یه وجب خاکِ اینترنت

سن پایینی داشتم و یه بار با پدرم و برادر بسیار کوچکم رفتیم به نمایشگاه به غرفه یک خانوم ژاپنی که پدرم می خواست با این کمپانی ژاپنی قرارداد ببنده. من برای اولین بار بود که نمایشگاه می رفتم. یادم نیست نمایشگاه در چه باره ای بود اما کاملا یادمه که قل قله بود. مردم از سر و کول هم توی نمایشگاه بالا می رفتن. وقتی به غرفه مورد نظر رسیدیم اون خانوم ژاپنی بعد از سلام علیک با پدرم و کلی تحویل گرفتن من و برادر کوچکم به ما چند تا عروسک کوچک هدیه داد که به واقع یک سر صورتی رنگ خرسی بود که تهش رو می کندی و می تونستی بچسبونی به در یا دیوار.

قسمت داخلی غرفه که مخصوص مهمانان بود و قسمت عمومش رو با یک پارتیشن که در واقع توسط یک ریبون پهن مرز بندی شده بود، از هم جدا کرده بودن و مردم عادی اون طرف از سر و کول هم می رفتن و ما این ور نشسته بودیم. شاید در فاصله ای کمتر از نیم متر.من هیچ وقت یادم نمیره که چقدر برام تعجب انگیز بود که بچه هایی رو می دیدم که به حالت حمله و هجوم و با تشویق پدر و مادر به سمت این خانوم ژاپنی می آمدن و درخواست این عروسکها رو می کردن. غرفه غرفه تجاری بود و اون عروسکها در تعداد محدود و طبیعتا برای دادن به عموم آورده نشده بود و گویا مردم وقتی توی دست ما عروسک ها رو می دیدن فکر می کردن اینجا هم بسان غرفه های دیگه با هجوم و زرنگی می تونن چیزی نصیبشون بشه.هرچند اون خانوم ژاپنی با مهربانی تمام تا آخرین عروسکها رو داد و بعدش هم اظهار تاسف می کرد که دیگه نداره که به بقیه بده اما صحنه بسیار بدی بود حتی از جانب بچه ای که خودش این ور نشسته و سنی کمتر از 10 سال داره.

من حالا 27 سال دارم ولی این درد رو هنوز با خودم به دوش می کشم که چقدر کشور ما عقب موندس که مردم ما هیچیشون درست نیست. سالهای سال که برگزار کنندگان نمایشگاه از این قضیه دارن رنج می برن. یادمه سالهای بعد از جنگ، مردم با گاز پیک نیک و خانواده می رفتن به محل نمایشگا بین المللی که استراحت کنن چون اونجا محیط سبز و چمن داشت. بعدش بساط گاز پیک نیک بر چیده شد ولی هجوم خانواده ها و سندروم کاتالوگ جمع کردنشون همچنان پابرجا بود. حاضر بود به خاطر گرفتن یه کاتالوگ که فقط بتونه وقتی برگشت خونه عکساش رو نگاه کنه و بعدش روانه سطل آشغالش کنه، از سر و کول هم وطنش بالا بره، بهش فحش بده و حتی گاهی دعوا کنه تا فقط به اون کاتالوگ یا کیسه نایلون یا خودکار مجانی برسه.

سالهای اخیر هم نمایشگاه ها شده محل دختر بازی، میعاد گاه عشاق و مسافرتهای دوستان شهرستانی که می تونن هیچ ربطی به موضوع نمایشگاه نداشته باشن. نداشتن امکانات، عدم اطلاع رسانی، کمبود فرهنگ و آموزش و پرورش، جنگ و هزار کوفت زهرمار دیگه باعث شده که مردم ما توی بعضی چیزا واقعا شاهکار بشن. که اصلا نتونی هیچ چشم انداز روشنی براش داشته باشی که کی درست می شن.

خوب که فکر می کنم متوجه میشم که واژه"کمبود" مملکت من و شما رو در 25 سال گذشته له کرده. هرچه داشتیم و نداشتیم رو لت و پار کرده. اگر کمبود نبود، هیچگاه نمایشگاه میعاد گاه عاشقان نمی شد. اگر کمبود نبود تعداد جوونهایی که خودشن رو با ال اس دی و قرص اکس و هزاران کوفت و زهر مار دیگس خفه نمی کردن. اگر کمبود نبود خیلی ها زمان جنگ کچل نمی شدن( چون مجبور بودن به دلیل نبود شامپوی خوب، شامپوهای ساخت داخل کشور رو بزنن که کیفتیشون افتضاح بود و موهای خیلی ها رو هم به فاک فنا داد و تازه تو صدا و سیما براش برنامه هم می ساختن.)

آره آره می دونم. الان فکر می کنید چه مسخره که بحث کمبود رو کشوندم به کچل شدن مردم اما باور کنید با هر روز زندگی بیشتر در این مملکت اروپایی به این نتیجه می رسم که چقدر عقب مانده نگاه داشته شدیم علی رغم اینکه همه چیز برای پیشرفت داشتیم و داریم و از همه بدتر چقدر مضحک و خنده داره. اگر کمبود نبود هیچگاه در اون خراب شده، هر پسری به یک دختر به چشم یک سوراخ گرم برای سپوختن و لذت بردن نمی نگریست. اگر کمبود نبود هزاران اتفاق دیگه نمی افتاد. حالا نیما دوست خوبم توی نمایشگاه اله کامپ توی غرفه می ایسته و شاید اون هم متعجب به بر خورد دیگران نگاه می کنه و یا به کسایی که یه دونه کیسه گرفتن و دنبال چیزای مجانی و کاتالوگ و هرچیزی می گردن الی اینکه بفهمن اصلا هدف اصلی نمایشگاه چیست.

گاهی اخبار پیرامون برگزاری نمایشگاهی که مثلا قراره با جیتکس و انواع مشابهش رقابت کنه می ندازم. اولین اتفاقی که می افته اینکه که به طرز وحشتناکی می خندم و بعدش ممکنه اشکی هم توی چشما جمع بشه. چه گل واژه هایی آدم می تونه از دهان سردمداران آی تی مملکت بشنوه. یک آه و یک کوه تاسف. همین.