یه وجب خاکِ اینترنت

من به ندرت بشه که بخوام خبری راجع به آدمای معروف هالیوودی و رشقاله های موسیقی الان و از این قبیل چیزی بخونم. هیچ علاقه ای هم به مجلات زرد و خوندن اینکه فلانی الان چه آدامسی می جوه و شب قراره با کی سکس کنه ندارم. نه وقتش هست نه علاقه و نه دلیلی برای این کار اما گاهی بدم نمیاد برای اینکه متوجه باشم یه دنیای دیگه ای هم هست که مردم توش سیر می کنن و کلی خبرسازه و برای بسیاری هم مهمه که یه وقت ازش عقب نیفتن، یه سر و گوشی آب بدم و ببینم عنوان خبرها چی هست.

تو سوئد مثل خیلی کشورهای دیگه تا دلتون بخواد از همین مجلات زرد که همه اش با عکسهای پاپاراتزی ها پر شده، فراوونه و حتما هم طرفدار داره که اینقدر چاپ و توی قفسه مغازه ها چیده میشه. بعضی از این موجودات معروف دیگه آدم نمی دونه باید بهشون چی بگه یا اصلا کف می کنی که طرف کجاها سیر می کنه. شما فکر می کنید توی مغز آدمی مثل پاریس هیلتون واقعا چی میگذره؟ دنیا رو چطور می بینه؟ من یکبار یه مصاحبه ش رو گوش دادم و باید بگم از نظر من جفت کرکره های مغزه ش رو داده بود پایین و رفته بود ساحل استراحت!

اینا همه ش نکته انحرافی بود تا برسم به اصل مطلب! طرز فکر یه آدمی مثل پاریس هیلتون که پول بابابزرگ بدبختش رو داره مفت مفت خرج می کنه اصلا مهم نیست اونچه که برای من مهمه اینه که چرا مردم دوست دارن از کوچک ترین زوایای زندگی یک فرد مطلع بشن؟ یعنی اونا هم دوست دارن آدمی مثل پاریس بشن؟ قیافه شون مثل اون بشه؟ در آرزوی خوابیدن و همبستری باهاش سیر می کنن؟ چی باعث میشه که یک پسر و یا یک دختر این جور مجلات رو بخونن؟ صرفا حس کنجکاوی؟ من جوابی براش ندارم. شما چی فکر می کنید؟