یه وجب خاکِ اینترنت

بعد از یه شب به یاد ماندنی و یه خواب هفت پادشاه( البته در ارتباط با من میشه هفت حوری!) صبح زود ساعت پنج و نیم بیدار شدم و هرچی لباس و البسه و ملافه و از این قبیل بود ریختم توی کیسه و بردم که بشورم. دو ساعت کار شستشو طول کشید و بعدش یه مقدار خوابیدم. وقتی بلند شدم به شدت گشنم بود واسه همین فکر کردم که ظهر شده اما دریغ و صد درد که ظهر نبود و من به شدت یه سوتی دادم توی مک دونالد اینجا و این دفعه دومیه که توی تاریخ و زمان اشتباه می کنم. هفته پیشم که یار من رو گذاشت سرکار و من رو با اختلاف یه روز کاری روانه دانشگاه کرد که من با یه اعتماد به نفس کامل گفتم که آره امروزم که جمعس و روز آخر کاری و اون وقت همه با چشمای گشاد من رو نگاه کردن و گفتن امروز پنج شنبس. جا داشت همون جا از راه دور گلوی یار رو مورد شفقت قرار بدم.هاها....

اما بهترین خبری که امروز خوندم آزادی اکبر گنجی بود که اشک شادی رو فکر کنم برای هر ایرانی آورده. بیچاره انقدر لاغر شده که شلوارش از پاش می افته و یه سری هم توی این هیری ویری گیر داده بودن به ریش این بنده خدا که خوشبختانه اونم الان حل شده و ریشش حسابی سه تیغه! فقط چند تا از بچه ها نگران مجتبی سمیعی نژاد بودن که تو بنده و آدم رو غصه دار می کنه. امیدوارم اونم لااقل برای عید آزاد بشه. خیلی نامردیه.

الانم که دیدم تو این خبر اومده که ساعت رسمی کشور ایران هم دیگه عقب جلو نمی ره. به نظر من بهتره چون واقعا یه سری سر این قضیه عذاب وجدان می گرفتن. مثلا من وقتی عیدا آبادان می رفتم و از یکی ساعت می پرسدم یارو می گفت"ساعت قدیم یا جدید؟" یا بعضی ها هر دو صورتش رو برات اعلام می کردن! البته تو تهران کمتر دیدم ولی تو شهرستانا نمی دونم چرا این قضیه باعث سردر گمی شده بود. در هر صورت ایران یه سرزمین چهار فصله. فکر نمی کنم نیازی به این چیزا داشته باشه. هرچند که یار فکر می کنه عقب جلو کشیدن ساعت کشور یه چیز خیلی حیاتیه!

امروز بعد ناهار گران قیمت ظهر که به قیمت بیچاره شدن این دانشجوی فقید ختم شد و البته خنده مکش مرگمای یار، همه اش دانشگاه بودم و مشغول یه سری خورده کاریها. الانم باید برم خونه هم غذا درست کنم و هم نصف بقیه خونه رو بسابم که خوبیت نداره واسه سال جدید خونه کثیف باشه. نصف قبلیش رو هفته پیش انجام داده بودم. سه شنبه هم قراره برای اولین بار برم سلمانی با وقت قبلی که صد البته باید خدمتتون عرض شود که اینجا سلمونی ها پول خون باباشون رو از آدم می گیرن (کمترینش از 22 هزار تومان شروع میشه برو به بالا)، هرچند من مدتهاست سالی یه بار میرم سلمونی! ولی این جور که بوش میاد قراره دیگه زود به زود برم سلمونی و هی موهام رو خوشکل و جینگول کنم. فقط جدا نمی دونم چه مدلی بزنم. خدا آخر عاقبت من رو به خیر کنه عصر سه شنبه با قیافه جدید.

هفت سینم که هنوز نچیدم ولی دو تا ماهی کوچولوی شیطون گرفتم و انداختم تو گلدون شیشه ای(آخه هنوز تنگ ندارم!) و خلاصه بساطیه. امسال هم بر خلاف سالهای دیگه سنت شکنی کرده ام و دو تا کارت تلفن مخصوص زنگ زدن به ایران خریدم که زنگ بزنم و همه رو غافل گیر کنم. آخه من توی این چند سالی که ایران بودم بهم زنگ می زدن و من به خانواده زنگ نمی زدم. دلیل خاصی هم نداشته ها. بعضی وقتا یا تنبلم یا خیلی عجیب غریب. راستی شنیدم که به وبلاگ این حقیر هم مرحمت فرموده و فیل ترش کرده اند. در هر صورت وبلاگ من دفترچه خاطرات منه. و رشد یه آدم به نام "پژمان" رو از عنفوان جوانی با بالا و پاییناش نشون میده. جناب فیلتر چی جان دست از سر کچل ما بردار! جدای از این خبر واقعا جانکاه(هاها) سال هشتاد و چهار، سال بسیار خوبی برای من بود و پرش های گنده داشتم و از همه مهم تر دلم شاد بود و از زندگیم راضی بودم. امیدوارم سال جدید سال استقلال مالی من هم باشه. پیشاپیش عید همتون مبارک باشه تا پست بعدی در سال جدید اگر عمری باقی باشه. یا حق.