یه وجب خاکِ اینترنت

خب بالاخره شانس با من یار شد و تونستم سه روزی برم کار دانشجویی توی یه محیط کاملا سوئدی. اکثریت مواقع هم سوئدی حرف می زدن که من یا متوجه میشدم یا اینکه می بایست حدس می زدم و گاهی هم اگه خیلی نمی فهمیدم بچه ها برام ترجمه می کردن. کارمون این بود که طبقه اول یه برج رو برای برگزاری یک هفته سمینارهای در زمینه آی تی آماده کنیم چون هفته ای که گذشت به نام هفته آی تی سوئد ازش نامبرده میشه.

بسیار خوب بود و خیلی چیزا هم یاد گرفتم. کلی هم دوست پیدا کردم و فهمیدم که سوئدی ها چطور کار می کنن. اولا که اینجا مثل خر از آدم کار نمی کشن. یعنی این طوری نیست که یه کوه کار بریزن رو کولت. بلکه میزان کار با وقت اختصاص داده شده بسیار بالانس داره. اینو من از چندین نفر که توی شرکتهای گردن کلفت هم مثل آی بی ام و اریکسون کار می کنند پرسیدم و همین جواب رو دادن.

احترامی که به همیدگه می گذاریم توی محیط کار. همه سعی می کنن به یکدیگه کمک کنن تا مشکلی حل بشه و کار انجام بشه. مهم تموم کردن کاره. ناهارم بهمون دادن و تازه چای و قهوه هم بود. یه چیز جالب اینه که مثلا برای چای و قهوه و یا صحبت با همدیگه زمانی تعیین نکرده بودن ولی در یک نظم جالب، هرکسی می رفت یه مدت زمان معقول چایی و قهوه اش رو می خورد و بر می گشت سر کارش. حالا تصور می کنم بخواد آدم همچین کاری رو توی ایران یا همون دوبی انجام بده...همه فقظ چای می خورن!

سوئدی ها حتی یک میلیمتر کمتر یا بیشتر از کاری که بهشون محول شده رو نمی تونن انجام ندن یا بدن! مثلا اگر رییس پروژه بگه این بسته ها رو باز کنید و من به دوستم بگم اوکی بیا با چاقو بازشون کنیم اون بگه نه اره(!) اون وقت زودی می رن از رییس می پرسن. یعنی منظورم اینه که واسه چیزای بدیهی و ساده اگر توی دستور العمل نباشه می رن می پرسن و خودسر هیچ کاری رو به هیچ عنوان انجام نمیدن. این خیلی موقع ها خوبه ولی خب مثلا توی بحث مدیریت زمان و وقتی که محدودیت هست اصلا جواب نمیده. اما به طور کل خیلی عالیه که کارها انجام میشه، از سوی رییس تایید میشه و اون وقت کار بعدی.

اینها برای یه کار ساده کلی برنامه ریزی می کنن. مثلا توی تیمهای دو نفره قرار بود که سر یه پست هایی وایسیم و برگه بدیم دست شرکت کننده هایی که تو مسابقه دو شرکت می کردن. باور کنید برای همین یه کار ساده یک ساعت جلسه بود که نقشه جای پست هایی که هستیم + شماره موبایل سر دسته تمام شرکت کننده ها که اگه یه وقت اتفاقی افتاد و یه سری اطلاعات دیگه که من به خودم می گفتم چه ربطی داره ولی خب تمام این کارا رو می کنن که همه چیز پیش بینی شده باشه. یه جورایی من کف کردم.

روز سوم که خیلی حال داد. تا دلتون بخواد از این سگوی ها مجانی سوار شدم. من اول فکر می کردم اینا گاز دارن ولی عمرا بتونید حدس بزنید چطور حرکت می کنن! وقتی رفتی بالاشون ایستادی اگه خودت رو بدی به سمت جلو شروع می کنه به حرکت کردن به سمت جلو هرچی بیشتر خم بشی و فشار به جلو بیشتر بیاری، سرعتش هم بیشتر میشه. برای ترمز و عقب رفتن هم خودت رو کمی به سمت عقب می بری. روی یکی از دسته هاش هم می تونی بچرخونی برای گردش به راست و چپ. من که کلی بازی کردم و خیلی حال داد.

تازه آخرشم بهمون بلیط شام و نوشیدنی دادن بعلاوه اجازه شرکت در پارتی که آخر وقت برای شرکتها گذاشته بودن. خیلی کیف کردم. یارو خواننده ها جوکی بود. این سوئدی های خشک و تکون نخور رو وادار به رقصیدن و شادمانی کرد. بهترین قسمتش هم وقتی بود که رقص کارائیبی و آفریقایی رو از فاصله نیم متری دیدم. خیلی خیلی زیبا بود ضمن اینکه رقصنده هاش هم چه پسر و چه دختر لعبتی بودن چشم خواهر برادری.

اینجا واقعا کشور منحصر به فردی هست. از آدم بیگاری نمی کشن و همین انگیزه میشه که خوب کار کنی و استرس نداشته باشی من هرچی بیشتر با بچه های کشورهای دیگه آشنا میشم و اخلاق و نظریاتشون رو می پرسم می فهمم که فرهنگ سوئدی بسیار متفاوته. حالا بعدا راجع به چیزایی که بقیه فرهنگها راجع به سوئدی ها می گن رو می نویسم.