یه وجب خاکِ اینترنت

همه ما توی زندگیمون بز میاریم. یعنی یه بدشانسی یا اتفاقی برامون می افته که اصلا به هیچ عنوان حتی بهش فکر نمی کردیم یا احتمالش رو بسیار بعید می دونیم. خب شاید باید بگم الان من به شدت بز آوردم. البته سعی می کنم به حرفای یار گوش بدم و سرش خودم رو ناراحت نکنم ولی تا چند روز حسابی حالم رو گرفت.

تصور اینکه آدم برای چیزی کلی زحمت بکشه به دستش بیاره و بعدش آخرین لحظه دود بشه و بره هوا، طبیعتا سخته. آدم رو دلسرد می کنه و شکننده اما همیشه این جور موقع ها به خودم میگم می تونست وضع بدتر از این هم باشه و این طوری خودم رو دلداری می دم.

از سمینار "لوند" که برگشتم، استکهلم واقعا پاییزی شده بود و توی این مدت درختای سبز سبز یهو زرد و نارنجی و قرمز شدن و بارونی میاد که بیا و ببین. آلانم برگ درختا جلوی پنجره یکی از اتاقهای دانشگاه که زمان زیادی رو پارسال توش وقت می گذروندم، دارن دونه دونه می ریزه. بعد مدتها اومدم دانشگاه چون اینترنت خونه فعلا قطع شده و باید قرارداد جدید ببندم.

طبیعیه که آدم وقتی بیشتر بمونه و بیشتر در تماس باشه، ذخیره انباشه شده اش از فرهنگ و ارتباطات اجتماعی اون جامعه وسیع تر میشه. وقتی که این تجربیات رو با دیگران هم قسمت کنی و اونا هم حرفای مشابه بزنن خب آدم می تونه یه جمع بندی نسبی بکنه. سوئدی ها واقعا آدمهای کندی هستند و وقتی قرار باشه جواب سریع بشنوی همیشه کارت با حرکت لاک پشتی پیش میره و ایمیل جواب دادناشون هم که خداس. هرچند تلفن اینجا اولین وسیله ارتباطی می تونه باشه اما خب اصولا باید توش سوئدی حرف بزنی ولو اینکه این ابنای بشری انگلیسشون خوب باشه. یار با من مخالفه ولی من بارها این قضیه رو تجربه کرده ام. حالا هم دارم یاد می گیرم زیادی بهش گیر ندم و حرصم در نیاد. اون وقت به قول دوستی که میگفت خارج رو هم دیدیم. کجا میشه زندگی کرد که زندگی ایده آل باشه؟ جوابش ساده س. هیچ جای دنیا. همیشه هم یادتون باشه وقتی شما در سطح معقولی از زندگی قرار بگیرید، میزان توقعتون هم بالا میره وگرنه شاید بعضی چیزا خیلی ساده و مضحک در نظرتون بیاد که دلایل بسیاری داره. راستی امروز باید عید فطر ایرانی ها باشه. لطفا برای من دعا کنید مخصوصا اونا که روزه گرفتن. نماز و روزه های همتون هم امیدوارم قبول باشه. حواله تون به خدای بزرگ.