یه وجب خاکِ اینترنت

من دیشب طرفدار ایتالیا بودم ولی وقتی ایتالیا جام رو دستش گرفت زیاد خوشحال نشدم. اول اینکه چقدر دلم به حال آلمانی ها سوخت. این ایتالیا هیچ شباهتی به ایتالیای بازی آلمان نداشت. حیف آلمانها خامی کردن وگرنه می تونستن صد دفاع لعنتیش رو بشکنن یا دو دقیقه دووم میاوردن تا بازی به پنالتی کشیده بشه. این جام مال آلمان بود.

ایتالیای بازی فینال رید. به جز نیمه اول که عالی بود بقیه بازی دست فرانسه بود. فرانسه نشون داد که عجب تیم عجیبیه. بازی های اول جام جهانی رو اصلا خوب شروع نکرد ولی بعدش تک تک بازی هاش رو به خوبی انجام داد و اومد بالا. دیشب ایتالیا لیاقتش نبود بازی رو ببره.زیدان کولاک کرد.

فقط یه مساله ای که خیلی حرف و حدیث توشه همون کله زدن زیدان به سینه ماترازیه. هیچ کسی هنوز نمی دونه دقیقا چه اتفاقی افتاده. اما خدمت اونایی که همش ویز ویز می کنن و همیشه خدا یه طرفه به قاضی می رن بهشون توصیه می کنم با این بازیکن ...ایتالیایی آشنا بشید. معلوم نیست چه غلطی کرده که زیدان اونقدر عصبانی شده.

زیدان رو همیشه دوست داشته ام. بازیساز بسیار بی نظیریه. به واقعه یک اسطوره فوتباله و اسمش برای همیشه خواهد بود. حتما می دونسته که اون کله رو بزنه کارش اخراجه. اما چی شده که هم از خیر پایان خوش دوره بازیگری فوتبالش گذشته هم از قهرمانی فرانسه، هنوز معلوم نیست. نمی تونیم به جای دیگران قضاوت کنیم اما اگر اون کار رو نمی کرد و فرانسه جام رو می برد فکر می کنم بهترین تو دهنی واسه ایتالیایی ها بود.

در مورد پنالتی هم باید بگم بوفون، استرس داشت و محض رضای خدا یه دونه از پرشهاش هم طرف توپ نبود. بارتز بسیار با قدرت توی دروازه ایستاد اما حیف که یه پنالتی رو از دست دادن. توی فوتبال درس زندگی هست. فوتبال هم مثل زندگی کلی حوادث غیر مترقبه و بالا و پایین های بسیار. همیشه هم حق به حق دار نمی رسه. خداحافظ جام جهانی تا سال 2010.