یه وجب خاکِ اینترنت

خب توی این چند هفته که من اصلا اخبار ایران رو دنبال نکردم اما از گوشه و کنار خبر اعتصاب راننده های شرکت واحد تهران رو شنیدم و مثل اینکه اوضاع خیلی قاطی پاطیه و به شدید ترین وجه ممکن دارن سر و صداشو می خوابونن. کاری به این قضیه ندارم اما یه چیز باحال شنیدم به نقل از دوستم که می نویسم تا ببینیم که ایرانی ها هنوز فرسنگها تا دموکراسی و این حرفهای قلمبه سلمبه فاصله دارن. هرچند چیزی که ذکر می کنم شاید قسمتیش پیرامون نسل گذشته س که خب میخ آهنی نرود در سنگ اما متاسفانه نسل جوون ما هم همچنان گیره و درجا می زنه.

امروز تو استکلهم در میدان اصلی شهر قراره که یه راهپیمایی به عنوان حمایت از کارکنان شرکت واحد برگزار بشه و این جور که معلومه قرار بوده راهپیمایی سیاسی نباشه و فقط در راستای حمایت این بندگان خدا باشه. بعدش دوستم می گفت رادیو ایرانی اینجا رو که گوش می داده ملت بد و بیراه بهم و فحش و فحش کاری به جای بحث و جدل. من که خنده ام گرفته بود از چیزایی که دوستم می گفت. نمیدونم کی نسلی بیاد که فقط یه خورده تحمل شنیدن حرفهای مقابلش رو داشته باشه. شاید الان هممون عین بز باز سر حسرت تکون بدیم اما به این کیس هم فکر کنیم که  مثلا چقدر بد به آدم نگاه می کنن اگر توی یه پارتی از بعضی جهات از عملکرد دولت کنونی ایران به خوبی یاد بشه. انگار که جلوی همه زنای محصنه کردی. خب این نشون میده که ما ایرانی ها همیشه فکر می کنیم حق با خودمه و هیچ کسی حق نداره هیچ گه دیگهی بخوره. دقیقا تو فکرمون همون لغت "گه" رو استفاده می کنیم. یا با مایی یا دشمن مایی.

 چرا دروغ، می شناسم آدمهای محدودی دور و برم رو که افتخار منه که دوستشون باشم. این دوستان حرف مخالف هم می شنون و مثل آدمیزاد فکر می کنن اما چند نفر از این آدما دور و برمون می شناسیم؟ خیلی نا امید کنندس. بیایید یاد بگیریم و بهم فرهنگ احترام رو یاد بدیم. البته حرف بیخودیست در مملکتی که بهترین شعارها فقط در حد شعار می مونه خب شاشیده میشه تو فرهنگ دیگه مثلا این جمله مگر بده که "با هم مهرورزی کنیم؟" حالا شده نقل جک و خنده مجلس. از ماست که بر ماست.