یه وجب خاکِ اینترنت

هرچقدر از این دنیای دیوانه کثیف بگیم بازم کم گفته شده. مغولهای عزیز به مناسبت هشتصد سالگی چنگیز ببین چه بساط سور و ساطی راه انداختن. این جشنها به بزرگداشت امپراطوری مغول در آن ایام ها هم بوده! یا العجب. در حالیکه جناب چنگیز و تیمور لنگ زدن خار و مادر ممالک دیگه من جمله ایران خودمون رو به هم وصلت دادن حالا شدن سمبل یه ملت هشت میلیونی مغول.

من جدا نمی دونم اونایی که دکترای تاریخ می گیرن دلشون به چی خوشه آخه. تاریخ حال آدم رو بهم میزنه. همش نکبت و بدبختی و فلاکت و تاریکی. مغولستان یه کشور مهجوره که تا همین سال 1990 هم از اقمار شوروی بوده و کمونیست. چیز خاصی هم برای ابر قدرتا نداره که هی بخوان بهش گیر بدن.

حالا خدا نکنه این آقای چنگیز مثلا هیتلر بود. مگه کسی تلاونگ داره هیتلر رو به عنوان سمبل معرفی کنه و یا خدای ناکرده اصلا اسمش از تو حلقش دربیاد! چرا کسی به مغولا گیر نمیده! حتما لابد به خاطر اینه که مال خیلی وقت پیشاست آره؟ می خوام چی بگم؟ می خوام بگم من ستایش می کنم اون سوئدی رو که وقتی باهاش گپ می زدم میگفت:" من روز ملی کشورم که امسال دیگه براش جشن هم گرفتن هیچ وقت پرچم دستم نگرفتم و نچرخوندم. این نظر من نیست و نظر خیلی هاست که روز ملی سوئد رو چسبوندنش به شاه گوستاو که همه می دونن یه دیکتاتور بوده. حالا هر خدمتی هم به مملکت و سوئد اون زمان کرده مهم نیست. مهم اینه که دیکتاتور بوده. پس روز ملی کشورم رو دوست ندارم!"

حالا کافیه توی خیابونای تهران تو هر بقالی و چقالی که راه بری هرکی از هرچی ناراحته اول یه سری فحش آبدار به اونایی که باید بده میده بعدش یه خدا رحمت هم به رضا شاه که یه زمانی اخ و تف بود. بابا تاریخ خیلی خندس. از شدت حال بهم زنی بهش می خندم. تا من باشم دیگه نرم چیزی که به من مربوط نمیشه بخونم. نتیجه اش این بالا آوردنا می شه.

در همین ارتباط: چنگیز خان مغول