یه وجب خاکِ اینترنت

توی استکهلم وضعیت خونه های دانشجویی و شرایط واگذاریش با دوبی که بودم به مراتب فرق می کنه. اول اینکه درسته قیمت خونه دانشجویی اینجا در مقابل دوبی به جرات بتونم بگم نصف هست تازه اونجا هیچی ندارید و اینجا هم فضای سبز است، آرامش هست و کلا محیط بسیار متفاوته اما مشکلاتی هم وجود داره.

اولین مشکل اینه که اصولا در استکهلم پیدا کردن مسکن بسیار مشکله و دانشجو هم از این قضیه مستثنی نیست. چند شرکت هستند که متولی این خونه ها هستند و شما برای گرفتن یکی از این خونه ها می بایستی برین تو صف! این شرکتها سایت اینترنتی دارن که باید برین در اونجا ثبت نام کنید و به دنبال خونه بگردید. در اینگونه سایتها بعد از اینکه وارد بشید می تونید خانه های خالی، متراژ و شرایط واگذاری و زمان اون بعلاوه نقشه و سایر اطلاعات رو به دست بیارید و حتی ببینید چند نفر توی صف اون خونه هستند. طبیعتا برای خونه هایی که در مرکز شهر باشن یا از نظر موقعیتی جای بسیار خوب تری نسبت به بقیه باشن شانس اینکه توی صف برید و خونه به شما برسه کمه. اصولا این صفها هم طولانی هستند. مثلا ممکنه شما توی صف یه خونه نفر 40 هم باشید.

خب حالا سوال پیش میاد که مثلا چطوری ممکنه اون خونه به شما برسه. عقل سلیم میگه که نمیرسه ولی فرض می کنیم مثل من در خونه ای ثبت نام کردید که نفر دهم بودید و خونه اجاره اش کمی بالاست و از نظر موقعیت مکانی به درد همه نمی خوره پس می شه حدس زد احتمال گرفتنش زیاده به چه صورت؟ به این صورت که اگر من نفر دهم باشم و نه نفر دیگه همشون انصراف بدن از اون خونه، اون وقت میرسه به من که این طور هم شد(چاکریم...)

ذهن خرابکار ایرانی میره سراغ این که خب اگه این طوریه می ریم توی صف همه خونه ها می ایستیم چون بعدش هر کدوم رو نخواستیم می تونیم رد کنیم. ولی اینجاست که باید آب زرشک نوش جان کنید چون هر نفر فقط توی صف سه تا خونه می تونه بره. علاوه بر این بعضی شرکتها، بر حسب زمانی که شما عضو سایت شدید بهتون اعتبار می دن. بنابراین کسی که یک سال توی سیستمه وقتی پای اولویت برسه نسبت به کسی که دو ماهه توی سیستم ثبت نام کرده اولویت داره. ناگفته نماند که این وضعیت مسخره برای خونه های معمولی هم تا حدی هست و در نظر سنجی که مسوولان دانشگاه از ورودی ما گرفته بودن، بیشترین شکایات و نارضایتی ها از وضع مسکن بود. من اون بالا نوشتم که هزینه خونه دانشجویی نسبت به دوبی ارزونه چون اساسا دوبی شهر گرونیه و با این وجود باز هم میشه گفت که خیلی دانشجوها کمی پرداخت هزینه اتاق قلقلکشون میده حتی اگر مثل من تکی نباشن و اتاق رو با یه دانشجوی دیگه اشتراکی بگیرن.

خونه ها هم با وسیله هست و هم بدون وسیله. خونه ای که من این یک سال در اون بودم و فردا باید تحویلش بدم با وسایل بود که منظورم میز آشپزخونه و صندلی و میز مطالعه و از این چیزا. ولی خونه بعدی که گرفتم بدون وسیله هست که باید تهیه اش کنم. خونه های دانشجویی از نظر آشپزخونه هم دو نمونه میشن اونایی که مثل مال من داخل اتاق آشپزخونه داره که شامل سینک و گاز و هود و یخچال میشه و اونایی که آشپزخونه مستقل نداره و هر طبقه که مثلا 12 واحد هست آشپزخونه به اشتراک گذاشته میشه. هر شخص برای خودش یک کلید کابینت مجزا داره ولی یخچالها بسته به تعداد بین 3،4 یا 5 نفر به اشتراک گذاشته میشه که احتمال دزدی وجود داره ولی اصولا من هیچ وقت نشنیدم که این اتفاقا تو اینجا بیفته.

خیلی ها مثل اون دوست اسپانیایی من زندگی در اتاقهای که مانند من داخلشون آشپزخونس رو دوست ندارن به خاطر اینکه وقتی آشپزخونه اشتراکی باشه در هر صورت خواه ناخواه وقت صرف غذا شما بقیه دانشجو ها رو می بینید و می تونید گپ بزنید و کلی دوستی و رفاقت ایجاد میشه و خب خیلی ها اینو دوست دارن. البته طبیعتا به درد کسانی می خوره که تک باشن و یا دوست دخترشون هم دانشجو باشه و در اتاق بغلیشون زندگی کنه وگرنه خونه های مثل مال من برای کسانی که زوج هستند و یا می خوان راحت باشن به مراتب بهتره چون بعضی وقتا این خونه های دانشجویی دیواراشون بسیار نازکه و اگه کسی سر و صدا کنه و بساط عربده کشی و مست بازی راه بیفته نمیشه خوب درس خوند و یا آرامش داشت. حالا البته اونایی که خودشون شیطونن و اهل مراوده و عیاشی بسیار این خونه ها بسیار غنیمته. با کلی ملیت می تونید آشنا بشید. اون بار که رفته بودم خونه دوست سوئدیم که توی یکی از این آپارتمانهای این چنینیه یه پسره با گوشواره و بازوهای ستبر و سبیل آنچنانی و خالکوبی بسیار بزرگی روی کتف و بازوش اومد رفت سر یخچال و بعدش فهمیدم که طرف انگلیسیه. باحالترش این بود که فهمیدم داره پرستاری می خونه! به شوخی به دوستم گفتم من اگه مریض بشم این بالا سرم بیاد خداییش سکته رو زدم. در مورد سایر شرایط خونه دانشجویی بازم می نویسم. امروز باید تمام خونه رو بشور بساب کنم. برم تا دیر نشده.