یه وجب خاکِ اینترنت

عجب تیتر جمع مکسر خفنی شد اما بهتر براش گیر نیاوردم. کسانی که با من در یک مقطع کار می کنن، خیلی زود متوجه قدرت من توی فن بیان میشن. اما همین بنده حقیر در چند مورد به شدت ضعف دارم که شاید همون آدما عمرا باور کنن و همیشه هم به خاطرش ضربه خوردم. نمی دونم چرا این طوریم ولی خب فعلا نتونستم از پسش بربیام.

اولیش قضیه تلفن زدنه. من دست به تلفنم بسیار ضعیفه. یعنی اصلا جون می کنم بخوام به یه جا زنگ بزنم. انقدر این پا اون پا می کنم و اون قدر فکر می کنم و حلاجی می کنم که به کلی از پا در میام. آخرشم یا دیر زنگ می زنم یا اصلا از خیرش می گذرم. چی بشه که دیگه به زور خودم رو راضی کنم که با موبایل زنگ بزنم به کسی برای کاری یا سوالی که دارم.

حالا همین قضیه مار از پونه بدش میاد دم لونه اش سبز میشه افتاده به جونم این مدت. برای پیدا کردن تز شروع کردم به ایمیل زدن ولی می دونم حتما باید زنگ هم بزنم. اینجاست که فعل زیبای "زایش" بسیار درباره من کاربرد داره. یکی راهی نداره من این جهاد برای متقاعد کردن خودم برای تلفن کردن رو از پیش رو بردارم؟

مورد دومش هم اینه که وقتی توی کار هستم، پشتکارم عالیه ولی وقتی می خوام یه چیزی ولو ساده رو شروع کنم، گاهی روزها و شبها می گذرن و من همچنان دارم فکر می کنم که این کار رو انجام بدم یا ندم و بارها و بارها به خاطر همین قضیه هم خود خوری کردم و هم اینکه بسیاری از دردسرهای زندگیم سر همین قضیه بوده. متاسفانه هنوزم که هنوزم باهاش درگیرم. گاهی می خوام از دست کارام کله ام رو بکوبم به دیوار. این همونه که نوشتم اضداد. یه جا بیست بیست یه جا صفر صفر. جالبیش این که خیلی از این کارا رو خیلی ها به سادگی انجام میدن و من توش می مونم.