یه وجب خاکِ اینترنت

الان که این عکس رو دیدم واقعا وحشت کرده ام. تمام فکر و ذکرم رفته پیش مادر عزیزم. این آخه چه شهر بی در و پیکریه که شده پایتخت اون خاک. یکی نیست بشینه برنامه ریزی کنه واسه این هوا؟ این طوری که همه سرطان رو شاخشونه. امسال که تابستون اومدم دیگه فاتحه تهران رو خوندم. هوای گرم. هوای شرجی. خونه ای که کولرش دیگه کفاف نمی ده. مردم عصبی و همه بوی عرق. ترافیک سرسام آور. همه چی در تشنج و خیلی چیزای دیگه که همه می دونیم.

نوجوان که بودم و گاها آدمهایی که از خارج میومدن رو می دیدم و باهاشون گپی می زدم توی همون حال و هوای خودم. اکثرا هم آدمای موفقی بودن. اینها از دیدن بعضی چیزا واقعا شوکه می شدن. چیزهایی که تا چند سال پیش خودشون هم تجربه کرده بودن اما عادت کردن به فضای جدید به خاطر مهاجرت این فرصت رو بهشون داده بود که عوض بشن و حالا دیگه نمی تونستن وضعیت جدید رو هضم کنن. حالا شده حکایت خود من. ساده بگم اوایل که اومده بودم دوبی. همون چهار سال پیش. خوندن اخبار ایران متشنج و یا حیرت زده ام نمی کرد تا اینکه یه سری چیزها رو یاد گرفتم و تجربه کردم تا به همین الان که اینجام. حالا از خوندن اخبار و یا دیدن تصاویر می ترسم. جدی می ترسم. حس خیلی بدیه.

امروز وسط درس دیدم یکی زنگ خونه رو می زنه. رفتم دم در طرف برق کار بود به سوئدی حرف زد منم گفتم لطفا انگلیسی حرف بزن اونم سریع سویچ کرد به انگلیسی و گفت که می خوایم برق رو یک دقیقه قطع کنیم اگر کامپیوتری وسیله برقی چیزی دارید لطفا بکشید از برق که آسیب نبینه. من از توی چشمی دیدم. این آقای برق کار در تک تک خانه های دیگه رو هم زد( در بلوک ما 24 اتاق هست!) و بدون اینکه عجله ای کنه. بدون اینکه بخواد بپیچونه و بگه گور باباش حالا می رم قطع می کنم. برق هم فقط یک دقیقه قطع و وصل شد. نه کمتر و نه بیشتر. حالا من تک و تنها در این دانشگاه نشسته ام که شاید آرزوی خیلی از جوانها و دوستان هم سن و سال هم وطن من باشه که مثل من درس بخونن، این تصویر آلودگی هوا و اون برخورد هواپیما با ساختمون رو می بینم و ناخودآگاه ذهنم باید بره به سمت خانواده ام و هزاران مسائل دیگه. من چطور می تونم بگم که در سرزمین من روزانه آدمها پرپر می شن بی هیچ نگاه. بی هیچ توجه. فکر می کنید اینا بفهمن چی میگم؟ مراقب خودتون و خانوادتون توی این هوای کثیف باشید.