش اومدن اینجا و موندگار شدن و در ضمن دیگه ارتباط آنچنانی با ایران نداشتن به شدت شخصیت هاشون اروپایی شده و توی عرف این اجتماع حل شدن. یه عنوان مثال خیلی مثبت فکر می کنن. تریپ دودره بازی ایرانی رو دیگه ندارن. بسیار محتاط صحبت می کنن و حال و احوال طرف مقابلشون رو سعی می کننن بفهمن و آداب و معاشرتشون هم تا حدی منتطبق میشه.

 از این حرفا گذشته شاید براتون جالب باشه که اینجا پستچی ها با دوچرخه این ور و اون ور می رن و پشت دوچرخه شون یه خورجینه که نامه ها رو توش می گذارن. خیلی باحالن. الان دیدم از دوچرخه اش پیاده شده و داره آروم آروم توی بوران حرکت می کنه. لباساشون آبیه و علامتشون هم یه چیزی تو مایه های چراغ علاالدین تو کارتوناست. تا اونجا هم که من می دونم هر محله واسه خودش یه سری ثابت پستچی ثابت داره. بنابراین اگر کسی اهل نامه و نامه بازی باشه می تونه راحت باهاشون دوست بشه.