یه وجب خاکِ اینترنت

صبحهای خیلی زود رو دوست دارم. مخصوصا بین ساعت 5 تا 6 یا 6:30. هوا تاریکه و وقتی از پرده کرکره اتاقم، بیرون رو دید می زنم هیچ چراغی تو خونه ها روشن نیست. همه خوابن. شهر سکوت و نم نم برفی که داره میاد. سوز صبح گاهی رو دوست دارم. البته نه از اونا که تا استخون آدم بره و اذیت کنه بلکه یه سوزی که همچین بزنه تو صورت و غبار خوابی رو که روی پلکا نشسته برداره. بهم میگه که پاشو پاشو که وقت تلاشه. ببین ببین که همه خوابن و تو بیدار توی یه صبح خیلی زود و باید برای یه روز دیگه بجنگی، تلاش کنی. شاید هم فرصتی برای تفریح.

نمی دونم شایدم به خاطر اینکه این سوز یادآور روزهای زمستونی قیطریه س یا اون دو تا اردویی که سال 1370 و 1371 با بچه های راهنمایی مفتح که هنوز هم سر خیابون دولتِ رفتیم مشهد. اون موقع ها بهار هم صبحهای مشهد فوق العاده سرد بود. یادم میاد وقتی می خواستیم بریم پایین وضو بگیریم برای نماز صبح( یکی از اردوها همون زمان بود که ماه رمضون افتاده بود تو عید. صفایی داشت.) یخ می زدیم. از اون سوزهای استخون بر می زد تو سر و صورت و همه تندی می پریدن دستشویی و بعدش هم وضو و سریع بپر تو نماز خونه مدرسه. جایی که ما اتراق کرده بودیم در واقع نماز خونه یه مدرسه بود که جای خوبی بود. هم بزرگ بود و هم خب اون موقع عید بود و تعطیل.

ازداخل رخت شور خونه بیرون رو نگاه می کردم. چراغهای محلی که زندگی می کنم استاوانه ای و وقتی برفای سرگردون از اون بالا انگار که مثل آدمهای آخر هفته اینجا مست و پاتیل تلو تول می خورن تا برسن رو زمین، مثل این می مونه که نه دارن می رقصن و تو نور اون چراغهای استوانه ای خیلی خوشکل می شن. آسمون رو که می بینم هوا داره یواش یواش روشن میشه و ابرها همه آسمون رو نپوشوندن ولی می بارن.نور می زنه و تو می تونی همه جا که سفید پوش شده رو ببینی. استکهلم شهر قشنگیه. هرچند که وقت نکردم خیلی از جاهاش رو ببینم.