یه وجب خاکِ اینترنت

قرارداد خونه قبلیم تموم شد و قرارداد خونه بعدی از اول سپتامبر شروع میشه و متاسفانه این وسط یک فاصله 15 روزه افتاد که باید دنبال جا می گشتم. اول توی رادیو آگهی دادم که با یه یارو صبحت کردم سر اجاره دادن این 15 روز ولی طرف از آدمایی نبود که بشه رو حرفش حساب کرد بنابراین به فکر چاره افتادم و خب به لطف دوستم، اومدم پیشش و یه 15 روز مهمانش خواهم بود.

اگر قبلنا بود ممکن بود بسیار منفی به این قضیه نگاه کنم ولی از قبل اینکه بیام، می دونستم که یه خوابگاه دانشجویی با یه تجربه جدید رو در یه جای جدید استکهلم تجربه می کنم. خوبیش اینه که تا ساختمان اصلی دانشگاه فقط 2 دو ایستگاه با مترو راهه و چون خونه اینترنت نداره و باید برم به ساختمان اصلی دانشگاه که تا به حال خیلی کم رفته ام، بهم فرصت میده که حسابی یه چرخی توش هم بزنم. دپارتمان آی تی و چند رشته دیگه در محوطه ساختمان اصلی دانشگاه نیست برای همین من و هم رشته ای هام بسیا کم با فضای اینجا آشنایی داریم. اینجا خیلی فرق میکنه، دانشجوهای به مراتب بسیار مختلف تری از ملیت های مختلف رو می تونی ببینی. واقعا زیباست.

وسایلم که یه خوردش رو با خودم آوردم اینجا و قسمت عمدش رو گذاشتم پیش یار که تا سر خونه بعدی ببرشم. دیروز و پریروز رو می بایست خونه رو تمیز می کردم و تحویل میدادم( به معنایی می سابیدم) و وسایل رو جا به جا می کردم برای همین کلی کار هوار شد روی سرم. دیروز که تمام بدنم هم درد می کرد چون پدرم دراومد که وسایل رو دست خالی چابه جا کنم ضمن اینکه از چند روز قبل هم شروع کرده بودم دویدن و ورزش کردن، اینکه خلاصه یه حالی بهم داده شد تا این جا به جایی انجام بشه. استکلهم هم که این چند روزه بارونی. هوا نوستالژیک.

وقتی آخرین روز ساعت چهار صبح پا شدم و بقیه کارهای باقی مونده رو انجام دادم، قبل اینکه بخوام خونه رو ترک کنم کنار پنجره ایستادم و چند دقیقه نگاهی کردم به جنگل کنار پنجره ام و فضای خونه که توی این یکسال کلی خاطره داشتم. این خونه بوی کلی خاطرات میداد. شادی و خنده ها و رومانس ها. اشک ها و لبخندها. به یاد این چیزا که افتادم چشمام پر اشک شد. چیزایی که نمیشه نوشت. فقط من می دونم و تو. خود خود تو