یه وجب خاکِ اینترنت

سی دی عکسها رو گذاشتم داخل درایو و درش رو بستم. سی دی آرشیوم بود. یه خورده که گذشت درایو سر و صدا کرد و بعد سی دی داخلش خورد خاک شیر شد. یه سی دی بکاپ داری، توش آرشیو عکسها و نوشته هات رو گذاشتی. دلت هم خوشه که از بقیه بهتری که بکاپ گرفتی اما وقتی سی دی رو بعد مدتها میاریش می بینی یه ترک کوچولو داره. یه نمه که سی دی رو خم می کنی از وسط نصف میشه. داری چت می کنی توی یکی از این اتاقهای یاهو هکت می کنن و بعدش می فهمی که ویروس که گرفتی هیچ، یکی از درایوهات هم فرمت شده! بکآپ هم نداری. تمام اطلاعاتت می پره.

چند بار برای همه ما از این اتفاقات افتاده؟ عکسهایی که می گیریم دیجیتالیه. خاطرات و نوشته ها همه دیجیتالی. خیلی هنر کنیم و آدم مرتبی باشیم روی سی دی یا دی وی دی ذخیرشون کنیم. دی وی دی هم که مصیبتهای خودش رو داره. استانداردهای مختلف ناسازگار و مردم سرگردون. هیچ وقت فکر کردید که بیست سال بعد وقتی هممون آدمهای مسنی بشیم، چقدر این خاطرات و فیلمها و عکسها می تونه یادآور لحظات به یاد ماندنی زندگیمون باشه؟ به فکر باشید و از اطلاعاتتون چندین بکآپ بگیرید با تکنولوژی های مختلف و مواظب باشید که اون تکنولوژی وقتی داشت از بین می رفت اطلاعاتتون رو به رسانه جدیدتر منتقل کنید. حتی اگه می تونید از سرویس های رایگاه ذخیره اطلاعات روی اینترنت استفاده کنید هرچند که اونا هم مثبت و منفی های خودشون رو داره. می دونم الان می گید ای بابا کی حوصله داره اما یه نگاه به عنوان این پست بندازید. سی سال بعد اون وقت نشید جز "نسل بی خاطره".