یه وجب خاکِ اینترنت

از زمانی که بچه بودم و مدرسه رفتم یادم می آید دهه فجر که گاهی از طرف دیگران دهه زجر خوانده می شد و من نمی فهمیدم چرا! بچه ها با ذوق و شوق کاغذهای رنگی به در و دیوار می چسباندند و من هم یادم می آید فقط یک بار در سال پنجم دبستان به این بچه ها ملحق شدم تا به مناسبت این دهه که اصلا از آن هیچ چیز نمی فهمیدم و فقط به ذوق و شوق فعالیت گروهی عضو شده بودم، کلاسمان رو مزین به انواع کاغذهای رنگارنگ و خوشکل می کردیم. یادم می آید خیلی مهم بود برامون که کدوم کلاس در رده اول قرار می گیره چون بهش جایزه می دادن. مسابقات جور واجور بود و درست کردن روزنامه دیواری و یادمه صبحگاه یه سری از بین بچه ها ارگ میاوردن و سرود اجرا می کردن. یه سری سرودها هم که همیشه اجرا میشد و یا از طریق رادیو و یا نوار برامون پخش میشد مثل اون سروده "الله اکبر" رضا رویگری یا "آب زنید راه را" که مرحوم (اسمش رو الان یادم نمیاد. همون که مجری برنامه ساعت هشت شبکه پنج بود و به رحمت ایزدی رفت) خونده بود و یکی هم "آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو، خون جوانان ما، می چکد از چنگ تو" رو که من خیلی دوست داشتم. من هنوزم این سرود رو دوست دارم. اگر کسی لینکی چیزی داره تو کامنت بگذاره.

هیچ وقت از حرفهای معلم ها و مدیرامون چیزی نمی فهمیدم. یه سری چیزای کلیشه ای رو بارمون می کردن هر سال. دقیقا سیستم عین ماه محرم که مردم فقط هر سال یه سری داستان رو می شنون بدون اینکه یه واو بهش اضافه بشه و اصلا کمتر کسی بدونه واسه چی بود، چرا انجام شد و نتیجه اش چه شد. مفهوم انقلاب هم همین بود برای من و بچه های نسل من. ما فقط می دونستیم که تو دهه فجر ممکنه کلاسامون تعطیل بشه( که کلی کیف می داد) و می برنمون سینما و یا همه رو می شونن تو حیاط و برنامه تئاتر(با اون صدای ضعیف میکروفن مدرسه) و سرود و آهنگ شاد با ارگ بخش می کنن و یا اینکه مدیر میاد و حرف می زنه و کسی هم به حرفش توجه نمی کرد. فقط کیفش به این بود که وقت می گذشت و ما می تونستیم کنار هم شیطونی کنیم و جک بگیم و از این چیزا.

تلویزیون سریالهای تکراری نشون میداد و اگر هم سریال جدید بود تمامی مضمون هاش یه چیز بودن. یک سال ماجرای یه سرباز صفر بود که دستور مافوقش رو عمل نکرده بود و به مردم شلیک نکرده بود. هر سال یه سری نوجوون کون نشور بودن که عشقشون درست کردن کوکتول ملوتوف و آتش بازی بود. هر سال یه سری سریال برای اینکه چطوری شب نامه پخش کنن. هر سال سریالهایی راجع به قصی القلب بودن ساواکی ها نشون میداد و طوری مغزهای ما رو شستشو می دادن انگار که ساواک تنها و تنها سازمان مخوف اطلاعاتی مکانی به نام ایرانه. انگار هیچ کشوری در دنیا از این چیزا نداره. و من به عنوان یه بچه و یا نوجوان فکر می کردم وای وای الان چه اتوپیایی شده مملکت من. دریغ از اینکه بزرگتر شدم و فهمیدم آنچه را که حق بوده است.

آموزش و پرورش من به عنوان یک نهاد مهم در دل انقلاب اسلامی موظف بوده است و می بایست مرا با آنچه آنها با نام مبانی انقلاب و ارزش های انقلاب بوده آشنا می کرده اند. آنها موظف بوده اند مرا و امثال مرا آگاه می کرده اند به آنچه که در تاریخ معاصر مملکتم اتفاق افتاده. حال آنکه من همیشه از تاریخ قبل از اسلام  لذت می بردم، تاریخ بعد از اسلام رو سرسری می خوندم و از کتب تاریخ معاصر حالم بهم  می خورد. در کتب تاریخ معاصر به جز چند برگ چرت و چرت کلی گویی کجا مرا با جنبش انقلابی آشنا کرده اند. خنده دار است. من حتی نمی دانسته ام تفکر امام خمینی که سردمدار و رهبر این حرکت بوده چه بوده و چه شده. آموزش و پرورش من فقط نام خود را یدک می کشد و بس.

شاید برای همین است که نسل جوان انقلابی آن زمان اصلا نمی تونه با نسل من ارتباط برفرار کنه. اصلا چه حرفی برای گفتن می تونه داشته باشه وقتی من حتی هاله ای از این انقلاب و دهه فجرش رو نفهمیده ام و لغاتی که به من یاد داده اند از قبیل ترور، خونریزی، بمب گذاری، جنگ، قطع نامه، پناهندگی و مشکلات اقتصادی و غیرو غیرو بوده است. آری اینست یک نمونه از نسل انقلابتان. 21 سال دهه فجر را دیدن - من در سن بیست و دو سالگی از ایران خارج شدم - هیچ چیزی بر اطلاعاتم نیفزود و سیل شک و شبهه و گمان و تاسف رو برای من به بار آورد. من خوبم. دیگران را دریابید که از خاک وطن نیز بیزارشان کردید و فراریند. من که خاکم را دوست دارم.